กลยุทธ์การสร้างความร่วมมือระหว่างภาครัฐและภาคเอกชนในการส่งเสริมธุรกิจชุมชนในเขตอำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น
DOI:
https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e294476คำสำคัญ:
กลยุทธ์การสร้างความร่วมมือ, ภาครัฐและเอกชน, การส่งเสริมธุรกิจชุมชนบทคัดย่อ
ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: กลยุทธ์การสร้างความร่วมมือระหว่างภาครัฐและภาคเอกชนนั้น ซึ่งสามารถสร้างรายได้ให้คนในชุมชนอย่างพอเพียง แต่อย่างไรก็ตามการเปลี่ยนแปลงของบริบททางสังคมยังต้องมีการแก้ไขในหลาย ๆ ด้าน การวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์ดังต่อไปนี้ 1) เพื่อศึกษาสภาพทั่วไปกลยุทธ์การสร้างความร่วมมือระหว่างภาครัฐและเอกชนในการส่งเสริมธุรกิจชุมชน 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อกลยุทธ์การสร้างความร่วมมือระหว่างภาครัฐและเอกชนในการส่งเสริมธุรกิจชุมชน และ 3) เพื่อกำหนดกลยุทธ์การสร้างความร่วมมือระหว่างภาครัฐและเอกชนในการส่งเสริมธุรกิจชุมชนในเขตอำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น
ระเบียบวิธีการวิจัย: เป็นการวิจัยเชิงผสมผสานการวิจัยเชิงปริมาณและการวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ เจ้าหน้าที่ภาครัฐและภาคเอกชน และภาคชุมชน จำนวน 381 คน กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้แทนภาครัฐ ผู้แทนภาคท้องถิ่น กลุ่มภาคเอกชนและผู้แทนภาคชุมชน จำนวน 10 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยได้แก่แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ และสนทนากลุ่ม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณและการพรรณาวิเคราะห์ ประกอบการอภิปรายผล
ผลการวิจัย: สภาพทั่วไปกลยุทธ์การสร้างความร่วมมือระหว่างภาครัฐและเอกชนในการส่งเสริมธุรกิจชุมชนในเขตอำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น (ภาพรวม) พบว่า ภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง ปัจจัยที่ส่งผลต่อกลยุทธ์การสร้างความร่วมมือระหว่างภาครัฐและเอกชนในการส่งเสริมธุรกิจชุมชนในเขตอำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น (โดยรวม) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ได้แก่ ปัจจัยความร่วมมือการแลกเปลี่ยนข้อมูล (X2) ปัจจัยความร่วมมือการทำแผน (X1) และปัจจัยความร่วมมือการประเมินผล (X5) กลยุทธ์การสร้างความร่วมมือระหว่างภาครัฐและเอกชนในการส่งเสริมธุรกิจชุมชนในเขตอำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น ประกอบด้วยองค์ประกอบหลัก 3 ด้านได้แก่ 1) ด้านการวางแผนพัฒนา 2) ด้านการจัดการความร่วมมือ 3) ด้านการประเมินประสิทธิภาพ ผลการตรวจสอบกลยุทธ์การสร้างความร่วมมือระหว่างภาครัฐและเอกชนในการส่งเสริมธุรกิจชุมชนในเขตอำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น พบว่า มีความเหมาะสม มีความสอดคล้อง มีความเป็นไปได้ และเป็นประโยชน์
สรุปผล: ผลการศึกษากลยุทธ์การสร้างความร่วมมือระหว่างภาครัฐและภาคเอกชนในการส่งเสริมธุรกิจชุมชน พบว่า มีความเหมาะสม มีความสอดคล้อง มีความเป็นไปได้ และเป็นประโยชน์
เอกสารอ้างอิง
กนกพร ฉิมพลี. (2555). รูปแบบการจัดการความรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นด้านหัตถกรรมเครื่องจักสาน: กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชน จังหวัดนครราชสีมา [วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์].
กัลยกร แสวงผล. (2559). การพัฒนาการท่องเที่ยวตลาดน้ำไทรน้อยโดยชุมชนมีส่วนร่วม [วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์].
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2560). การวิเคราะห์สถิติชั้นสูงด้วย SPSS for Window (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด สามลดา.
คมลักษณ์ สงทิพย์. (2557). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ กรณีศึกษาตลาดน้ำวัดตะเคียน อำเภอบางกรวย จังหวัดนนทบุรี [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์].
ธัญญชล บุญยิ้ม. (2555). ปัจจัยที่มีผลต่อกระบวนการยอมรับระบบแลกเปลี่ยนข้อมูลของมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี [การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี].
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สุวรียาสาส์น.
ปัทนีญา รอดแก้ไข, และ มณฑล สรไกรกิติกูล. (2559). กระบวนการสร้างการมีส่วนร่วมในการจัดทำแผนปฏิบัติการ. วารสารบริหารธุรกิจเทคโนโลยีมหานคร, 13(2), 61–78.
พวงเกษร วงค์อนุพรกูล. (2552). แนวทางการพัฒนาด้านการตลาดของวิสาหกิจชุมชน: กรณีศึกษาวิสาหกิจชุมชนกลุ่มแม่บ้านวัดจันทร์พัฒนา หมู่ 7 ตำบลวัดจันทร์ อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม].
เมทิกา พ่วงแสง, และ หญิง มัทนัง. (2563). แนวทางการส่งเสริมการตลาดสำหรับกลุ่มวิสาหกิจชุมชนสตรีบ้านบึง ตำบลบ้านบึง อำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 12(2), 55–66.
รัตนาภรณ์ ศรีพยัคฆ์. (2553). เทคนิคการประสานงาน (เอกสารความรู้ สดร. ลำดับที่ 18/ปีงบประมาณ 2553). กรุงเทพฯ: สถาบันดารงราชานุภาพ สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย.
วรสุดา สุขารมณ์. (2554). ความร่วมมือระหว่างองค์การในการพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว [วิทยานิพนธ์, มหาวิทยาลัยรามคำแหง].
วราภรณ์ จิวชัยศักดิ์. (2553). สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชนฯ เล่มที่ 28 (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: ด่านสุทธาการพิมพ์.
วุทธิชัย ลิ้มอรุโณทัยธีระวัฒน์, จันทึก วชิราภรณ์, จีระ ว่องวิทย์, ธีระ กุลสวัสดิ์, ภัสนันท์ พ่วงเถื่อน, ธัญพิชชา สามารถ, และ สมคิด เพชรประเสริฐ. (2567). แนวทางการมีส่วนร่วมของภาครัฐในการส่งเสริมภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาพื้นที่เกาะรัตนโกสินทร์. วารสารด้านการบริหารรัฐกิจและการเมือง, 13(1), 40–61.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์ และคณะ. (2560). การบริหารการตลาดยุคใหม่. กรุงเทพฯ: ธรรมสาร.
ศิโรช แท่นรัตนกุล, และ กุสุมา สีดาเพ็ง. (2566). การพัฒนาชุมชนบนพื้นฐานเศรษฐกิจพอเพียงเพื่อสร้างงานและรายได้ชุมชนอย่างยั่งยืน. วารสารวิทยาการจัดการและการสื่อสาร คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่, 2(1), 105–128.
สำนักงานสถิติจังหวัดขอนแก่น. (2567). รายงานสถานการณ์สถิติจังหวัดขอนแก่น พ.ศ. 2567. ขอนแก่น: สำนักงานสถิติจังหวัดขอนแก่น.
สุธิมา เทพวงค์. (2562). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดทำแผนพัฒนาท้องถิ่นขององค์การบริหารส่วนตำบลแหลมฟ้าผ่า อำเภอพระสมุทรเจดีย์ จังหวัดสมุทรปราการ [วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา].
อรกช ลิ้มสมบัติอนันต์. (2562). ความร่วมมือระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชน และภาคประชาสังคมในการขับเคลื่อนนโยบายการส่งเสริมตลาดชุมชนเพื่อธุรกิจท้องถิ่น: กรณีศึกษาตลาดน้ำในจังหวัดนนทบุรี [วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์].
อาชวิณ ภัทรสถาพรกุล, ธนู ทดแทนคุณ, สัมพันธ์ สุกใส, และ ทิวา ใจหลัก. (2567). นวัตกรรมการจัดการส่งเสริมความร่วมมือทางด้านการค้าระหว่างภาครัฐและเอกชนของหอการค้าจังหวัดนนทบุรี. วารสารศิลปะศาสตร์ราชมงคลสุวรรณภูมิ, 6(2), 445–458.
Agranoff, R., & McGuire, M. (2003). Collaborative public management: New strategies for local governments. Georgetown University Press.
Chrislip, D. D., & Larson, C. E. (1994). Collaborative leadership: How citizens and civic leaders can make a difference.
McCarthy, E. J., & Perreault, W. D., Jr. (1984). Basic marketing: A global–managerial approach (13th ed.). Irwin.
Mulhern, F. (2013). Redefining neuro marketing as an integrated science of influence. Frontiers in Human Neuroscience, 8(1), 1073.
Provus, M. M. (1971). Educational evaluation and decision making. Peacock.
Wood, D. J., & Gray, B. (1991). Toward a comprehensive theory of collaboration. Journal of Applied Behavioral Science, 27(2), 139–167.
Yamane, T. (1976). Statistics: An introductory analysis (2nd ed.). Harper & Row.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Interdisciplinary Academic and Research Journal
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ในบทความใดๆ ใน Interdisciplinary Academic and Research Journal ยังคงเป็นของผู้เขียนภายใต้ ภายใต้ Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License การอนุญาตให้ใช้ข้อความ เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ของสิ่งพิมพ์ ผู้ใช้ใดๆ เพื่ออ่าน ดาวน์โหลด คัดลอก แจกจ่าย พิมพ์ ค้นหา หรือลิงก์ไปยังบทความฉบับเต็ม รวบรวมข้อมูลเพื่อจัดทำดัชนี ส่งต่อเป็นข้อมูลไปยังซอฟต์แวร์ หรือใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางกฎหมายอื่นใด แต่ห้ามนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์หรือด้วยเจตนาที่จะเป็นประโยชน์ต่อธุรกิจใดๆ
