Strategic Model Development for Enhancing Efficiency and Sustainability of Dairy Farming Supply Chains: A Case of Maejo Dairy Cooperative Limited Members
Abstract
This research aimed to (1) examine the strategic factors influencing the efficiency and sustainability of the dairy farming supply chain, and (2) develop a strategic model for enhancing the efficiency and sustainability of the dairy farming supply chain among members of Maejo Dairy Cooperative Limited. This study employed a mixed methods research approach using an explanatory sequential design. The quantitative population consisted of 49 dairy farmer members of Maejo Dairy Cooperative Limited, selected through purposive sampling. The qualitative phase involved 10 key informants selected through purposive and snowball sampling techniques. The research instruments included questionnaires and semi-structured interviews. Quantitative data were analyzed using descriptive statistics, including frequency, percentage, mean, and standard deviation, while inferential statistics were analyzed using correlation analysis. Qualitative data were analyzed through content analysis and interpretive synthesis.
The findings revealed that: 1) the overall strategic factors were at a high level (x̄ = 4.05, S.D. = 0.53), with collaborative networks showing the highest mean score (x̄ = 4.15, S.D. = 0.50), followed by farm management (x̄ = 4.12, S.D. = 0.48). The overall supply chain outcomes were also at a high level (x̄ = 4.07, S.D. = 0.52). The correlation analysis indicated that all strategic factors were positively related to supply chain efficiency and sustainability at the statistical significance level of 0.01. In particular, collaborative networks showed the strongest relationship with efficiency (r = 0.71) and sustainability (r = 0.69), followed by farm management. These findings reflect that the development of dairy farming supply chains requires systematic collaboration, effective farm management, and integrated data management among stakeholders. 2) The synthesis of quantitative and qualitative findings led to the development of nine strategic models under three major dimensions: efficiency enhancement, value creation, and sustainability development. These models consisted of the Efficient Farm Management Model, Digital Technology Adoption Model, Data Management Model, Value-Added Model, Quality Standard Development Model, Collaborative Network Model, Farmer Capacity Building Model, Environmental Management Model, and Risk Management Model. The findings reflect an integrated supply chain development approach that holistically links economic, social, technological, and managerial dimensions.
Downloads
Article Details
How to Cite
Section
Research Articles
Copyright & License
Copyright (c) 2026 Journal of Local Governance and Innovation
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กิรณา แก้วสุน. (2558). ปัจจัยสู่ความสำเร็จในการจัดการความเสี่ยงโซ่อุปทานอาหารสดในร้านค้าปลีกสมัยใหม่แบบลูกโซ่ [ดุษฎีนิพนธ์บริหารธุรกิจดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยรังสิต].
จักริน บรรจงปรุ. (2567). อิทธิพลของการบูรณาการห่วงโซ่อุปทานที่มีผลต่อผลการดำเนินงานอย่างยั่งยืนของฟาร์มโคนมในอำเภอปากช่อง จังหวัดนครราชสีมา [วิทยานิพนธ์ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต สาขาวิชาเทคโนโลยีการจัดการ, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี].
จินตนา สีหาพงษ์. (2569). ปัญญาประดิษฐ์เพื่อการจัดการโลจิสติกส์และห่วงโซ่อุปทานที่ยั่งยืน: แนวโน้มและทิศทางในอนาคตด้านการขนส่งและการกระจายสินค้า. วารสารโลจิสติกส์และดิจิทัลซัพพลายเชน, 4(1), 78–100.
จุฑารัตน์ บุบผามาลัย, วีระกิตติ์ เสาร่ม, และกิตติชัย เจริญชัย. (2567). ผลกระทบของห่วงโซ่คุณค่าที่มีผลต่อความได้เปรียบในการแข่งขันของวิสาหกิจชุมชนกลุ่มเจียระไนพลอย อำเภอยางสีสุราช จังหวัดมหาสารคาม. วารสารการจัดการและการพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 11(2), 313–329.
ณรงค์ ดุษฎี. (2568). การพัฒนาธุรกิจเกษตรของประเทศไทยและโอกาสในการแข่งขันในตลาดโลก: แนวทางและกลยุทธ์เพื่อความยั่งยืน. วารสารบริหารการพัฒนานวัตกรรมเชิงบูรณาการ, 5(2), 70–88.
ตรียาพร ตุ่มศรียา, ฑิฏิวุฒิ ศรีมานพ, บุญสาน ทระทึก, จักรกฤษณ์ แก้วประเสริฐ, และศุภานัน ศรีวิราช. (2568). อิทธิพลของการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัล ประสิทธิภาพห่วงโซ่อุปทาน และความสามารถด้านทรัพยากรมนุษย์ต่อขีดความสามารถทางการแข่งขันระหว่างประเทศของธุรกิจส่งออกไทย. วารสารสังคมพัฒนศาสตร์, 8(9), 297–311.
ประหัสชัย ระมาศ, เพ็ญศิรินทร์ สุขสมกิจ, ปราณี สร้อยประไพ, ระพีพรรณ ศิริวัฒน์ภัทรา, พศิน อินทรสกุล, และเชวง สว่างลาภธรรม. (2568). การบริหารห่วงโซ่อุปทานระหว่างประเทศของภาคธุรกิจเพื่อลดความเสี่ยงภายใต้สถานการณ์ความผันผวนทางเศรษฐกิจโลก. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(10), 399–411.
ปวีณา ร่วมชาติ. (2568). ความร่วมมือในโซ่อุปทานในอุตสาหกรรมเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก (EEC) ของประเทศไทย. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, 4(1), 46–64.
ปุณยธร วังคะฮาด, และสัญญาศรณ์ สวัสดิ์ไธสง. (2569). ภาวะผู้นำแบบบูรณาการของผู้บริหารท้องถิ่นไทย: การสร้างสมดุลระหว่างการปรับตัว การสร้างคุณค่าสาธารณะ และการนำเชิงยุทธศาสตร์ในบริบทการเปลี่ยนแปลง. วิทยาการบริหารภาครัฐสมัยใหม่, 3(1), 73–92.
พิภพ สมเวที, สมนึก เอื้อจิระพงษ์พันธ์, จินตนีย์ รู้ซือ, และอนุมาน จันทวงศ์. (2568). แนวทางการพัฒนาผู้ประกอบการวิสาหกิจชุมชนเพื่อสังคมอย่างยั่งยืนบนฐานของทุนทางปัญญา การสร้างคุณค่าร่วม และความคล่องตัวขององค์กร. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏภูเก็ต, 21(1), 114–142.
ไพลิน เลิศพิมลพันธ์. (2568). การบริหารจัดการเชิงกลยุทธ์โลจิสติกส์สู่ธุรกิจระหว่างประเทศ. วารสารสหศาสตร์การพัฒนาสังคม, 3(3), 1046–1055.
วรเศรษฐ์ อุดมสิน, จีระนัน พิมพ์ดี, ธนิศา หนูทวี, และวรัญญา แก้วเชือกหนัง. (2568). กรอบแนวคิดการพัฒนาความยืดหยุ่นเพื่อการจัดการห่วงโซ่อุปทาน. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 17(3), 270–284.
อรวิภา มากมิ่ง, และภัทรพงศ์ มาลาวัลย์. (2569). ปัจจัยด้านเครือข่ายความร่วมมือที่ส่งผลต่อความยั่งยืนของขบวนการสหกรณ์ในประเทศไทย. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 5(1), 48–58.
Ahmad, J. (2024). Strategic planning: Navigating uncertainty in business management. Journal of Management & Social Science, 1(2), 33–46.
Boikanyo, D. H. (2025). Dynamic capabilities and strategic innovation: Imperatives in an ever-changing environment. International Journal of Applied Management Science, 17(4), 333–353.
Camarinha-Matos, L. M., & Afsarmanesh, H. (2007). A comprehensive modeling framework for collaborative networked organizations. Journal of Intelligent Manufacturing, 18(5), 529–542.
Choruma, D. J., Dirwai, T. L., Mutenje, M. J., Mustafa, M., Chimonyo, V. G. P., Jacobs-Mata, I., & Mabhaudhi, T. (2024). Digitalisation in agriculture: A scoping review of technologies in practice, challenges, and opportunities for smallholder farmers in Sub-Saharan Africa. Journal of Agriculture and Food Research, 18, Article 101286.
Gomaa, D. A. H. (2025). SCM 4.0 excellence: A strategic framework for smart and competitive supply chains. International Journal of Management and Humanities, 11(8), 24–44. https://doi.org/10.35940/ijmh.G1798.11080425
Hartanto, R., & Darmawati, D. (2025). Corn supply chain management optimization: Upstream-downstream integration strategy and sustainability implementation. Jurnal Internasional Multidisiplin Ilmu, 1(1), 105–114.
Huang, Y., Han, W., & Macbeth, D. K. (2020). The complexity of collaboration in supply chain networks. Supply Chain Management: An International Journal, 25(3), 393–410.
Jiangsataporn, T., Maneesri, T., & Buranakul, S. (2022). Strategies for tourism supply chain cooperation in secondary cities on the Eastern Economic Corridor. Journal of Buddhist Anthropology, 7(12), 363–380.
Le, P. L., Elmughrabi, W., Dao, T. M., & Chaabane, A. (2020). Present focuses and future directions of decision-making in construction supply chain management: A systematic review. International Journal of Construction Management, 20(5), 490–509.
Lyles, M. A. (1981). Formulating strategic problems: Empirical analysis and model development. Strategic Management Journal, 2(1), 61–75.
Narimissa, O., Kangarani-Farahani, A., & Molla-Alizadeh-Zavardehi, S. (2020). Evaluation of sustainable supply chain management performance: Dimensions and aspects. Sustainable Development, 28(1), 1–12.
Qrunfleh, S., & Tarafdar, M. (2014). Supply chain information systems strategy: Impacts on supply chain performance and firm performance. International Journal of Production Economics, 147, 340–350.
Ramart, P., Suksomkit, P., Sroyprapai, P., Siriwatpatara, R., Intharasakul, P., & Sawanglaptham, C. (2025). Managing the international supply chain of the business sector to reduce risks under the situation of global economic volatility. Journal of Social Science and Cultural, 9(10), 399–411.
Rumelt, R. P., Schendel, D., & Teece, D. J. (1991). Strategic management and economics. Strategic Management Journal, 12(S2), 5–29.
Sanders, N. R. (2025). Supply chain management: A global perspective. John Wiley & Sons.
Santiago, B. D. S., Scavarda, L. F., Gusmão Caiado, R. G., Santos, R. S., & Mattos Nascimento, D. L. D. (2025). Corporate social responsibility and circular economy integration framework within sustainable supply chain management: Building blocks for Industry 5.0. Corporate Social Responsibility and Environmental Management, 32(1), 269–290.
Suksanniran, T., Kamkankaew, P., & Thanibenjasith, P. (2026). Opportunities and challenges of tomato supply chain management in Thailand. Journal of Interdisciplinary Social Development, 4(1), 767–800.
Tu, Y., Li, H., Dong, J., Zhou, J., & Hu, L. (2025). Impacts of intellectual capital and supply chain knowledge sharing on supply chain resilience: Evidence from China. Journal of Intellectual Capital, 26(4), 1013–1035.
Xin, L. (2024). Green supply chain management influence on the economic and environmental aspects in China. Environmental Science and Pollution Research, 31(14), 21144–21156.
