An Administration Model for the Student Care and Support System to Enhance Student An Administration Model for the Student Care and Support System to Enhance Student
Keywords:
Administration Model, Student Care and Support System, Digital Era, 7A Model, Student Quality Abstract
Background and Aims: The rapid advancement of digital technology has necessitated the adaptation of student support system management to improve operational efficiency, align with the context of educational institutions, and comprehensively enhance student quality. The objectives of this research were to: (1) examine the components, problem conditions, best-practice administrative processes, and guidelines for administering the student care and support system; (2) develop an administrative model for the student care and support system in the digital era using the 7A Model to enhance student quality; and (3) evaluate the developed model for schools under the Secondary Educational Service Area Office Uthai Thani–Chai Nat.
Methodology: This study employed a research and development (R&D) design following an exploratory sequential mixed-methods approach, conducted in three phases. Phase 1 comprised (a) a synthesis of 11 core documentary sources underpinning the six components reported in Table 1; (b) a census-oriented survey targeting 68 school-level representatives one administrator and one teacher responsible for the student care and support system from each of the 34 schools; (c) documentary analysis of two best-practice cases represented in the findings (SMART STCI Model and PHOHAK Model); and (d) a focus-group discussion with nine purposively selected experts . Phase 2 constructed the model and its user manual and examined them through a connoisseurship seminar of nine experts purposively selected for expertise in educational administration, student care and support systems, and digital technology, with substantial relevant professional experience. Phase 3 used a document-based user evaluation of the model’s feasibility and utility; no field implementation was undertaken. The target evaluator pool comprised the 68 school-level representatives from the 34 schools, All quantitative instruments were designed as five-point rating scales and were subjected to content-validity and reliability checks before use; the acceptance criteria were IOC ≥ 0.50 and Cronbach’s α ≥ 0.70. Qualitative data were analysed by content analysis and quantitative data by mean and standard deviation, interpreted against a five-level criterion; qualitative and quantitative evidence was integrated at model construction and again in interpreting the phase-3 results.
Results: The findings revealed that: (1) the key components of administering the student care and support system in the digital era consisted of six components: knowing students individually, student screening, student promotion and development, problem prevention and resolution, student referral, and technology; (2) the developed administrative model using the 7A Model comprised clear and comprehensive elements, including principles, objectives, operational processes, and evaluation. The expert evaluation indicated that the model’s suitability was at a high level (x̄ = 4.28, S.D. = 0.54), while the user manual was rated at the highest level of suitability (x̄ =4.78, S.D. = 0.38); and (3) the overall evaluation of the model showed that its feasibility and utility were at a high level (x̄ = 4.33, S.D. = 0.43)
Conclusion: The digital-era student support system management model based on the 7A Model developed in this study was found to be appropriate, feasible, and beneficial for implementation in student support system management. The model therefore has the potential to be applied in educational institutions as a systematic administrative mechanism for student care and support in the digital era. As the present findings rest on expert and user judgement rather than field implementation, its effects on student quality require verification through trial implementation in schools.
References
กมล รอดคล้าย. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: บริษัทพริกหวาน กราฟฟิค จำกัด.
กรดา มลิลา. (2564). การบริหารระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 1. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(2), 31–41.
กฤษณี กาบคำ, ธีระภัทร ประสมสุข, และเสกชัย ชมภูนุช. (2567). การใช้ระบบสารสนเทศในการบริหารงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในยุคดิจิทัลของโรงเรียนแม่ตื่นวิทยาคม อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิชาการเซาธ์อีสท์บางกอก (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 9(2), 1–18.
ชุติมา ถาวรแก้ว. (2559). การดำเนินงานตามระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตนักเรียนของสถานศึกษาในจังหวัดปทุมธานี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 4 (ปทุมธานี–สระแก้ว). วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ธนกฤต อั้งน้อย. (2562). การพัฒนารูปแบบการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนที่มีประสิทธิผลของโรงเรียนขนาดเล็ก: กรณีศึกษาโรงเรียนบ้านวังจาน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
ธนิตา ศุกรสุคนธ์. (2562). การดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนวัดเฉลิมพระเกียรติ (พิบูลบำรุง). การค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ธิตินัดดา สิงห์แก้ว. (2562). การพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยใช้วงจร PDCA: กรณีศึกษาโรงเรียนวัดป่าตึงห้วยยาบ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
ปรมาภรณ์ สนธิ. (2560). แนวทางการพัฒนาระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนระดับประถมศึกษาของโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
พรวิมล กลิ่นศรีสุข. (2564). การพัฒนาแนวทางการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนสำหรับสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 22 จังหวัดนครพนม. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พิศมัย ถิ่นน้อย. (2563). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนเพื่อเสริมสร้างทักษะชีวิตและความปลอดภัยของนักเรียน โรงเรียนวัดกำแพงแสน (สว่างวิทยาคาร) สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครปฐม เขต 1. การศึกษาค้นคว้าอิสระ: โรงเรียนวัดกำแพงแสน (สว่างวิทยาคาร).
แพรพลอย พัฒนะแสง และธรินธร นามวรรณ. (2565). การพัฒนาแนวทางการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 3. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
รุ่งนภา สุขสำแดง. (2563). การศึกษาปัญหาการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 1. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
วรรณดี นาคสุขปาน. (2557). การพัฒนารูปแบบความร่วมมือด้านการศึกษาของโรงเรียนมัธยมศึกษาของประเทศไทยกับโรงเรียนมัธยมศึกษาในกลุ่มประชาคมอาเซียน. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ศิริลักษณ์ ทิพม่อม. (2559). การพัฒนารูปแบบการบริหารเชิงกลยุทธ์ที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลางในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สมพงษ์ จิตระดับ. (2567). ชี้เป้าปัญหาการศึกษา. มติชนออนไลน์.https://www.matichon.co.th/local/education/news_4639385
สราวุธ วิเชียรลม, และปาริชาติ บัวเจริญ. (2567). กลยุทธ์การบริหารจัดการระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา
สกลนคร. วารสารรัชต์ภาคย์, 18(58), พฤษภาคม - มิถุนายน 2567.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559). การพัฒนาระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพ: สำนักงานฯ.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุทัยธานี ชัยนาท. (2566). รายงานการสังเคราะห์ผลการประเมินตนเองของสถานศึกษา ประจำปีการศึกษา 2565. อุทัยธานี: สำนักงานเขตฯ.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา (2550).สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2550). การวัดและประเมินผลอิงมาตรฐานการเรียนรู้ ตาม หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544 กลุ่มสาระการเรียนรู้ สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จํากัด.
สุพิศ ศรีบัว. (2555). แนวทางพัฒนาการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาตาก เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
อภิสิทธิ์ รอดบําเรอ. (2559). รูปแบบการบริหารระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 6 .กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.
Bardo, J. W., & Hartman, J. J. (1982). Principles of urban sociology: A systematic introduction. F. E. Peacock.
Bennett, N., & Lemoine, G. J. (2014). What VUCA really means for you. Harvard Business Review, 92(1/2), 27.
Canbolat, Y. (2024). Early warning for whom? Regression discontinuity evidence from the effect of early warning system on student absence. Educational Evaluation and Policy Analysis. https://doi.org/10.3102/01623737231221503
Good, C. V. (1973). Dictionary of education. New York: McGraw-Hill.
Hersey, P., & Johnson, D. E. (1996). Management of organizational behavior: Utilizing human resource. New Jersey: Prentice Hall.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2012). Educational administration: Theory, research, and practice (9th ed.). New York: McGraw-Hill.
Ivancevich, J. M., Donnelly, J. H., Jr., & Gibson, J. L. (1989). Management: Principles and Functions (4th ed.). Boston, MA: BPI/Irwin.
Keeves, J. P. (Ed.). (1988). Educational research, methodology, and measurement: An international handbook. Turkey: Pergamon.
Lunenburg, F. C., & Ornstein, A. C. (2000). Educational administration: Concepts and practices. United States: Wadsworth.
McCoy-Byers, L. (2000). Coalition between schools and community agencies for the control of truancy: Identification of critical factors contributing to coalition effectiveness [Doctoral dissertation]. Dissertation Abstracts International, 60(9), 3316A.
Skittou, M., Merrouchi, M., & Gadi, T. (2024). Development of an early warning system to support educational planning process by identifying at-risk students. IEEE Access, 12, 2260–2273. https://doi.org/10.1109/ACCESS.2023.3348091
Walton, M. (2007). Toxic leadership. In J. Gosling & A. Marturano (Eds.), Leadership concepts. New York: Routledge.
Willer, D. (1986). Scientific sociology: Theory and method. New Jersey: Prentice Hall.
Wright, G., & Wigmore, I. (2022). VUCA (volatility, uncertainty, complexity and ambiguity). WhatIs.com.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 Journal for Developing the Social and Community
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Articles that are published are copyrighted by the authors of the articles
