รูปแบบการบริหารระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในยุคดิจิทัล เพื่อเสริมสร้าง คุณภาพนักเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุทัยธานี ชัยนาท
คำสำคัญ:
รูปแบบการบริหาร, ระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน, ยุคดิจิทัล, 7A Model, คุณภาพนักเรียนบทคัดย่อ
ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การเปลี่ยนแปลงของเทคโนโลยีดิจิทัลส่งผลให้การบริหารระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนต้องปรับรูปแบบการดำเนินงานให้มีประสิทธิภาพ สอดคล้องกับบริบทของสถานศึกษา และสามารถส่งเสริมคุณภาพผู้เรียนได้อย่างรอบด้าน การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบ สภาพปัญหา กระบวนการบริหารที่เป็นเลิศ และแนวทางในการบริหารระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน 2) สร้างรูปแบบการบริหารระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในยุคดิจิทัลโดยใช้ 7A Model เพื่อเสริมสร้างคุณภาพนักเรียน และ 3) ประเมินรูปแบบการบริหารระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในยุคดิจิทัลโดยใช้ 7A Model เพื่อเสริมสร้างคุณภาพนักเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุทัยธานี ชัยนาท
ระเบียบวิธีวิจัย: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยและพัฒนา โดยใช้วิธีการวิจัยแบบผสมผสาน วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัย: พบว่า 1) องค์ประกอบหลักของการบริหารระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในยุคดิจิทัล ประกอบด้วย 6 องค์ประกอบ ได้แก่ การรู้จักนักเรียนเป็นรายบุคคล การคัดกรองนักเรียน การส่งเสริมและพัฒนานักเรียน การป้องกันและแก้ไขปัญหา การส่งต่อนักเรียน และเทคโนโลยี 2) ผลการพัฒนารูปแบบการบริหารระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในยุคดิจิทัลโดยใช้ 7A Model พบว่า มีองค์ประกอบที่ชัดเจน ครอบคลุมหลักการ วัตถุประสงค์ กระบวนการดำเนินงาน และการประเมินผล โดยผลการประเมินความเหมาะสมของรูปแบบโดยผู้เชี่ยวชาญอยู่ในระดับมาก ( = 4.28, S.D. = 0.54) และคู่มือการใช้รูปแบบมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด ( =4.78, S.D. = 0.38) และ 3) ผลของการประเมินรูปแบบ พบว่า โดยภาพรวมมีความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมาก ( = 4.33, S.D. = 0.43)
สรุปผล: รูปแบบการบริหารระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนในยุคดิจิทัลโดยใช้ 7A Model ที่พัฒนาขึ้นมีความเหมาะสม มีความเป็นไปได้ และเป็นประโยชน์ต่อการนำไปใช้ในการบริหารระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน สามารถประยุกต์ใช้ในสถานศึกษาเพื่อยกระดับประสิทธิภาพการดูแลช่วยเหลือนักเรียนและเสริมสร้างคุณภาพผู้เรียนให้สอดคล้องกับบริบทของยุคดิจิทัล
เอกสารอ้างอิง
กมล รอดคล้าย. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560–2579. กรุงเทพฯ: บริษัทพริกหวาน กราฟฟิค จำกัด.
กรดา มลิลา. (2564). การบริหารระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ เขต 1. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 8(2), 31–41.
กฤษณี กาบคำ, ธีระภัทร ประสมสุข, และเสกชัย ชมภูนุช. (2567). การใช้ระบบสารสนเทศในการบริหารงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในยุคดิจิทัลของโรงเรียนแม่ตื่นวิทยาคม อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิชาการเซาธ์อีสท์บางกอก (สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 9(2), 1–18.
ชุติมา ถาวรแก้ว. (2559). การดำเนินงานตามระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิตนักเรียนของสถานศึกษาในจังหวัดปทุมธานี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 4 (ปทุมธานี–สระแก้ว). วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
ธนกฤต อั้งน้อย. (2562). การพัฒนารูปแบบการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนที่มีประสิทธิผลของโรงเรียนขนาดเล็ก: กรณีศึกษาโรงเรียนบ้านวังจาน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
ธนิตา ศุกรสุคนธ์. (2562). การดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของโรงเรียนวัดเฉลิมพระเกียรติ (พิบูลบำรุง). การค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ธิตินัดดา สิงห์แก้ว. (2562). การพัฒนาระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยใช้วงจร PDCA: กรณีศึกษาโรงเรียนวัดป่าตึงห้วยยาบ อำเภอบ้านธิ จังหวัดลำพูน. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
ปรมาภรณ์ สนธิ. (2560). แนวทางการพัฒนาระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนระดับประถมศึกษาของโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
พรวิมล กลิ่นศรีสุข. (2564). การพัฒนาแนวทางการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนสำหรับสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 22 จังหวัดนครพนม. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พิศมัย ถิ่นน้อย. (2563). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนเพื่อเสริมสร้างทักษะชีวิตและความปลอดภัยของนักเรียน โรงเรียนวัดกำแพงแสน (สว่างวิทยาคาร) สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครปฐม เขต 1. การศึกษาค้นคว้าอิสระ: โรงเรียนวัดกำแพงแสน (สว่างวิทยาคาร).
แพรพลอย พัฒนะแสง และธรินธร นามวรรณ. (2565). การพัฒนาแนวทางการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครราชสีมา เขต 3. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
รุ่งนภา สุขสำแดง. (2563). การศึกษาปัญหาการดำเนินงานระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนของสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาพระนครศรีอยุธยา เขต 1. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
วรรณดี นาคสุขปาน. (2557). การพัฒนารูปแบบความร่วมมือด้านการศึกษาของโรงเรียนมัธยมศึกษาของประเทศไทยกับโรงเรียนมัธยมศึกษาในกลุ่มประชาคมอาเซียน. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ศิริลักษณ์ ทิพม่อม. (2559). การพัฒนารูปแบบการบริหารเชิงกลยุทธ์ที่ส่งผลต่อประสิทธิผลของโรงเรียนมัธยมศึกษาขนาดกลางในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต: มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
สมพงษ์ จิตระดับ. (2567). ชี้เป้าปัญหาการศึกษา. มติชนออนไลน์.https://www.matichon.co.th/local/education/news_4639385
สราวุธ วิเชียรลม, และปาริชาติ บัวเจริญ. (2567). กลยุทธ์การบริหารจัดการระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนโดยใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา
สกลนคร. วารสารรัชต์ภาคย์, 18(58), พฤษภาคม - มิถุนายน 2567.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2559). การพัฒนาระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2566). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพ: สำนักงานฯ.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาอุทัยธานี ชัยนาท. (2566). รายงานการสังเคราะห์ผลการประเมินตนเองของสถานศึกษา ประจำปีการศึกษา 2565. อุทัยธานี: สำนักงานเขตฯ.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา (2550).สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2550). การวัดและประเมินผลอิงมาตรฐานการเรียนรู้ ตาม หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544 กลุ่มสาระการเรียนรู้ สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จํากัด.
สุพิศ ศรีบัว. (2555). แนวทางพัฒนาการดำเนินงานระบบการดูแลช่วยเหลือนักเรียนของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาตาก เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต: มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
อภิสิทธิ์ รอดบําเรอ. (2559). รูปแบบการบริหารระบบดูแลช่วยเหลือนักเรียนในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 6 .กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.
Bardo, J. W., & Hartman, J. J. (1982). Principles of urban sociology: A systematic introduction. F. E. Peacock.
Bennett, N., & Lemoine, G. J. (2014). What VUCA really means for you. Harvard Business Review, 92(1/2), 27.
Canbolat, Y. (2024). Early warning for whom? Regression discontinuity evidence from the effect of early warning system on student absence. Educational Evaluation and Policy Analysis. https://doi.org/10.3102/01623737231221503
Good, C. V. (1973). Dictionary of education. New York: McGraw-Hill.
Hersey, P., & Johnson, D. E. (1996). Management of organizational behavior: Utilizing human resource. New Jersey: Prentice Hall.
Hoy, W. K., & Miskel, C. G. (2012). Educational administration: Theory, research, and practice (9th ed.). New York: McGraw-Hill.
Ivancevich, J. M., Donnelly, J. H., Jr., & Gibson, J. L. (1989). Management: Principles and Functions (4th ed.). Boston, MA: BPI/Irwin.
Keeves, J. P. (Ed.). (1988). Educational research, methodology, and measurement: An international handbook. Turkey: Pergamon.
Lunenburg, F. C., & Ornstein, A. C. (2000). Educational administration: Concepts and practices. United States: Wadsworth.
McCoy-Byers, L. (2000). Coalition between schools and community agencies for the control of truancy: Identification of critical factors contributing to coalition effectiveness [Doctoral dissertation]. Dissertation Abstracts International, 60(9), 3316A.
Skittou, M., Merrouchi, M., & Gadi, T. (2024). Development of an early warning system to support educational planning process by identifying at-risk students. IEEE Access, 12, 2260–2273. https://doi.org/10.1109/ACCESS.2023.3348091
Walton, M. (2007). Toxic leadership. In J. Gosling & A. Marturano (Eds.), Leadership concepts. New York: Routledge.
Willer, D. (1986). Scientific sociology: Theory and method. New Jersey: Prentice Hall.
Wright, G., & Wigmore, I. (2022). VUCA (volatility, uncertainty, complexity and ambiguity). WhatIs.com.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 Journal for Developing the Social and Community
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์เป็นของผู้ประพันธ์บทความ
