DEVELOPTMENT OF A TRAINING CURRICULUM TO ENHANCE PUBLIC MIND OF STUDENTS IN NADUAPITTAYAKHOM SCHOOL UNDER THE SECONDARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE 22
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research were: 1) to develop and investigate the efficiency of a training curriculum to enhance public mind of students with the criteria at 80/80, 2) to test the effectiveness of the training curriculum to enhance public mind of students by comparing students’ knowledge and understanding on public mind before and after training, and studying students’ behaviour after employing the training curriculum to enhance the public mind, and investigating the students’ satisfaction towards the training curriculum. The target group included 30 of Mathayomsuksa 1 students at Naduapittayakhom School under the Secondary Educational Service Area Office 22 in academic year 2020. They were obtained by simple random sampling. The research instruments consisted of a training curriculum, which obtained IOC index at 1.00, and appropriateness at the highest level, a subjective test which provided difficulty index from 0.40 to 0.67, the discrimination index from 0.27 to 0.60, and the reliability index at 0.79, an assessment form on students’ behaviour with IOC index at 1.00, and a questionnaire on students’ satisfaction towards the training curriculum to enhance public mind of students with the IOC index at 1.00. The statistics used in data analysis were percentage, mean, standard deviation and t-test.
The results showed that:
- The training curriculum to enhance public mind of students consisted of five components: 1) rationale and background, 2) objectives of the curriculum, 3) contents, 4) training activities, and 5) assessment and evaluation. The training curriculum to enhance public mind of students obtained the efficiency at 87.56/89.00, which were higher than the set criteria at 80/80.
- The effectiveness of the training curriculum to enhance public mind of students were:
2.1 The students’ knowledge and understanding on public mind after training were higher than before training with statistical significance at.01.
2.2 The students’ behaviour on public mind in overall and each aspect was at the highest level.
2.3 The students’ satisfaction towards the training curriculum to enhance public mind was at the highest level.
Article Details
เนื่อหาและข้อมูลในบทความ เป็นความรับผิดชอบของผุ้แต่ง
บทความในวารสารเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ : โรง พิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
กุลทิพย์ ศาสตระรุจิ. (2551). การถอดบทเรียนกระบวนการสื่อสารของกลุ่มเยาวชนในจิตสำนึกสาธารณะ.
รายงานผลการวิจัยโครงการวิจัยชุด “การสื่อสารจิตสำนึกสาธารณะ”. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจ
บัณฑิตย์
เกียรติศักดิ์ แสงอรุณ. (2551). แนวทางการพัฒนาจิตสำนึกสาธารณะสำหรับเยาวชนไทย: กรณีศึกษากลุ่มและ
เครือข่ายเยาวชนที่ทำงานด้านจิตสำนึกสาธารณะ.วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาพัฒน
ศึกษา, คณะครุศาสตร์,จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
ฆนัท ธาตุทอง. (2550). เทคนิคการพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา. นครปฐม: เพชรเกษมการพิมพ์.
เจษฎา หนูรุ่น. (2551). ปัจจัยจิตลักษณะที่ส่งผลต่อจิตสาธารณะของนักเรียนช่วงชั้นที่ 3
โรงเรียนสาธิตในสังกัดมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชา
การวิจัยและสถิติทางการศึกษา, บัณฑิตวิทยาลัย,มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เจนต์จุฬา คำดี. (2553). ผลของการใช้โปรแกรมสถานการณ์จำลองเพื่อพัฒนาจิตสาธารณะของนักเรียน
ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนบ้านพระบาทท่าเรือ.ปริญญานิพนธ์ กศ.ม. (จิตวิทยาการศึกษาและ
การ ให้คำปรึกษา). ขอนแก่น: บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยขอนแก่น. ถ่ายเอกสาร.
จิราภรณ์ เกตุแก้ว. (2559). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมเพื่อเสริมสร้างจิตสาธารณะสำหรับนักศึกษา คณะครุ
ศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช. วิทยานิพนธ์ กศ.ด. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
ไชยา ยิ้มวิไล. (2550, 15 มิถุนายน). สำนึกสาธารณะ. มติชนสุดสัปดาห์, หน้า 27.
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2552 ก). สอนเด็กให้มีจิตสาธารณะ. กรุงเทพฯ: วี พรินท์.
ชูชัย สมิทธิไกร. (2554). การฝึกอบรมบุคลากรในองค์การ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นนทวัฒน์ สุขผล. (2556). เทคนิคการฝึกอบรมอย่างมีประสิทธิผล. กรุงเทพฯ: เอกซ์เปอร์เน็ท.
ภัคนุช หมากฝิ่น; และคณะ.(2557). การวิเคราะห์องค์ประกอบจิตสาธารณะของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3.
วารสาร สักทอง: วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
มณฑลีเนื้อทอง. (2556). การหล่อหลอมจิตอาสาผ่านการอบรมขัดเกลาทางสังคมในครอบครัว. วิทยานิพนธ์
ปริญญาคหกรรมศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
เยาวดี รางชัยกุล วิบูลย์ศรี. (2556). การวัดผลและการสร้างแบบสอบผลสัมฤทธิ์.
กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วารุณี อัศวโภคิน. (2554). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร ของบุคลากรสาย
สนับสนุนวิชาการ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษา ดุษฎีบัณฑิต
(สาขาวิชาการศึกษาผู้ใหญ่) คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วัชรียา เขียนนอก. (2554). ปัจจัยคัดสรรที่ส่งผลต่อจิตสาธารณะของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา
นครราชสีมา. วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาจิตวิทยาและการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
วาโร เพ็งสวัสดิ์. (2551). วิธีวิทยาการวิจัย. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
วิจิตร อาวะกุล. (2550). การฝึกอบรม. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุคนธ์ สินธพานนท์. (2551). นวัตกรรมการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาคุณภาพของเยาวชน.
กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์9119 เทนนิคพริ้นติ้ง.
สุจิตรา ธนานันท์. (2552). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: ทีพีเอ็ม เพรส.
สมคิด บางโม. (2553). เทคนิคการฝึกอบรมและการประชุม. กรุงเทพฯ: ทวิทยพัฒน์.
สมชาย สังข์สี. (2550). หลักสูตรการฝึกอบรมการพัฒนามาตรฐานการศึกษาด้านผู้เรียนในสถานศึกษา
ขั้นพื้นฐาน. ปริญญานิพนธ์ กศ.ด. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อุไรวรรณ คุ้มวงษ์. (2551). จิตสาธารณะของเด็กปฐมวัยที่ได้รับการจัดกิจกรรมเสริมประสบการณ์
เรื่องปัญหาสิ่งแวดล้อมตามโครงการพระราชดำริ. ปริญญานิพนธ์ กศ.ม. (การศึกษาปฐมวัย).
กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. ถ่ายเอกสาร.
Saylor , J.Galen , Alexander , William M. and Lewis , Arthur J. (1981). Curriculum Planing for
Better Teaching and Learning. New York : Holt Rinehart and Winston.
Taba, Hilda. (1962). Curriculum development theory and practice. New York : Brace &
World.
Tyler, Ralph W. (1970). Basic principles of curriculum and instruction. Chicago :
University of Chicago Press.
