THEORETICAL VALIDITY TEST OF SELF-DIRECTED LEARNING READINESS SCALE FOR MATHAYOMSUKSA 6 STUDENTS
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purpose of this research was to examine theoretical validity of self-directed learning readiness scale (SDLRS) according to Guglielmino’s theory, in which 8 self-directed learning readiness indicators were identified which included 1) openness to learning opportunities, 2) self-concept as an effective learner, 3) initiative and independence in learning, 4) responsibility for one’s own learning, 5) love of learning, 6) creativity, 7) positive orientation of the future; and 8) ability to use basic study skills. The samples were 314 Mathayomsuksa 6 students of Rachineeburana School, Nakhon Pathom province selected by simple random sampling. The research instrument was a set of 58-items on SDLRS. The data were analyzed by using the arithmetic mean, standard deviation, and the first order of confirmatory factor analysis.
The result of this research revealed that self-directed learning readiness model according to Guglielmino had theoretical validity and was consistent with empirical data with 5.20 for Chi-Square test (df = 10, p-value = 0.88), 0.01 for standardized root mean square residual (SRMR), 0.00 for root mean square error of approximation (RMSEA), 1.00 for goodness of fit index (GFI), and 0.99 for adjusted goodness of fit index (AGFI). The 3 most important weight factors were the responsibility for one’s own learning followed by openness to learning opportunities and positive orientation of the future, respectively.
Article Details
เนื่อหาและข้อมูลในบทความ เป็นความรับผิดชอบของผุ้แต่ง
บทความในวารสารเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์
References
ชัยวิชิต เชียรชนะ. (2557). การศึกษาคุณลักษณะการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิค : การวิเคราะห์องค์ประกอบและการวิเคราะห์จำแนก. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal. 7(1): 650-670.
_______. (2558). การใช้สถิติหลายตัวแปรเพื่อการวิจัย: การออกแบบ การวิเคราะห์ และการตีความหมาย. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัดสามลดา.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2552). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. นนทบุรี: ไทเนรมิตกิจ อินเตอร์โปรเกรสซิฟ.
ทิศนา แขมมณี. (2552). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นันทวัน ชุมตันติ. (2551). ระดับความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยการชี้นำตนเองของนิสิตชั้นปีที่ 1 วิชาเอกภาษาอังกฤษ. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. 5(2): 97-117.
ปนิดา ทวีชาติ, ประเสริฐ เรือนนะการ, และเชาว์ อินใย. (2560). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการเรียนรู้ด้วยการนำตนเองของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 28. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 23(1): 143-153.
ประสาท เนืองเฉลิม. (2556). วิจัยการเรียนการสอน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปวิชญา ผาสุข, สุวพร เซ็มเฮง, และละเอียด รักษ์เผ่า. (2555). การศึกษาปัจจัยบางประการที่ส่งผลต่อความพร้อมในการเรียนรู้ด้วยตนเองของนักศึกษาภาคปกติมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 17(1): 143-160.
พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2552). หลักการวัดและประเมินผลการศึกษา. กรุงเทพฯ: เฮ้า ออฟ เคอร์มิสท์.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2561). การเรียนรู้เชิงรุกแบบรวมพลังกับ PLC เพื่อการพัฒนา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เมธาสิทธิ์ ธัญรัตนศรีสกุล. (2559). การตรวจสอบความตรงเชิงทฤษฎีสำหรับโมเดลประเมินประสิทธิภาพการจัด การเรียนการสอนโครงการห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์ โรงเรียนราชินีบูรณะ จังหวัดนครปฐม. วารสารวิจัย สหวิทยาการไทย. 11(4): 27-33.
ยุทธ ไกยวรรณ์. (2556). การวิเคราะห์สถิติหลายตัวแปรสำหรับงานวิจัย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รังสรรค์ โฉมยา. (2561). การศึกษาพฤติกรรมการเรียนรู้ด้วยตนเองของนิสิตมหาวิทยาลัยมหาสารคาม. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. 12(3): 309-317.
ล้วน สายยศ และอังคณา สายยศ. (2543). เทคนิคการวัดผลการเรียนรู้. กรุงเทพฯ: ชมรมเด็ก.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพฯ: บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2552). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
แสงเดือน เจริญฉิม, ทัศนีย์ จันติยะ, สาธิต เจริญฉิม, และอุทัยวรรณ สมัครัฐกิจ. (2555). ความสามารถในการเรียนรู้แบบนำตนเองของนิสิตฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู คณะศึกษาศาสตร์และพัฒนศาสตร์ มหาวิทยาลัย เกษตรศาสตร์. นครปฐม: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
Fisher, M. King, J. and Tague G. (2001). Development of a Self-Directed Learning Readiness Scale for Nursing Education. Nurse Education Today. 21(1): 516-525.
Garrison, D.R. (1997). Self-Directed Learning: Toward a comprehensive model. Adult Education Quarterly. 1(48): 16-18.
Guglielmino, L.M. (1977). Development of the Self-Directed Learning Readiness Scale. Doctoral Dissertation, University of Georgia.
Hair, J.F., Anderson, R.E., Tatham, R.L., & Black, W.C. (2010). Multivariate data analysis: A global perspective. New Jersey. Pearson Education.
Hiemstra, R. (2004). Self-Directed Learning Lexicon. International Journal of Self-Directed Learning. 1(2): 1-6.
Hinkle, D.E, William, W., and Stephen G.J. (1998). Applied Statistics for the Behavior Sciences. New York: Houghton Mifflin.
Inthachot, M. (2017). Self-Directed Learning Readiness for 21st Century Skills of College Students in Thailand. Phranakhon Rajabhat Research Journal (Humanities and Social Sciences). 12(1): 205-212.
Knowles, M.S. (1975). Self-Directed Learning: A Guide for Learners and Teachers. Chicago: Association Press.
Rogers, C.R. (1969). Freedom to Learn. Ohio: Charles E. Merrill Publishing Company.
