การวิเคราะห์ผลงานสร้างสรรค์บทร้อยกรองนักศึกษาวิชาเอกภาษาไทยชั้นปีที่ 2 สาขาวิชาภาษาไทย คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การวิจัยเรื่อง การวิเคราะห์ผลงานสร้างสรรค์บทร้อยกรองนักศึกษาวิชาเอกภาษาไทยชั้นปีที่ 2 สาขาวิชาภาษาไทย คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม มีวัตถุประสงค์ ดังนี้ 1) เพื่อวิเคราะห์ผลงานสร้างสรรค์บทร้อยกรองของนักศึกษา วิชาเอกภาษาไทยชั้นปีที่ 2 สาขาวิชาภาษาไทย คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม 2) เพื่อนำผลการวิเคราะห์มาพิจารณาผลสัมฤทธิ์เพื่อสะท้อนให้เห็นปัญหาของโครงสร้างหลักสูตรที่ส่งผลต่อการเรียนรู้ กลุ่มตัวอย่างคือผลงานสร้างสรรค์การประพันธ์บทร้อยกรองของนักศึกษาวิชาเอกภาษาไทย คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ที่เรียนรายวิชาความคิดสร้างสรรค์และการสรรสร้างงานเขียน ในภาคเรียนที่ 1 / 2566 จำนวน 54 คน สร้างสรรค์ผลงานบทร้อยกรองคนละ 3 ชิ้นงาน คือ ประเภทกาพย์ยานี 11 กลอนสุภาพ และโคลงสี่สุภาพ ประเภทละ 1 ชิ้นงาน รวมกลุ่มตัวอย่างที่นำมาศึกษาวิจัยในครั้งนี้จำนวน 162 ชิ้นงาน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวมรวมข้อมูลคือแบบประเมินผลงานการสร้างสรรค์บทร้อยกรองระดับอุดมศึกษา โดยผ่านการประเมินคุณภาพเครื่องมือจากผู้เชี่ยวชาญ แบ่งเป็น 3 ด้านได้แก่ ด้านฉันทลักษณ์ ด้านเนื้อหา และด้านกวีโวหาร มีค่าคะแนนสัดส่วนของการประเมินอยู่ที่ 1 : 2 : 2 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือการหาค่าเฉลี่ยร้อยละ ระเบียบวิธีการวิจัย: นำผลงานสร้างสรรค์บทร้อยกรองของนักศึกษามาวิเคราะห์ทั้ง 3 ด้าน ของเกณฑ์การประเมิน ได้แก่ ด้านฉันทลักษณ์ ด้านเนื้อหา และด้านกวีโวหาร ผลการวิจัย: ด้านฉันทลักษณ์ ความสามารถด้านฉันทลักษณ์ โดยผลการวัดและประเมินจากบทร้อยกรองของนักศึกษาทั้ง 54 คน ผ่านเกณฑ์ จำนวน 44 คน คิดเป็นร้อยละ 82 ด้านเนื้อหา ความสามารถด้านเนื้อหา โดยผลการวัดและประเมินจากบทร้อยกรองของนักศึกษาทั้ง 54 คน ผ่านเกณฑ์ จำนวน 21 คน คิดเป็นร้อยละ 42 ด้านกวีโวหาร ความสามารถด้านกวีโวหาร โดยผลการวัดและประเมินจากบทร้อยกรองของนักศึกษาทั้ง 54 คน ผ่านเกณฑ์ จำนวน 2 คน คิดเป็นร้อยละ 4 สรุปผล: ผลการวิจัยดังกล่าวแสดงให้เห็นว่า นักศึกษาวิชาเอกภาษาไทยยังไม่มีทักษะด้านการประพันธ์บทร้อยกรองมากพอ เนื่องจากเนื้อหาเป็นส่วนหนึ่งของรายวิชาความคิดสร้างสรรค์และการสรรสร้างงานเขียน จึงไม่สามารถจัดการเรียนรู้ได้อย่างเต็มที่ ดังนั้น จึงควรมีการทบทวนและปรับปรุงหลักสูตร โดยกำหนดให้มีรายวิชา “กวีนิพนธ์ไทย” เพื่อพัฒนาผู้เรียนให้มีทักษะเฉพาะด้าน ตรงตามคุณลักษณะครูภาษาไทยที่มีคุณภาพ