Communicating identity of the Buriram SrowGround walking street Communicating identity of the Buriram SrowGround walking street

Main Article Content

Tanupat Raungpratyakul

Abstract

Objectives of this research were to study 1) communication of identity of Cera Kraw Walking Street Market, Buriram Province; 2) perception of tourists' identity towards Cera Kraw Walking Street Market. Buriram Province which is a qualitative research Using Document Research methods, non-participant observations (Non-participatory Observation) and In-Depth Interview from 3 main informant groups: 1) Individuals from government agencies, Buriram Municipality; Buriram Public Health Office, representative committee for walking street operators Buriram Province and key informants who travel to the Sera Ground Walking Street Market Buriram Province, a total of 25 people. Descriptive analytical data were used to describe the communication process, format and media communication methods used to communicate the identity of the Cera Kraw Walking Street Market, Buriram Province. and perceptions of tourists' identity towards the Sera Ground Walking Street Market Buriram Province


The results of the research were as follows: 1) Communication of the identity of the Cera Kraw Walking Street Market, Buriram Province. There are factors that attract local and non-local tourists to visit Seraground Walking Street. Buriram Province It is an identity or peculiarity in 7 important areas: 1) cultural road identity 2) folk performance identity 3) folk product identity 4) local food identity 5) road identity No foam, no soft drinks, alcohol, cigarettes 6) Food safety market identity 7) Must see market identity 2) Tourists' perception of the Walking Street Market. Buriram Province found that when talking about the Walking Street, most people would think of the identity of local food. first the most while when asked about the identity of the pedestrian street Buriram Province before traveling Most of the samples There will be a perception of identity in the cultural road. the most first


Keywords: identity, walking street, gravel, perception, Buriram Province

Article Details

How to Cite
Raungpratyakul, T. (2023). Communicating identity of the Buriram SrowGround walking street: Communicating identity of the Buriram SrowGround walking street. Journal of Research and Development Buriram Rajabhat University, 18(1), 85–95. retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/RDIBRU/article/view/266664
Section
Research Articles

References

กันยา สุวรรณแสง. (2532). จิตวิทยาทั่วไป. กรุงเทพฯ: บำรุงสาส์น.

กรองแก้ว อยู่สุข. (2543). พฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพฯ: คณะพาณิชยศาสตร์และการ

บัญชี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวไทย พ.ศ.2558-

กรุงเทพฯ : กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

กิติมา สุรสนธิ. (2533). ความรู้ทางการสื่อสาร. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ :

คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

เกศินี จุฑาวิจิตร. (2540). การสื่อสารเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

ขนิษฐา วิเศษสาธร และมานิกา วิเศษสาธร. (2552). จิตวิทยาในชีวิตประจําวัน.

กรุงเทพมหานคร : งานตําราและเอกสารการพิมพ์ คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.

ขวัญเรือน กิตติวัฒน์. (2531). พลศาสตร์ของการสื่อสาร.

ในเอกสารการสอนชุดวิชาพลศาสตร์

การสื่อสาร หน่วยที่ 2 (หน้า 23-26). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

งานส่งเสริมการท่องเที่ยว ฝ่ายส่งเสริมการท่องเที่ยว สำนักปลัดเทศบาล

เทศบาลเมืองบุรีรัมย์อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์. (2561). แผนส่งเสริมการท่องเที่ยวเทศบาลเมืองบุรีรัมย์www.buriramcity.go.th/images/datacontent/kong/clerk/2561/plantravel2561.pdf

จิราภรณ์ ตั้งกิตติภาภรณ์. (2556). จิตวิทยาทั่วไป.กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่ง

จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (พิมพ์ครั้งที่ 1).

ฉลาดชาย รมิตานนท์. (2550). แนวคิดในการศึกษาอัตลักษณ์ความเป็นไท,

(กรุงเทพฯ :มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธน, หน้า 25.

ฉลาดชาย รมิวตานนท์. (2554). คนกับอัตลักษณ์ 2 ในเอกสารประกอบการประชุม

ประจำปีทางมานุษยวิทยา, วันที่ 27-29 มีนาคม 2554 ศูนย์มานุษยวิทยาวิทยาสิรินทร, (กรุงเทพมหานคร : ศูนย์มานุษวิทยาสิรินทร), หน้า 154.

โชติหทัย นพวงศ์. (2542). การติดตามข่าวสารกับความพึงพอใจในการสื่อสารและ

การท างานของพนักงานเครือซิเมนต์ไทยในช่วงการปรับโครงสร้างธุรกิจ. (วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์), จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย: กรุงเทพฯ.

ฐิติรัตน์ บำรุงวงศ์. (2555). การรับรู้ข่าวสารประชาสัมพันธ์และภาพลักษณ์ของกรมทาง

หลวงชนบท.(วิทยานิพนธ์ (ศศ.ม.(การสื่อสารมวลชน))

มหาวิทยาลัยรามคำแหง,กรุงเทพฯ.

ดวงฤทัย พงศ์ไพฑูรย์. (2544). การเปิดรับข่าวสาร ความรู้ และทัศนคติเกี่ยวกับ

เพศศึกษาของวัยรุ่น ในเขตกรุงเทพมหานคร.

(วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์), จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย: กรุงเทพฯ.

ดำรงค์ ฐานดี. (2546). สังคมและวัฒนธรรม, หน่วยการเรียนรู้ที่ 1 หน้าที่พลเมือง

วัฒนธรรมและการดำเนินชีวิตในสังคม, (กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์, หน้า 73.

ถวิล ธาราโภชน์ และศรัณย์ ดำริสุข. (2541).จิตวิทยาทั่วไป. (พิมพ์ครั้งที่ 2).

กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ทิพย์วิสุทธ์.

ทดิกร สอนภาษา. (2551). ภาษาไทยขัดใจปู่ เอกลักษณ์-อัตลักษณ์. คม ชัด ลึก City

life. คมชัดลึก, 445

เทพพนม เมืองแมน และสวิง สุวรรณ. (2540).พฤติกรรมองค์การ.

(พิมพ์ครั้งที่ 2) ฉบับปรับปรุงใหม่. กรุงเทพ:ไทยวัฒนาพานิช.

ธนพล กัมพลาศิริ.(2548). ภาพลักษณ์การไฟฟ้านครหลวง (ก.ฟ.น.).

(วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์), มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช: นนทบุรี.

นพ ศรีบุญนาค. (2545). องค์การและการจัดการ. (พิมพ์ครั้งที่3).

กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์สูตรไพศาล.

นลินี พานสายตา. (2555).การรับรู้ภาพลักษณ์ คุณภาพบัณฑิต หลักสูตรและการเรียน

การสอน ของนักศึกษาที่มีต่อสถาบันอุดมศึกษาภาครัฐ.

(วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์)

สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์: กรุงเทพฯ.

นัทธนัย ประสานนาม. “เพศ ชาติพันธุ์ และปัญหาเกี่ยวกับอัตลักษณ์ ในภาพยนตร์

เรื่อง Touch of Pink.” [ออนไลน์]. http://www.midinghtuniv.org/midnight๒๕๔๕/document๙๕๒๔๘.html

นุชนาฎ เชียงชัย. (2558). การใช้อัตลักษณ์เพื่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวจังหวัด

ลำปาง. (วิทยานิพนธ์ปริญญาบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต),

มหาวิทยาลัยศิลปากร: นครปฐม.

บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน.

กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์.

บุษบา สุธีธร. (2547). กลุ่มประชาชนเป้าหมายในการประชาสัมพันธ์. ใน เอกสารการ

สอนชุดวิชาหลักการโฆษณาและการประชาสัมพันธ์ (ฉบับปรับปรุง)

(หน่วยที่ 13). มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

เบญจวรรณ สุพันอ่างทอง. (2554). การใช้อัตลักษณ์ในการประชาสัมพันธ์การ

ท่องเที่ยวของจังหวัดอุดรธานี, (วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตร์มหาบัณฑิต). สาขาวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, นนทบุรี

ปฐมภรณ์ จันทร์แก้ว (2555). การสื่อสารเพื่อการอนุรักษ์ศิลปวัฒนธรรมและฟื้นฟูการ

ท่องเที่ยวของตลาดสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี (วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตร์มหาบัณฑิต). สาขาวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์, นนทบุรี

ปรมะ สตะเวทิน. (2541). การสื่อสารมวลชน: กระบวนการสื่อสารและทฤษฎี. (พิมพ์

ครั้งที่ 2)กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.

ประเวศ วะสี. (2545). สันติวิธีกับสิทธิมนุษยชน,

(กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ, หน้า 23.

ประสิทธิ์ ลีปรีชา. (2547). การสร้างและสืบทอดอัตลักษณ์ของกลุ่มชาติพันธุ์ม้งใน

วาทกรรมอัตลักษณ์, (กรุงเทพมหานคร : โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์), หน้า 32.

ยุรฉัตร บุญสนิท. (2546). ลักษณะความสัมพันธ์ของวรรณกรรมกับสังคม.

ในพัฒนาการวรรณคดี, (นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, หน้า 64.

พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน. (2554). สืบค้นจาก http://www.royin.go.th/dictionary/.

พัฒนา กิติอาษา. (2546). ท้องถิ่นนิยม : การทบทวนทฤษฎีและกรอบแนวคิด =

Localism. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการสภาวิจัยแห่งชาติ สาขาสังคมวิทยา สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ, พิมพ์ครั้งที่ 1

ไพบูรณ์ คะเชนทรพรรค์ และคณะ. (2558). หน้า 2-12. การประเมินการเปิดรับ

ข่าวสาร การรับรู้ และภาพลักษณ์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

รายงานการวิจัยมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ภัสวลี นิติเกษตรสุนทร และคณะ. (2553). ทฤษฎีและพฤติกรรมการสื่อสาร

(พิมพ์ครั้งที่ 8). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ยุพา สุภากุล. (2540). การสื่อสารมวลชน. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้งเฮ้าส์.

วรรณา วงษ์วานิช. (2539). ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: ภาควิชาภูมิศาสตร์

คณะ สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ศิวฤทธิ์ พงศกรรังศิลป์ และคณะ. (2563). การสร้างอัตลักษณ์ทางการท่องเที่ยวของ

น้ำพุร้อนเค็มคลองท่อม จังหวัดกระบี่. วารสารบริหารธุรกิจ, มหาวิทยาลัยแม่โจ้. ปีที่ 2 ฉบับที่ 2 เดือนกรกฎาคม – ธันวาคม 2563 หน้า 60-78)

สิริกานต์ ทองพูน คัมภีร์ ทองพูน และคงทัต ทองพูน. (2563).

อัตลักษณ์ชุมชนเพื่อการส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนบ้านลานคา

จังหวัดสุพรรณบุรี. การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ

ครั้งที่ 11, มหาวิทยาลัยหาดใหญ่, หน้า 948-953.

สำนักงานจังหวัดบุรีรัมย์ กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด.

(2563). แผนพัฒนาจังหวัด 5 ปี (ปี 2561-2565) จังหวัดบุรีรัมย์.

สืบค้นเมื่อ 26 มกราคม 2564 จาก www.buriram.go.th/web3/index.php/province-development/plan-developement

สุรพงษ์โสธนะเสถียร. ( 2533). การสื่อสารกับสังคม.

กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย .

เสถียร เชยประทับ, 2525 . การสื่อสารและการพัฒนา.(พิมพ์ครั้งที่ 2).

กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

เสรี ศรีหะไตร. (2557). ปรัชญานิเทศศาสตร์และทฤษฎีการสื่อสาร.เอกสารหน่วย

ที่ 6-10. รวมองค์ความรู้ ตัวแบบระบบการบริหารจัดการรายกรณี.

ปรับปรุงครั้งที่ 1. นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช

อภิญญา เฟื่องฟูสกุล. (2543). แนวความคิดหลักทางสังคมวิทยาเรื่องอัตลักษณ์.

เอกสารประกอบการนำเสนอในการประชุมวิชาการระดับชาติ สาขาสังคมวิทยา ครั้งที่ 1 คณะกรรมการสถาบันวิจัยแห่งชาติ. หน้า 25-60.

อิศราพร วิจิตร์. (2559). การสื่อสารอัตลักษณ์ความเป็นบุรีรัมย์เพื่อส่งเสริมการ

ท่องเที่ยว. (วิทยานิพนธ์ปริญญาวารสารศาสตรมหาบัณฑิต), มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์: กรุงเทพฯ.

อิศเรศ คำแหง. (2553). การเปิดรับข่าวสาร ทัศนคติ และการมีส่วนร่วมของประชาชน

ในเขตกรุงเทพมหานคร กับกิจกรรมรณรงค์ในช่วงเทศกาลของมูลนิธิเมาไม่ขับ.

(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์), จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย: กรุงเทพฯ.

Assael, Henry. 1998. Consumer Behavior and Marketing Action. 6th ed.

Ohio: South WesternCollege.

Atkin, Charles K., (1973). Institutional Utilities and Information

Seeking.Public Opinion Quantery. 36 (2)

Baristic, P. and others. (2012). The Image and Identity of Croatia as A Tourist

Destination:An Exploratory Study. Enterprise Odyssey. International Conference Proceedings. Online Available at http://search.proquest.com/docview/1350307774?account id=32082 [เข้าถึงเมื่อ 22/09/2019]

DeFleur. Melvin L. (1989). Theories of mass communication. (5th ed.).

New York: Long man.

Goffman, Erving. Stigma: Note on the Management of Spoiled Identity.

Harmondsworth: Penguins Book. 1963.

Klapper, Joseph T. (1960). The Effect of Mass Communication.

New York: The Free Press.

McCombs, Maxwell E.; & Becker, Lee B. (1979).Using Mass Communication

Theory.Englewood Cliffs, NJ: Pearson/Prentice Hall.

McLeod, J. M., & O’Keefe, G. T. (1972). Socialization perspective:

Current perspectivesin mass communication research. London: Sage.

Rogers,Everett M. &; Svenning, Lynne. (1969). Modernization Among

Peasants: The Impact of Communication. New York: Holt, Rinehart and Winston.