Communitarianism concept for building a self-management model
Main Article Content
Abstract
This academic article on Communitarianism Concept for Building a Self-management Model
presents the foundation of knowledge of communalism that is influenced by socialist ideology, anarchist ideology, and the conservation ideology. The important standpoint of these ideologies is supporting people in the communities to cooperate, develop themselves to be strong based on culture towards the self-management community. The Communitarianism believes that the development of a strong nation comes from a strong community. There are government and private sectors to support ideas and processes to raise awareness of community rights, community culture, and appreciate the self-management of problems. This article also presents the 4 cases of model communities that have applied the Communitarianism as follows: 1) Ban Pha Chan Community in Ubon Ratchathani Province, 2) Ban Tama Community in Buriram Province, 3) Ban Khu Khad Community in Buriram Province, and 4) Ban Samet Community in Buriram Province. All 4 model communities reflect the community's self-management in terms of natural resources and the environment and propose a guideline to drive communityism towards self-management. The guideline is the community must follow the principle of "Enough" , which is 1) E: Experience, learning experience, 2) N: Necessary, developing based on people's necessity, 3) O: Own, creating awareness and sense of ownership in the development project, 4) U: Useful, the development project must be beneficial to public, 5) G: Goal, there is a clear direction and goal of driving, and 6. H: Harmony, to focus on building unity of the people.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื่อหาและข้อมูลในบทความ เป็นความรับผิดชอบของผุ้แต่ง
บทความในวารสารเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์
References
กรรณิการ์ เดชประเสริฐ ยุทธพล ทวะชาลี และ ปริชา มารี เคน. (2558). ศึกษาการพัฒนาสมรรถนะที่เหมาะสมในการพัฒนาบุคลากรสายปฏิบัติการมหาวิทยาลัยราชภัฏกาฬสินธุ์. วารสารวิชาการแพรวากาฬสินธุ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาฬสินธุ์. 2 (1) ; 112-134.
กล พรมสำลี และคณะ. (2550). โครงการศึกษารูปแบบการจัดการน้ำที่มีอยู่อย่างจำกัดให้มีประสิทธิภาพสูงสุด กรณีบ้านผาชัน ตำบลสำโรง อำเภอโพธิ์ไทร จังหวัดอุบลราชธานี. สนับสนุนโดยสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว).
กาญจนา แก้วเทพ. (2540). ภาพรวมของ”พัฒนาการขององค์กรชุมชน”. ในองค์กรชุมชน กลไกเพื่อแก้ปัญหาและพัฒนาสังคม. สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยขอนแก่น. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
กลุ่มงานประชาสัมพันธ์ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). เกษตรกรรุ่นใหม่ความหวังในการยกระดับรายได้ของเกษตรกร.วารสารเศรษฐกิจและสังคม. 54 (2). ; 16-20.
กลุ่มงานผลิตเอกสาร สำนักประชาสัมพันธ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2563). สิทธิชุมชน. กรุงเทพฯ : สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
จุมพล หนิมพาณิช. (2562). การเมืองภาคประชาชน/การเมืองภาคพลเมือง : ทางออกของการเมืองไทย. กรุงเทพฯ : สถาบันพระปกเกล้า.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2557). ลัทธิเศรษฐกิจการเมือง. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธีระภัทรา เอกผาชัยสวัสดิ์. (2554). ชุมชนศึกษา. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นภาภรณ์ หะวานนท์ และคณะ. (2550) ดัชนีความเข้มแข็งของชุมชน ความกลมกลืนระหว่างทฤษฏีฐาน
รากกับข้อมูลเชิงประจักษ์.กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ. (2562). ลัทธิสังคมนิยมกับความเท่าเทียมทางสังคมและสิทธิของชาวเกย์. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์. 45 (1) 1-26.
นันทิยา หุตานุวัตร ณรงค์ หุตานุวัตร. (2551). คิดกลยุทธ์ด้วย SWOT.พิมพ์ครั้งที 7. อุบลราชธานี : มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
บุญเลิศ วิเศษปรีชา. (2559). ชุมชน: จากอุดมคติถึงเครื่องมือเพื่อการปกครอง. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ. 11 (1) ; 9-33
พรรณทิพย์ เพชรมาก. (2554). ปัจจุบัน/ปฏิปักษ์/ปฏิรูป. กรุงเทพฯ : :สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน)
ภมรรัตน์ สุธรรม. (2546). พลวัตชุมชนกับการพึ่งตนเองในภาคตะวันตก. กรุงเทพฯ : สถาบัน
วิถีทรรศ์.
ภัทรพร เล้าวงค์ รัฐสุชน อินทราวุธ ณภัทรพงศ์ วชิรวงศ์บุรี และวรวิช ลิ้มมณีวิจิตร. (2560). ศักยภาพคนไทยเพื่ออนาคตประเทศไทย. วารสารเศรษฐกิจและสังคม. 54 (2) ; 21-27.
ยุคอนารยะ. (2553). ปฏิรูปประเทศไทย. กรุงเทพฯ : ไว้ลาย.
วรรณดี สุนธินรากร. (2560). การเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงและการวิจัยเชิงปฏิบัติการ. กรุงเทพฯ :
สยามปริทัศน์.
ศุภชัย ศุภผล. (2558). ปรัชญาการเมืองเบื้องต้น. เชียงใหม่ : คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สมศักดิ์ สามัคคีธรรม. (2551). การพัฒนาการจัดการความขัดแย้งกรมีส่วนร่วมและสังคมเข้มแข็ง. กรุงเทพฯ : นิวส์ เมคเกอร์.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย. กรุงเทพฯ: สำนักการพิมพ์สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สำนักงานวางแผนการเกษตร ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม. (2560). เกษตรกรยุคใหม่ เพื่ออนาคตประเทศไทย.วารสารเศรษฐกิจและสังคม. 54 (2). ; 38-45.
สำนักเสริมสร้างความเข้มแข็งชุมชน กรมการพัฒนาชุมชน. (2561). ศูนย์เรียนรู้และขับเคลื่อนปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง วิกฤตหรือโอกาส การเรียนรู้ในยุค 4.0. กรุงเทพฯ : กรมการพัฒนาชุมชน กระทรวงมหาดไทย
เสรี พงษ์พิศ. (2551). แนวคิดแนวปฏิบัติยุทธศาสตร์พัฒนาท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : พลังปัญญา.
อานันท์ กาญจนพันธ์. (2544). มิติชุมชน : วิธีคิดท้องถิ่น ว่าด้วยสิทธิ อำนาจและการจัดการทรัพยากร. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
อุทิศ ทาหอม. (2561). การพัฒนาแบบยั่งยืน. บุรีรัมย์ : มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์.
อุทิศ ทาหอม พิชิต วันดี และสำราญ ธุระตา. (2558). ทุนทางวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น เพื่อสร้างการมีส่วนร่วมในการจัดการทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมของชุมชนบ้านตามา จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารการจัดการสิ่งแวดล้อม.11 (2) ; 46-61.
_______. (2559). กระบวนการเสริมสร้างศักยภาพชุมชนจัดการตนเองบนฐานทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมป่าชุมชนริมลำน้ำชีของชุมชนเสม็ด ตำบลหนองเต็ง อำเภอกระสัง จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่. 8 (2) ; 3-25.
อุทิศ ทาหอม สำราญ ธุระตา และคเนศ วงษา. (2562). การพัฒนาศักยภาพเกษตรกรแบบมีส่วนร่วม โดยการประยุกต์ใช้หลักเกษตรกรรมยั่งยืน เพื่อลดต้นทุนการผลิตของเกษตรกรชุมชนบ้านคูขาด ตำบลสตึก อำเภอสตึก จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารพัฒนาสังคม. 21 (2) ; 1-27
Andrew Fiala. (2015). The Bloomsbury Companion to Political Philosophy. London : Bloomsbury.
Fu, Y., & Ma, W. (2020). Sustainable urban community development : A case study from the perspective of self-governance and public participation. Sustainability. 12(2) ; 617.
Heywood, A. (2017). Political ideologies: An introduction. Macmillan International Higher Education.
Morland, D. (2018). Anti-capitalism and poststructuralist anarchism. In Changing anarchism. Manchester University Press.
Qian, X., Cai, Y., & Yin, C. (2019). Driving Force of Grassroots Self-governance in Beijing's Neighborhoods : Social Capital. Community Network and Community Service Motivation. Lex Localis 17 (1) ; 159-177.
Turaev, A. (2020). The ideology of neo-conservatism: the role of socio-cultural and religious factors. Архив Научных Публикаций JSPI.
Welsh, J. (2003). "" I''is for Ideology: Conservatism in International Affairs. Global Society. 17(2) ; 165-185.