Effects of SQ Training on the Speed of Students at Burapha University
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objective of this research is to study and compare the effects of the SQ program training on the speed of students at Burapha University. The samples used in this research included 28 first-year students in Physical Education Teaching at Burapha University, based on the tables of Krejcie and Morgan and simple random sampling by drawing lots. The training was conducted by the SQ Program for eight weeks at three days per week and the data were collected using the 50-meter running test before week one and after in week four and week eight. The data were analyzed by mean, standard deviation, One-Way Repeated Measure of Variance and the difference was tested by the Bonferroni method. The results of the study revealed the following: (1) the mean and standard deviation of the 50-meter speed of before training was 7.79 (.79), after week four it was 7.69 (.74) and after week eight it was 7.15 (.72); (2) the results of a repetitive analysis of the 50-meter speed before the test, after week four and eight were statistically significant at a level of .05; (3) the results of a double comparison of the duration time of training on the 50-meter speed of the students after week four and eight were different than before and after week eight of the training were significantly different from after week four at a level of .05.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื่อหาและข้อมูลในบทความ เป็นความรับผิดชอบของผุ้แต่ง
บทความในวารสารเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์
References
Aleksandar, R., Vlatko, V., & Dario, B. (2014). “Influence of Specific Speed, Agility, and Quickness Training (SAQ) on Speed and Explosiveness of Football Players”. Sport Science. 7(1): 48-51.
American College of Sports Medicine. (2014). ACSM’s Guidelines for exercise testing and prescription. (9th ed ed.). Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkins.
Bloomfield, J., Ackland, T. R., & Elliott, B. C. (1994). Applied anatomy and biomechanics in Sport. Melbourne: Black Well Scientific publication.
Brown, L. E., Ferrigno, V., & Santana, J. C. (2000). Training for Speed, Agility, and Quickness. USA: Human Kineticss.
K Azmi, & N W Kusnanik. (2018). “Effect of Exercise Program Speed, Agility, and Quickness (SAQ) in Improving Speed, Agility, and Acceleration”. Journal of Physics. 945: 1-5.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). “Determining Sample Size for
Research Activities.” Educational and Psychological Measurement. 30(3): 607-610.
กรมพลศึกษา. (2557). คู่มือผู้ฝึกสอนกรีฑา. กรุงเทพฯ: สำนักพัฒนาบุคลากรการพลศึกษาและการกีฬา.
เจริญ กระบวนรัตน์. (2545). หลักการฝึกยกน้ำหนักเพื่อความสุดยอดของนักกีฬา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เจริญ กระบวนรัตน์. (2548). หลักการและเทคนิคการฝึกกรีฑา. กรุงเทพฯ: ไทยมิตรการพิมพ์
ธีรพงษ์ พานิชรัมย์. (2560). ผลของการฝึกพลัยโอเมตริก และ การฝึก เอส เอ คิวที่มีต่อ
ความเร็วใน การวิ่ง 50 เมตร. (ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต), กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
นิกร สนธิ์จันทร์. (2560). ผลของการฝึกโปรแกรมความเร็ว ความคล่องแคล่วและความว่องไว (เอส
เอคิว) แบบประยุกต์ที่มีต่อความเร็วในการวิ่งเบสของนักกีฬาซอฟท์บอล มหาวิทยาลัยบูรพา. วท.ม. (วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
พลเอก สุภาสงวน. (2558). ผลการฝึกเอส เอ คิวที่มีต่อความเร็วของนักกีฬาฟุตบอล.
(ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต) กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สิทธิศักดิ์ บุญหาญ. (2555). ผลของการฝึกพลัยโอเมตริกควบคู่กับการฝึกเอส เอ คิว ที่มี
ผลต่อ ความเร็วในการวิ่ง 50 เมตร. (ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต)
กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
