กลไกการขับเคลื่อนการพัฒนาท้องถิ่นโดยภาคประชาชนในเขตเทศบาลตำบลทุ่งแสงทอง อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาระดับการขับเคลื่อนการพัฒนาท้องถิ่นโดยภาคประชาชนในเขตเทศบาลตำบลทุ่งแสงทอง อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์ 2)เพื่อศึกษาเปรียบเทียบระดับการขับเคลื่อนการพัฒนาท้องถิ่นโดยภาคประชาชนในเขตเทศบาลตำบลทุ่งแสงทอง อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์ จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคลได้แก่ เพศ อายุ ระดับการศึกษา และอาชีพ และ 3) เพื่อได้แนวทางในการปรับปรุงกลไกการขับเคลื่อนการพัฒนาท้องถิ่นโดยภาคประชาชนในเขตเทศบาลตำบลทุ่งแสงทอง อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์ ให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น โดยได้กำหนดกลุ่มตัวอย่าง สูตรของทาโร่ ยามาเน่ ได้กลุ่มตัวอย่างทั้งหมด 349 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามมี 4 ลักษณะ คือ แบบตรวจสอบรายการ แบบมาตราส่วน คำถามปลายเปิด และแบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบความแตกต่าง ผลการวิจัย พบว่า 1)โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านโครงสร้างพื้นฐาน สาธารณูปโภค และสาธารณูปการ มีระดับมากที่สุด รองลงมาคือด้านทรัพยากรธรรมชาติ สิ่งแวดล้อม และแหล่งน้ำ ด้านเศรษฐกิจและเกษตรกรรม และด้านการเมือง การบริหาร และการบริการ ซึ่งอยู่ในระดับมาก ขณะที่ด้านคุณภาพชีวิตและสังคมอยู่ในระดับปานกลาง 2) การเปรียบเทียบระดับการขับเคลื่อนการพัฒนาท้องถิ่นโดยภาคประชาชนจำแนกตาม เพศ อายุ และระดับการศึกษา แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญในด้านอาชีพเป็นปัจจัยเดียวที่ทำให้ระดับการมีส่วนร่วมแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญ 3) ควรเปิดเผยข้อมูลและระบบติดตามประเมินผลที่โปร่งใสและเข้าถึงได้ เพื่อให้การขับเคลื่อนการพัฒนาท้องถิ่นมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื่อหาและข้อมูลในบทความ เป็นความรับผิดชอบของผุ้แต่ง
บทความในวารสารเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจัยและนวัตกรรมท้องถิ่น
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2551). ประกาศกระทรวงมหาดไทย เรื่อง หลักเกณฑ์การเปลี่ยนแปลงฐานะองค์การบริหารส่วนตำบลเป็นเทศบาลตำบล พ.ศ. 2551. กรุงเทพฯ: กระทรวงมหาดไทย.
กิตติชัย แก้วดำ. (2560). การมีส่วนร่วมของประชาชนต่อกระบวนการนโยบายสาธารณะของเทศบาลเมืองสตูล อำเภอเมือง จังหวัดสตูล. วารสารการปกครองท้องถิ่น, น. 61–69.
จารุวรรณ เขตขันหล้า. (2559). การมีส่วนร่วมและความพึงพอใจของประชาชนต่อความสำเร็จในการดำเนินนโยบายขององค์การบริหารส่วนตำบลแม่นาเรือ อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา. วารสารการบริหารท้องถิ่น, น. 68–69.
ชยสร สมบุญมาก. (2559). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของข้าราชการตำรวจในการบังคับการสืบสวนสอบสวนตำรวจภูธรภาค 9 (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ดนัยพงษ์ เสมอใจ, และคณะ. (2567). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการขับเคลื่อนนโยบายสาธารณะขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น: กรณีศึกษาองค์การบริหารส่วนตำบลยกกระบัตร อำเภอสามเงา จังหวัดตาก. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, น. 315–326.
บุญเกียรติ การะเวกพันธุ์, และคณะ. (2560). การบริหารภาครัฐแนวใหม่. กรุงเทพฯ: สถาบันพระปกเกล้า.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 (พิมพ์ครั้งที่ 3). (2560). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา.
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2562). พระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 14) พ.ศ. 2562. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา.
สุปัน สมสาร์. (2563). การมีส่วนร่วมของประชาชนในนโยบายสาธารณะระดับท้องถิ่น: กรณีศึกษาเทศบาลเมืองหนองบัวลำภู จังหวัดหนองบัวลำภู. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์, น. 149–162.
สุริยา เดชเกิด, และคณะ. (2567). นโยบายการพัฒนาแบบมีส่วนร่วมขององค์การบริหารส่วนตำบลนางหลง อำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารการปกครองท้องถิ่น, น. 87–99.
Dahal, G. (2022). People’s participation in local governance of Besishahar Municipality of Lamjung District in Western Nepal. Tribhuvan University Journal, 37(1), 86–98. https://doi.org/10.3126/tuj.v37i1.48217
Uddin, N. (2019). Empowerment through participation in local governance: The case of Union Parishad in Bangladesh. Public Administration and Policy, 22(1), 40–54. https://doi.org/10.1108/PAP-10-2018-0002
