การจัดการความรู้ทุนทางวัฒนธรรมเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ เทศกาลแห่ธุงพญานาคจังหวัดบึงกาฬ
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อสืบค้นและจัดเก็บองค์ความรู้ทุนทางวัฒนธรรม เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์เทศกาลแห่ธุงพญานาคจังหวัดบึงกาฬ และ 2) เพื่อประยุกต์ใช้องค์ความรู้ทุนทางวัฒนธรรมในการจัดเทศกาลแห่ธุงพญานาคจังหวัดบึงกาฬสำหรับการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ โดยใช้วิธีวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยวิธีการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลหลัก จำนวน 30 คน และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า พื้นที่ตำบลหนองพันทา อำเภอโซ่พิสัย จังหวัดบึงกาฬ มีทุนทางวัฒนธรรมที่ทรงคุณค่าควรแก่การอนุรักษ์ รักษา และนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์ต่อการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ มี 2 ประเภท ประกอบด้วย 1) ทุนทางวัฒนธรรมที่จับต้องได้ ได้แก่ พระเจ้าแสนสามหมื่น วัดสังขลิการาม สิมโบราณ วัดประชามิตร พิพิธภัณฑ์ชุมชนมีชีวิต เป็นต้น 2) ทุนทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ ได้แก่ ภาษาผู้ไท อาหารพื้นบ้าน เซิ้งกะโด้ เป็นต้น ทั้งนี้ การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ช่วยให้ทุนทางวัฒนธรรมได้รับการสืบทอด ต่อยอด และสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์ชุมชนที่สร้างรายได้ พร้อมทั้งเป็นการอนุรักษ์วัฒนธรรม พัฒนาเศรษฐกิจ และสร้างความเข้มแข็งของชุมชนได้อย่างยั่งยืน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื่อหาและข้อมูลในบทความ เป็นความรับผิดชอบของผุ้แต่ง
บทความในวารสารเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจัยและนวัตกรรมท้องถิ่น
เอกสารอ้างอิง
กษิด์เดช เนื่องจำนงค์. (2563). การจัดการความรู้ทางวัฒนธรรม. ทีทัศน์วัฒนธรรม. 19(2). จาก
-ทีทัศน์-19-ฉ2-ปี-63-การจัดการความรู้ทางวัฒนธรรม.pdf
คทาเทพ พงศ์ทอง. (2560). ตัวแบบการจัดการวัฒนธรรมของชุมชนบ้านหมากขาม* และบ้าน
หมากม่วง*ในเขตเทศบาลตาบลไตรรัฐ* ยุคประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน (วิทยานิพนธ์
ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตพัฒนาสังคมและและการจัดการสิ่งแวดล้อม). กรุงเทพฯ: สถาบัน
บัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
คัชพล จั่นเพชร และพิทักษ์ ศิริวงศ์. (2560). การบูรณาการทุนทางวัฒนธรรมสู่การเป็นแหล่ง
ท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ด้วยกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชน: กรณีศึกษา ชุมชน
บ้านชากแง้ว อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี. วารสารวิจัยการพัฒนาชุมชน
(มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 10(1). จาก
https://www.journal.nu.ac.th/JCDR/article/view/1726
นฤเบศ สิงห์คะนัน. (2566). การขับเคลื่อนการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์โดยใช้ทุนทางวัฒนธรรม
เพื่อการพัฒนาชุมชนที่ยั่งยืน กรณีศึกษา ชุมชนบ้านเมืองรวงจังหวัดเชียงราย
(วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพัฒนาเชิงสร้างสรรค). กรุงเทพฯ:
วิทยาลัยพัฒนศาสตร์ ป๋วย อึ๊งภากรณ์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เมทิกา พ่วงแสง, ปาริชาติ ช้วนรักธรรม และรัชพล แย้มกลีบ. (2564). การจัดการความรู้ทุน
ทางวัฒนธรรมของจังหวัดพัทลุงเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์. วารสาร
บัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 2(2), 53-67.
วรัญญา พรหมสาขา ณ สกลนคร, ดุจฤดี คงสุวรรณ์ และปทุมพร แก้วคำ. (2568). การจัดการ
ท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานทุนวัฒนธรรม ชุมชนเมืองโบราณเวียงลอ ตำบลลอ
อำเภอจุน จังหวัดพะเยา. มนุษยสังคมสาร (มสส.) คณะมนุษยศาสตร์และ
สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 22(2).
วุฒิพงษ์ ทองก้อน, รัตนา ทิมเมือง, ปทุมมา บำเพ็ญทาน และกชพร ขวัญทอง. (2567). การ
จัดทำแผนที่ทางวัฒนธรรม อำเภอบางเสาธง จังหวัดสมุทรปราการ. ศิลปะศาสตร์
ปริทัศน์, 19(1). จาก https://has.hcu.ac.th/jspui/handle/123456789/2836
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ สำนักงานเลขาธิการยุทธศาสตร์
แห่งชาติ พ.ศ. 2561. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี พ.ศ. 2561-2580. สืบค้นเมื่อ 12
ตุลาคม2568, จาก
https://www.ratchakitcha.soc.go.th/DATA/PDF/2561/A/082/T_0001.PDF
หน่วยบริหารและจัดการทุนด้านการพัฒนาระดับพื้นที่ (บพท.). (2566). สถาบันความรู้เพื่อ
จัดการทุนทางวัฒนธรรม (Cultural Capital Management Institute). สืบค้นเมื่อ 5
ตุลาคม 2568, จาก https://xn--b3c1azae1fva7a.com/cultural-capital-
management-institute/
Richards, G., & Raymond, C. (2000). Creative tourism, ATLAS News, 23, 16–20.
Throsby, D. (2001). Economics and Culture. Cambridge: Cambridge University Press.