The development of Schizophrenia Observational Scale (SOS) for health volunteer in the community
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
Objective : To develop and evaluate the psychometric properties of the Schizophrenia Observational Scale (SOS) for health volunteer in the community
Materials and methods : The observational scale was conducted with two steps. First, qualitative approach and review literature for initial pool of items, designing, content validity and cognitive testing were performed. Second, psychometric properties testing for concurrent validity with MINI (psychosis)
was evaluated. The samples were 93 out-patients from 4 psychiatric hospitals. Descriptive statistic was used. Construct validity was examined by exploratory factor analysis. Concurrent validity was examined by Spearman correlation coefficient. Reliability was estimated by Cronbach’s alpha coefficient.
Results : The Schizophrenia Observational Scale (SOS)consists of six items with two domains as the following; 1) thought disorders (3 items) 2) behavior disorder (3 items). The total variance explained was 51.5%. With the appropriate cut-off point of 2, its sensitivity = 84.2%, specificity = 70.9%, PPV =
66.7%, NPV = 86.7%. Spearman correlation coefficient showed good reliability with MINI (psychosis), r = 0.87. Internal consistency of the scale with Cronbach’s alpha coefficient = 0.89.
Conclusion : All six items of the Schizophrenia Observational Scale (SOS) possessed its high validity and good reliability. It can be used as a tool for health volunteers to assess people with high risk with schizophrenia in the community.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เรื่องที่ลงตีพิมพ์ในวารสารจิตวิทยาคลินิกแล้วถือเป็นลิขสิทธิ์การเผยแพร่โดยวารสารจิตวิทยาคลินิกแต่เพียงผู้เดียว การตีพิมพ์หรือเผยแพร่ซ้ำในที่อื่นต้องได้รับอนุญาตจากกองบรรณาธิการวารสารฯ
References
เอวัน ปริ้นติ้ง.
กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. (2560). รายงานประจำปีกรมสุขภาพจิต ปีงบประมาณ 2559. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัดบางกอกบล๊อก.
มาโนช หล่อตระกูล และปราโมทย์ สุคนิชย์. (2558). จิตเวชศาสตร์ รามาธิบดี (พิมพ์ครั้งที่4). กรุงเทพฯ: ภาควิชาจิตเวชศาสตร์คณะแพทยศาสตร์ รามาธิบดี มหาวิทยาลัยมหิดล.
สำนักบริหารระบบบริการสุขภาพจิต. (2560). คู่มือการดูแลผู้ป่วยจิตเวชเรื้อรังกลุ่มเสี่ยงในชุมชนสำหรับบุคลากรของหน่วยบริการระดับปฐมภูมิ. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัดแสงจันทร์การพิมพ์.
อภิชัย มงคล, กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข, และคณะ. (2545). แบบคัดกรองโรคจิต. นนทบุรี: กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข.
Fabrigar, L. R., & Wegener, D. T. (2011). Exploratory factor analysis. New York, NY: Oxford University Press.
Harrington, D. (2009). Confirmatory factor analysis. New York, NY: Oxford University Press.
Hsu, C. C., & Sandford, B. A. (2007). The Delphitechnique: making sense of consensus, practical assessment. Research & Evaluation, 12(10), 1-8.
Kittirattanapaiboon, P., & Khamwongpin, M. (2005). The validity of the mini international neuropsychiatric interview (MINI)-Thai version. Journal of Mental Health of Thailand, 13(3), 125-135.
Netemeyer, R. G., Bearden, W. O., & Sharma, S. (2003). Scaling procedures: Issues and applications. Thousand Oaks, CA: Sage Publications.
Sheehan, D. V., Lecrubier, Y., Sheehan, K. H., Janavs, J., Weiller, E., Keskiner, A., ... Dunbar, G. C. (1997). The validity of the Mini International Neuropsychiatric
Interview (MINI) according to the SCID-P and its reliability. European Psychiatry, 12(5), 232-241.
Steiger, J. H. (1980). Tests for comparing elements of a correlation matrix. Psychological bulletin, 87(2), 245.
Williams, B., Onsman, A., & Brown, T. (2010). Exploratory factor analysis: A five-step guide for novices. Australasian Journal of Paramedicine, 8(3).
