NETWORK GOVERNANCE FOR SUSTAINABLE DUGONG CONSERVATION IN TRANG: FROM CONFLICT TO COLLABORATION
DOI:
https://doi.org/10.14456/tisr.2025.64Keywords:
Collaborative Network Governance, Sustainable Dugong Conservation, Resource Conflict Management, Multi-Sectoral Participation, Social Capital and Local LeadershipAbstract
This study distills lessons and develops innovations for sustainable dugong conservation in Trang Province. Employing a qualitative methodology (interviews, focus groups with 27 informants across Libong, Muk, and Sikao Bay), it analyzes governance challenges and synthesizes an effective network governance model. Findings highlight critical structural gaps like absent central coordination, resource conflicts, and weak law enforcement, balanced by strong social capital from local and religious leaders. The proposed "Proactive Collaborative Governance Model" outlines six key strategies: enhancing community participation, establishing a central coordinating center, fostering consensus, empowering change agents, resolving conflicts, and expanding international networks. This model transforms conflict into collaboration, shifting from top-down mandates to a community-centric approach, effectively addressing conservation threats, fostering ecosystem sustainability, and improving local well-being, significantly contributing to natural resource governance.
Downloads
References
กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง. (2563). แผนอนุรักษ์พะยูนแห่งชาติ ระยะที่ 1 (พ.ศ.2563-2565). สืบค้นจาก https://infocenter.oic.go.th/กรมทรัพยากรทางทะเลและชายฝั่ง/topic-detail.php?conid=5236239.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). รายงานการศึกษา รูปแบบและกลไกการมีส่วนร่วม และสมัชชาการศึกษา. กรุงเทพฯ: บริษัท พริกหวานกราฟฟิค จำกัด.
จุมพล หนิมพานิช. (2567). รัฐประศาสนศาสตร์ในศตวรรษที่ 21: การบริหารปกครองแบบเครือข่ายและการบริหารปกครองแบบร่วมมือร่วมใจ. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
เดชา พวงงาม และ ปธาน สุวรรณมงคล. (2563). การสร้างเครือข่ายการบริหารปกครองแบบร่วมมือกันในการพัฒนาทุนมนุษย์ขององค์การบริหารส่วนจังหวัด. วารสารสิรินธรปริทรรศน์, 21(2), 157-167.
นราวิชญ์ โสภารักษ์ และ กัลยา แซ่อั้ง. (2567). การบริหารจัดการเครือข่ายป่าชุมชน: ศึกษากรณีป่าชุมชนเขาวง ตำบลวังตะเฆ่ อำเภอหนองบัวระเหว จังหวัดชัยภูมิ. วารสารชัยภูมิปริทรรศน์, 7(3), 69-79.
ศศิธร ทองจันทร์. (2559). การบริหารกิจการบ้านเมืองแบบร่วมมือกันกับการขับเคลื่อนนโยบายภาครัฐไทย: กรณีศึกษาโครงการความร่วมมือเพื่อแก้ไขปัญหาความยากจน จังหวัดพิษณุโลก. การค้นคว้าอิสระ รัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
Agranoff, R., & McGuire, M. (2003). Collaborative Public Management: New Strategies for Local Governments. Washington, D.C.: Georgetown University Press.
Chaijaroenwatana, B., & Whangsani, U. (2016). Networks of Civil Society Organizations dealing with Governments? Project Development in Pak Bara Area, Southern Thailand. Journal of Politics and Governance, 6(Issue Special), 83-94.
Emerson, K., Nabatchi, T., & Balogh, S. (2012). An Integrative Framework for Collaborative Governance. Journal of Public Administration Research and Theory, 22(1), 1-29.
Klijn, E., Koppenjan, J., Spekkink, W., & Warsen, R. (2015). Governance Networks in the Public Sector. London: Routledge.
Muccitelli, S., Pozzi, C., D’Ascanio, R., & Magaudda, S. (2023). Environmental Contract: A Collaborative Tool to Improve the Multilevel Governance of European MPAs. Sustainability, 15(10), 8174.
Pereira, H., Martins, I., Rosa, I., Kim, H., Leadley, P., Popp, A., van Vuuren, D., Hurtt, G., Quoss, L., & Alkemade, R. (2024). Global trends and scenarios for terrestrial biodiversity and ecosystem services from 1900 to 2050. Science, 384(6694), 458-465.
Rhodes, R. (1996). The New Governance: Governing without Government. Political Studies, 44(4), 652-667.
Rhodes, R. (1997). Understanding Governance: Policy Networks, Governance, Reflexivity and Accountability. London: Open University Press.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2025 เกรียงไกร ข่ายม่าน, ขจรศักดิ์ เจ้ากรมทอง
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
.png)
