การสร้างคำไทยใหม่จากภาษาต่างประเทศ: กรณีศึกษา พจนานุกรมคำใหม่ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยเรื่องนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการสร้างคำไทยใหม่ที่มีส่วนประกอบเป็นภาษาต่างประเทศ
ในพจนานุกรมคำใหม่ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน เล่ม 1-3 ผลการศึกษาวิเคราะห์ พบว่า คำไทยใหม่ที่เป็นภาษาต่างประเทศหรือมีส่วนประกอบเป็นภาษาต่างประเทศที่ปรากฎในพจนานุกรมทั้ง 3 เล่มนี้ มีรูปแบบการสร้างคำใหม่ รวม 8 รูปแบบ โดยมีการสร้างคำแบบทับศัพท์มากที่สุด ซึ่งจำแนกเป็น การทับศัพท์เต็มคำ การทับศัพท์แบบตัดมาบางส่วน และการทับศัพท์อักษรย่อหรือคำย่อ รองลงมาคือ การสร้างคำแบบประสมคำ ซึ่งพบการประสมคำ 8 ลักษณะ ได้แก่ การประสมคำไทย-อังกฤษ การประสมคำอังกฤษ-ไทย การประสมคำอังกฤษ-อังกฤษ การประสมคำไทย-จีน การประสมคำจีน-ไทย การประสมคำจีน-จีน การประสมคำอังกฤษ-จีน และการประสมคำจีน-อังกฤษ ลำดับที่ 3 คือรูปแบบการสร้างคำแบบพิเศษ ซึ่งจำแนกออกได้ 4 ลักษณะ คือ การสร้างคำหลายพยางค์หรือวลีที่มีภาษาต่างประเทศแทรกอยู่ การสร้างคำหรือวลีที่มีเสียงคล้องจองกัน การแปลงเสียงของคำยืมให้มีลักษณะคล้ายเป็น
คำไทย และการสนธิคำ ลำดับที่ 4 คือการสร้างคำแบบแปลคำศัพท์ ลำดับที่ 5 คือการสร้างคำแบบซ้ำคำ ลำดับที่ 6
มี 2 รูปแบบที่มีจำนวนเท่ากัน คือ การสร้างคำแบบบัญญัติศัพท์ และการสร้างคำแบบซ้อนคำ ลำดับสุดท้ายคือการสร้างคำแบบรวมคำ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยแม่โจ้ ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษรเอกสารอ้างอิง
กัญญนัช ชะนะจิตร. (2560). การสร้างคำและความหมายของสแลงในเฟซบุ๊ก [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. https://ethesisarchive.library.tu.ac.th/thesis/2017/TU_2017_56060330 24_7389_5916.pdf
จีระภา พึ่งกริม. (2544). การเปลี่ยนแปลงของภาษาไทย : วิเคราะห์คำใหม่และสำนวนใหม่ในพาดหัวข่าวหนังสือพิมพ์รายวันภาษาไทย ปีพุทธศักราช 2541 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
จำนง ทองประเสริฐ. (2528). ภาษาไทยไขขาน. แพร่วิทยา.
ชลธิชา สุดมุข. (2552). การสร้างคำภาษาไทยใช้แทนคำภาษาต่างประเทศ : ความเป็นมาและการเปลี่ยนแปลงตามยุคโลกาภิวัตน์. วารสารไทย. 30(110), 55-59.
บรรจบ พันธุเมธา. (2522). ลักษณะภาษาไทย. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ประยูร ทรงศิลป์. (2526). การเปลี่ยนแปลงของภาษา : คำยืมในภาษาไทย. วิทยาลัยครูธนบุรี.
ประสิทธิ์ กาพย์กลอน. (2523). การศึกษาภาษาไทยตามแนวภาษาศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 3). ไทยวัฒนาพานิช.
พ. นววรรณ. (2520). การใช้ภาษา. อักษรสัมพันธ์.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2553). พจนานุกรมคำใหม่ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน เล่ม 1. (พิมพ์ครั้งที่ 3). ธนาเพรส.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2552). พจนานุกรมคำใหม่ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน เล่ม 2. บริษัทยูเนียนอุลตร้าไวโอเล็ต จำกัด.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรมคำใหม่ ฉบับราชบัณฑิตยสถาน เล่ม 3. บริษัทยูเนียนอุลตร้าไวโอเล็ต จำกัด.
วิจิตรา แสงพลสิทธิ์. (2524). ความรู้เรื่องภาษาต่างประเทศในภาษาไทย. โอเดียนสโตร์.
วิไลวรรณ ขนิษฐานันท์. (2524). ภาษาและภาษาศาสตร์. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิไลศักดิ์ กิ่งคำ. (2550). ภาษาต่างประเทศในภาษาไทย. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สนั่น ปัทมะทิน. (2535). ภาษาไทยที่สื่อมวลชนอาจใช้พลาด. โอเดียนสโตร์.
สิริภัทร พรหมราช. (2551). พัฒนาการของคำยืมภาษาอังกฤษที่ปรากฏในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน
พ.ศ.2493, พ.ศ.2525 และ พ.ศ.2542 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สุธิวงศ์ พงศ์ไพบูลย์. (2532). หลักภาษาไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 9). ไทยวัฒนาพานิช.
อนันต์ อ่วมศาสตร์ และเนาวรัตน์ อ่วมศาสตร์. (2519). ลักษณะภาษาไทย. ไทยวัฒนาพานิช.
อรพันธ์ อารักษ์วาณิช. (2539). การใช้ภาษาอังกฤษในภาษาไทยปัจจุบัน. วารสารภาษาและวัฒนธรรม. 15(2), 28-36.
,