กลวิธีสร้างสารศิลป์เพื่อสื่อสารผ่านบทละครเพลงพื้นบ้าน ในบทบาทส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนสามชุก

Main Article Content

วีรินทร์ภัทร์ บูรณะสระกวี
กิตติพงษ์ อินทรัศมี

บทคัดย่อ

บทความวิจัย เรื่อง กลวิธีสร้างสารศิลป์เพื่อสื่อสารผ่านบทละครเพลงพื้นบ้านในบทบาทส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนสามชุก มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีในการสร้างสารศิลป์ของบทการแสดงละครเพลงพื้นบ้านในบทบาทส่งเสริมการท่องเที่ยว ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงสร้างสรรค์ โดยการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-Dept Interview) จากตัวแทนชุมชน ศิลปินพื้นบ้าน นักท่องเที่ยว และนำสร้างสรรค์สาร (Message) เชิงวรรณศิลป์ของบทการแสดงของละครเพลงพื้นบ้านภาคกลาง โดยใช้กรณีศึกษาชุมชนตลาดสามชุก อำเภอสามชุก จังหวัดสุพรรณบุรี


ผลการวิจัย พบว่า กลวิธีสร้างสารศิลป์เพื่อสื่อสารผ่านบทละครเพลงพื้นบ้านในบทบาทส่งเสริมการท่องเที่ยวชุมชนสามชุก ผ่านการเล่าเรื่อง ได้แก่ 1) โครงเรื่อง แบ่งออกเป็น 3 ช่วง คือ ช่วงต้น เป็นช่วงของบทไหว้ครู และการเริ่มต้นเรื่องราวในชุมชน ช่วงกลาง เป็นบทประหรือปะทะของตัวละครที่เกิดขึ้นภายในชุมชน และช่วงปลาย เป็นตอนจบของเรื่องราวที่เป็นจุดเปลี่ยนจากการเลือกจากในชุมชนและการลา ขอบคุณผู้ชมที่มาร่วมชมการแสดง
2) แก่นความคิด มุ่งเน้นการนำเสนอประวัติความเป็นมา และจุดเด่นของสถานที่ท่องเที่ยวชุมชนตลาดสามชุกซึ่งเป็นจุดมุ่งหมายหลักของการสร้างสรรค์ผลงานชิ้นนี้ 3) ภาษา คือ บทเจรจา ผสมผสานกับกลอนแปดแบบหัวเดียวตามโครงสร้างของเพลงพื้นบ้าน และ 4) เพลง คือ การใช้ทำนอง จังหวะ ดนตรี และรูปแบบเพลงพื้นบ้านภาคกลาง ได้แก่ เพลงอีแซว เพลงเรือ และเพลงทรงเครื่อง กลวิธีสร้างสารศิลป์ในบทละครเพลงพื้นบ้านชิ้นนี้ ผู้ส่งสารไม่ใช่แค่สร้างสรรค์เนื้อหาแต่เพียงอย่างเดียว แต่ต้องเข้าใจโครงสร้างเชิงวรรณศิลป์ในการสร้างสรรค์เพลงพื้นบ้านและบริบทความสำคัญ โดยเฉพาะจุดขายของพื้นที่ชุมชนในการดำเนินเรื่องของบทละคร ที่สามารถสื่อสารเชิงสุนทรียะและสื่อนัยของความหมาย จะทำให้ผู้รับสารเข้าใจเนื้อหาและเข้าถึงแก่นแท้ของศิลปะละครเพลงพื้นบ้าน พร้อมทั้งสอดแทรกเรื่องราว ของชุมชน ซึ่งเป็นเครื่องมือในการสื่อสารกิจกรรมการแสดงตามบทบาทส่งเสริมการท่องเที่ยวของชุมชนได้เป็นอย่างดีอีกด้วย

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กุณฑล เพ็ชรเสนา และศิริเพ็ญ ดาบเพ็ชร. (2565). การจัดการแหล่งท่องเที่ยวตามรอยภาพยนตร์ด้วยแนวคิดประสบการณ์ท่องเที่ยว. วารสารบริหารธุรกิจศรีนาครินทร

วิโรฒ, 13(1), 72-86.

ฐานเศรษฐกิจ. (2566). กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา รายงานข้อมูล 7 เดือนของปี 2566 ไทยเที่ยวไทยและต่างชาติมาไทย สร้างรายได้ทะลุ 1 ล้านล้านแล้ว โดยท่องเที่ยวต่างชาติเดินทางเข้าไทย 15 ล้านคน ด้าน ททท. ประมินรายได้ทั้งปีอาจหลุดเป้า. สืบค้น 19 สิงหาคม 2567, จาก https://www.thansettakij.com/ business/economy/572493#google_vignette.

ถิรนันท์ อนวัชศิริวงศ์ และคณะ. (2547). สุนทรียนิเทศศาสตร์ : การศึกษาสื่อสารการแสดงและสื่อจินตคดี. กรุงเทพฯ: โครงการพัฒนาองค์ความรู้นิเทศศาสตร์ตะวันออก ภาควิชาวาทวิทยาและสื่อสารการแสดง คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

บัวผัน สุพรรณยศ. (2561). กลอนเพลงพื้นบ้าน: ปฏิพากย์ ปฏิภาณ การสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัดสามลดา.

ปรานี วงษ์เทศ. (2525). พื้นบ้านพื้นเมือง. กรุงเทพฯ : เรือนแก้วการพิมพ์.

มนตรี ตราโมท. (2540). การละเล่นของไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). มติชน.

วัลยา วิวัฒน์ศร. (2538). วรรณวินิจ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สรณัฐ ไตสังคะ. (2560). ศาสตร์และศิลป์แห่งการเล่าเรื่อง. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พร้อนติ้ง.

สุกัญญา สุจฉายา. (2545). เพลงพื้นบ้านศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุกัญญา สมไพบูลย์. (2551). การสังเคราะห์องค์ความรู้สื่อสารการแสดงประเภทสื่อพื้นบ้าน (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2551). ร้องรำทำเพลง: ดนตรีและนาฏศิลป์ชาวสยาม. กรุงเทพฯ: มติชน.

เอนก นาวิกมูล. (2528). สารานุกรมเพลงพื้นบ้านภาคกลางหนังสือที่รฤกเนื่องในงานพระราชทานเพลิงศพ นางทองอยู่ รักษาพล (แม่เพลง) ณ เมรุวัดเกาะ

สุวรรณาราม สะพานใหม่. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์พิฆเนศ.

เอนก นาวิกมูล. (2550). เพลงนอกศตวรรษ 1 (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ : มติชน.