ขึ้นเขาเผาข้าวหลาม: พลวัตและบทบาทของบุญข้าวหลาม ในบริบทสังคมไทยร่วมสมัย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งศึกษาประเพณีขึ้นเขาเผาข้าวหลาม ในประเด็นพลวัตและบทบาทของประเพณีบุญข้าวหลามเมื่อดำรงอยู่ในบริบทสังคมไทยร่วมสมัย ผู้วิจัยเก็บข้อมูลภาคสนาม ระหว่างปี พ.ศ.2565-2566 ในชุมชนบ้านหนองแหน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา และชุมชนบ้านหัวสำโรง อำเภอแปลงยาว จังหวัดฉะเชิงเทรา โดยใช้ทฤษฎีคติชนสร้างสรรค์และบทบาทหน้าที่เป็นแนวทางวิเคราะห์ ผลการศึกษาพบว่า ประเพณีขึ้นเขาเผาข้าวหลามของชาวลาวเวียง ตำบลหนองแหน อำเภอพนมสารคาม จังหวัดฉะเชิงเทรา จัดขึ้นในวันเพ็ญเดือนสามซึ่งเป็นวันมาฆบูชา มีจุดมุ่งหมายเพื่อทำบุญถวายข้าวหลามและปิดทองรอยพระพุทธบาทจำลองที่ประดิษฐานบนยอดเขาดงยาง ประเพณีนี้แพร่กระจายสู่ชุมชนเขมรบ้านหัวสำโรงซึ่งตั้งอยู่ในเส้นทางผ่านไปเขาดงยาง ต่อมาหน่วยงานภาครัฐเข้ามามีบทบาทจัดงานประเพณี เกิดการประยุกต์ประเพณีกับการแสดง ทำให้เกิดบทบาทใหม่ในฐานะประเพณีส่งเสริมการท่องเที่ยวเนื่องในวันมาฆบูชาของจังหวัดฉะเชิงเทรา
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยแม่โจ้ ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษรเอกสารอ้างอิง
ชำนาญ สรวมศิริ, สมเกียรติ ใหม่เอี่ยม, ทองคำ สรวมศิริ, จำเนียร โคตน, ไพศาล สวนมะลิ, ฉันทนา สระบุรินทร์, มลทการ เก้ากิจวิไล. (2549). การศึกษาประวัติศาสตร์ชุมชนเพื่อสร้างกระบวนการมีส่วนร่วมในการพัฒนาและฟื้นฟูวิถีชีวิตชาวหัวสำโรง ตำบลหัวสำโรง อำเภอแปลงยาว จังหวัดฉะเชิงเทรา. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.) ฝ่ายวิจัยเพื่อท้องถิ่น.
ธวัช ปุณโณทก. (2542). บุญข้าวจี่.ใน สารานุกรมวัฒนธรรมไทย ภาคอีสาน เล่ม 2.
(น. 503-505). กรุงเทพฯ: มูลนิธิสารานุกรมวัฒนธรรมไทย ธนาคารไทยพาณิชย์.
นรินทร์ เจริญพันธ์ และสุธี วังเตือย. (2560). การพัฒนาผลิตภัณฑ์ข้าวหลามเพื่อเพิ่มมูลค่าให้กับผลิตผลเกษตรท้องถิ่นในพื้นที่จังหวัดสระแก้ว. วารสารเทคโนโลยีการอาหาร มหาวิทยาลัยสยาม. 12(1), 48-58.
นารี สาริกะภูติ. (2528). วัฒนธรรมพื้นบ้านของฉะเชิงเทรา. ฉะเชิงเทรา: วิทยาลัยครูฉะเชิงเทรา.
___________. (2536). วัฒนธรรมพื้นบ้านของชาวไทยเชื้อสายเขมรบ้านหัวสำโรง สระสองตอน และดงยาง. ใน เพ็ญศรี ดุ๊ก (บรรณาธิการ). วัฒนธรรมพื้นบ้าน: คติความเชื่อ. (น.690-737). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรานี วงษ์เทศ. (2548). ประเพณี 12 เดือนในประวัติศาสตร์สังคมวัฒนธรรมเพื่อความอยู่รอดของคน. กรุงเทพฯ: มติชน.
ปรารถนา แซ่อึ๊ง. (2556). การตั้งถิ่นฐานและพัฒนาการของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวในภาคตะวันออก: พลวัตในบริบทสังคมไทย (วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
พงษ์สันติ์ ตันหยง, ณัชชา ศิรินธนาธร และวิศิษฐ์ ฤทธิบุญไชย. (2558). แนวทางการพัฒนาธุรกิจข้าวหลามเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวจังหวัดนครปฐม. วารสารดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์ (ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์). 5(3), 128-146.
พนม ลิ้มอารีย์. (2529). กลุ่มสัมพันธ์ (พิมพ์ครั้งที่ 3). มหาสารคาม: ปรีดาออฟเซทการพิมพ์.
พลกฤษณ์ วสีวิวัฒน์. (2563). พลวัตของคติชนเกี่ยวกับพระบรมธาตุเจดีย์ วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร จังหวัดนครศรีธรรมราชในสังคมไทยร่วมสมัย (วิทยานิพนธ์อักษร
ศาสตรดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วัชราภรณ์ ดิษฐป้าน. 2557. พระอุปคุต: การสืบทอดและการผลิตซ้ำความเชื่อ ตำนานและพิธีกรรมในสังคมไทยปัจจุบัน (วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิราพร ณ ถลาง. (2562). “คติชนสร้างสรรค์”: บทสังเคราะห์และทฤษฎี. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.
สุภาวดี เชื้อพราหมณ์. (2556). พลวัตวิถีชีวิตพื้นถิ่นของชุมชนและเรือนในลุ่มทะเลสาบสงขลา. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
หลิน หยูเจีย. (2555). การสืบทอดภูมิปัญญาท้องถิ่น: กรณีศึกษาการทำข้าวหลามหนองมน เทศบาลเมืองแสนสุข จังหวัดชลบุรี (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2532). การสืบทอดและปรับปรนวัฒนธรรมให้สมสมัย. ใน สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ (บรรณาธิการ). สู่โฉมหน้าใหม่ของวัฒนธรรมกับการพัฒนา. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง.
การสัมภาษณ์
ฉันทนา สระบุรินทร์. (2566, 13 กันยายน). สัมภาษณ์.
ณรงค์ นิยมสุข. (2566, 8 กันยายน). สัมภาษณ์.
วงค์เดือน ทิมทอง. (2566, 13 กันยายน). สัมภาษณ์.