การศึกษาการแพร่กระจายเรื่องเปาบุ้นจิ้นโดยวิธีมุขปาฐะในประเทศไทย

Main Article Content

เสวียจื้อ หลี่
กนกพร นุ่มทอง
จตุวิทย์ แก้วสุวรรณ์

บทคัดย่อ

 


             บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการแพร่กระจายเรื่องเปาบุ้นจิ้นโดยรูปแบบมุขปาฐะในประเทศไทย โดยใช้วิธีการวิจัยจากการวิเคราะห์เอกสารภาษาจีนและเอกสารภาษาไทยที่เกี่ยวข้องกับเปาบุ้นจิ้น รวมถึงสัมภาษณ์นักวิชาการที่ศึกษาด้านชาวจีนในไทย อุปรากรจีนในไทย เจ้าของคณะงิ้วและนักแสดงงิ้ว รวมถึงการรับชมการแสดงงิ้วเรื่องเปาบุ้นจิ้นที่เผยแพร่ผ่านทางสื่อออนไลน์เป็นหลัก ผลการศึกษาพบว่า การแพร่กระจายมุขปาฐะเรื่องเปาบุ้นจิ้นที่พบในประเทศไทยมีทั้งสิ้น 6 รูปแบบ ได้แก่ 1) การเล่าเป็นนิทานภายในครอบครัวและในหมู่ชาวบ้าน 2) การเล่านิยายโดยวณิพก 3) อุปรากรท้องถิ่นของจีน 4) เพลงภาษาจีนและเพลงภาษาไทย 5) งิ้วไทย 6) งิ้วธรรมศาสตร์ ซึ่งผลการวิจัยนี้สามารถนำไปเป็นข้อมูลในการมองการแพร่กระจายด้วยวิธีมุขปาฐะของวรรณกรรมเรื่องอื่น ๆ ได้ในอนาคต

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

คมชัดลึก. (2558). ศิลปวัฒนธรรม : งิ้วกวางตุ้ง บนเวทีความรักไทย-จีน. สืบค้น 28 สิงหาคม 2565 จาก https://www.komchadluek.net/komlifestyle/213506

จิตรียา ชาญวารินทร์. (2554). การบริหารเพื่อการสืบทอดสือทางเลือก:กรณีศึกษางิ้วธรรมศาสตร์ (วิทยานิพนธ์หลักสูตรวรสารศาสตรมหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. สืบค้นจาก https://digital.library.tu.ac.th/tu_dc/frontend/Info/item/dc:122175#

ชูศักดิ์ จันทร์รัตน์. (2559). แนวความคิดทางสังคมการเมืองที่ปรากฏในละครโทรทัศน์: กรณีศึกษาเรื่อง“เปาบุ้นจิ้น”เวอร์ชั่นที่นำมาฉายทางสถานีวิทยุโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3 ระหว่างปี พ.ศ. 2538 - 2559. (วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญารัฐศาสตรมหาบัณฑิต). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช

ถาวร สิกขโกศล. (2554). ประวัติงิ้วในเมืองไทย. วารสารจีนศึกษา. 4(4), 1-21.

นฤบดี วรรธนาคม. (2541). ผลทางสังคมของภาพยนตร์จีนชุด “เปาบุ้นจิ้น” ที่มีต่อผู้ชมในกรุงเทพมหานคร (วิทยานิพนธ์หลักสูตรปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต).กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. สืบค้นจาก http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/67943

ปรีดา อัครจันทโชติ. (2543). สุนทรียรูปในสื่อสารการแสดง "งิ้ว" ของคนไทยในปัจจุบัน (วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตร์มหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. สืบค้นจาก http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/64109

พระสันทัดอักษรสาร. (2467). “ตำนานงิ้วในเมืองไทย.” ศัพท์ไทย, เล่ม 3 ตอน 9 เมษายน พ.ศ.2467: 1592-1610.

ยาขอบ. (2507). สามก๊กฉบับวณิพก. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ ผดุงศึกษา.

เรือนแก้ว ภัทรานุประวัติ. (2557). การสืบทอดความเป็นจีนสู่ลูกหลานในสังคมไทย. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย. 34(2), 174-193.

วรรณา แต้มทอง. (2561). การลงทัณฑ์ของ "เทพเจ้าแห่งความยุติธรรม". การประชุมวิชาการสาขานิติศาสตร์ระดับชาติครั้งที่ 1, หัวข้อ “ระบบกฎหมายไทย : ปฏิรูป/เปลี่ยนผ่าน /ปฏิสงขรณ”, 8 มิถุนายน 2561. ณ โรงแรมแคนทารีฮิลล์ จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่: คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.

ศักดา หอรุ่งเรือง.(2558). ศิลปวัฒนธรรม : งิ้วกวางตุ้ง บนเวทีความรักไทย-จีน. สืบค้น 28 สิงหาคม 2565 จาก https://www.komchadluek.net/kom-lifestyle/213506

สุกัญญา หาญตระกูล. (2556). ฝนจะตกแดดจะออกงิ้วก็ยังเล่น. สืบค้น 28 สิงหาคม 2565 จาก https://www.bangkokbiznews.com/blogs/columnist/101254

สนิท ยืนศักดิ์, เยาวรัตน์ เม็งขาว และสุกัญญา เกาะวิวัฒนากุล. (2562). ความเชื่อและโลกทัศน์ในชุมชนแม่ใสผ่านวรรณกรรมมุขปาฐะ. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 53(27), 181-202.

สมชัย กวางทองพานิชย์. (2565). งิ้วมาจากไหน ในไทยเคยฮิตขั้นเจ้าเป็นเจ้าของโรงงิ้วมหรสพชั้นสูงในราชสำนักถึงช่วงโรย. สืบค้น 28 สิงหาคม 2565 จาก https://www.silpa- mag.com/culture/article_35077

สมชัย กวางทองพานิชย์. (2564). 10 งิ้วที่ยิ่งใหญ่ของจีน มีงิ้วฮิตในเมืองไทยอย่างงิ้วแต้จิ๋วอยู่ด้วย. สืบค้น 28 สิงหาคม 2565 จาก https://www.silpa mag.com/history/article_75555

สิรีรัตน์ นวกสถิตวงศ์. (2556). การศึกษาวิเคราะห์ “เปากงอั้น” ฉบับภาษาไทย (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต). ปักกิ่ง: มหาวิทยาลัยภาษาต่างประเทศปักกิ่ง.

สุมา จรัสแนว. (2565). ชีวประวัติสังเขปของทิศา เบญจเทพ. สืบค้น 28 สิงหาคม 2565 จาก https://www.facebook.com/100013374044472/videos/ 1730650457315416/

สุรสิทธิ์ อมรวณิชศักดิ์. (2007). ประวัติการเผยแพร่และอิทธิพลของวรรณกรรมพงศาวดารจีนในประเทศไทย (วิทยานิพนธ์มนุษยศาสตร์ดุษฎี). หางโจว: มหาวิทยาลัยเจ้อเจียง.

หลีปางหนง. (2533). ตำนานเปาบุ้นจิ้น เทพเจ้าแห่งความยุติธรรม. แปลไทย เรืองชัย รักศรีอักษร. กรุงเทพ: สำนักพิมพ์ยินหยาง.

อภิโชค แซ่โค้ว. (2541). งิ้ว. กรุงเทพฯ: เอส.ที.พี.เวิลด์.

อรอนงค์ อินสะอาด. (2563). การธรงอัตลักษณ์และความทรงจำร่วมจากวรรณกรรมจีนสำหรับ

การแสดงงิ้วแต้จิ๋วในสังคมไทย. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์. 37(2), 258-278.

Cll. (29 November 2560). การแสดงงิ้วหน้าพระเมรุมาศ ณ ท้องสนามหลวง [วีดีโอ]. ยูทูป. http://youtu.be/5ie_LmTUhfE.

Cll. (5 March 2558). การแสดงงิ้วแต้จิ๋ว เรื่อง เปาบุ้นจิ้น ตอน ประหารราชบุตรเขย [วีดีโอ]. ยูทูป. https://youtu.be/Ym63edAXWA.

Chen Lidan. (2007). The World History of Journalism & Communication. Shanghai: Shanghai Jiao Tong University Press.

Hu Shi. (1989). The collected works of Hu Shi. Volume 6. Shanghai: Shanghai Bookstore Publishing House.

Jin Yong. (2018). Similar in form but different in spirit---The spreading of “The Romance of the Three Kingdoms” From Ancient to Today in Thahiland. Peking: Peking University Press.

Su Mei. (2015). Application of Communication Theory in the Families. Journal of News Research. 6(22), 183-184.

Wang Zhenchun. (2020). The Histories of The Ping Shu Performers. Oneness Magazine. 30, 38-41.

Yan Bo and Meng Zixun. (2021). From History to Legend: The Flux and Causes of the Suspicious Case of Cow Tongue Cutting in The Song Dynasty. Journal of North Minzu University. 3, 94-100.

Yongxing Pan. (2559). เปาเล่งถูกงอั้น: การศึกษาเชิงวิเคราะห์ภาษาและความสัมพันธ์ระหว่างฉบับภาษาไทยกับฉบับภาษาจีน (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิตสาขาภาษาไทย). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. สืบค้นจาก https://portal.lib.ku.ac.th/login url=https://www.lib.ku.ac.th/KUthesis/2559/yongxingpan-all.pdf

Zheng Dehua. (2019). A Study of Chinese Dragon Culture: Focusing on the Drunken Dragon Dance in Macau and Other Cases. HongKong: Joint Publishing (Hong Kong) Company Limited.

Zhao Jianguo. (2012). The Human migration and the Communication. Peking: China Social Sciences Press.