รถแห่ดนตรีสด: ความนิยมในการจัดกิจกรรมของชุมชน ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประเทศไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
รถแห่ดนตรีสดเป็นปรากฏการณ์ทางสังคมอย่างหนึ่งที่สามารถพบเห็นได้ในกิจกรรมรื่นเริงของชุมชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย บทความนี้สนใจศึกษาที่มาและพัฒนาการของรถแห่ดนตรีสด ความนิยมในการจัดกิจกรรมของชุมชนโดยใช้รถแห่ดนตรีสดของชุมชนแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ โดยใช้ระเบียบวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้นำจำนวน 5 คน ผู้รู้ในชุมชนจำนวน 5 คน ชาวบ้านในชุมชนจำนวน 10 คน และผู้ที่เป็นเจ้าของรถแห่ดนตรีสดจำนวน 5 คน พร้อมกับร่วมสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วมและไม่มีส่วนร่วมในกิจกรรมของชุมชนที่ใช้บริการรถแห่ดนตรีสด การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการศึกษาพบว่า รถแห่ดนตรีสดที่กำลังได้รับความนิยมของชุมชนที่อยู่ในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประเทศไทย มาจากการนำเอามรดกทางวัฒนธรรมที่มีอยู่แต่เดิมในพื้นที่มาปรับปรุงเปลี่ยนแปลงให้สอดคล้องกับการเปลี่ยนแปลงทางสังคมวัฒนธรรม สื่อและเทคโนโลยีสมัยใหม่ โดยหยิบเอาความโดดเด่นทางวัฒนธรรมของดนตรี ไม่ว่าจะเป็นเครื่องดนตรีพื้นบ้าน การบรรเลงดนตรีในงานบุญประเพณีวิถีชีวิตของคนอีสานมาผสมผสานจนเป็นรูปแบบความบันเทิงที่มีความแปลกใหม่และตอบสนองต่อความต้องการของคนในพื้นที่ แผ่ขยายไปยังพื้นที่อื่น ๆ โดยสื่อใหม่ที่สามารถดึงดูดคนทั้งในและนอกชุมชนเข้ามาร่วมในกิจกรรม และวิถีชีวิตของคนอีสานที่ใช้ดนตรีในการจัดกิจกรรมที่เกี่ยวข้องกับประเพณีในวิถีชีวิต ประเพณีตามเทศกาล และประเพณีและประเพณีเฉลิมฉลองทางสังคม ทำให้รถแห่ดนตรีสดได้รับความนิยมอย่างรวดเร็วในช่วงไม่ถึงทศวรรษที่ผ่านมา
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารคณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้ ถือเป็นกรรมสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยแม่โจ้ ห้ามนำข้อความทั้งหมดหรือบางส่วนไปพิมพ์ซ้ำ เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากมหาวิทยาลัยฯ เป็นลายลักษณ์อักษรเอกสารอ้างอิง
กิจติพจน์ ประชาชิต. (2554). วัฒนธรรมอีสานในสื่อพื้นบ้าน. วารสารวิชากร AJNU ศิลปสถาปัตยกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยนเรศวร. 2(1), 14-86.
คมกริช การินทร์. (2563). กระบวนการเปลี่ยนแปลงของดนตรีอีสาน:วงโปงลาง. วารสารรัตนปัญญา. 5(2), 35-46.
จารุวรรณ ด้วงคำจันทร์. (2563). การเติบโตของวัฒนธรรม “ไทบ้าน” ผ่านรถแห่มหรสพเคลื่อนที่.เอกสารสืบเนื่อง จากการประชุม การประชุมวิชาการระดับชาติด้านมานุษยวิทยาและสังคมวิทยา ครั้งที่ 2 “คลี่ คลาย ญ่าย เคลื่อน” 20-21 พฤศจิกายน 2563 ณ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.
ฉันทรีญาภัสร์ กาญจนาสาธนา บุญทัน เชษฐสุราษฎร์และอภิชาต แสงไกร. (2557). ความอบอุ่นแห่งวิถีอีสาน. วารสาร สถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 15(2), 97-89.
เชาวฤทธิ์ ชาคำไฮ สรวงสุดา สิงขรอาสน์. (2560). การบรรเลงตรัวในวงมโหรีพื้นบ้านอีสานใต้:กรณีศึกษา คณะอิสาน พันปี จังหวัดบุรีรัมย์. รมยสาร. 15(1), 263-274.
ทรงวิทย์ พิมพะกรรณ์. (2553). หมอลำกับการดำรงอยู่ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงทางสังคมวัฒนธรรม. วารสาร ศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 2(1), 66-88.
ทรงวิทย์ สิทธิ์ทองสี. (2563). ดนตรีกับวิถีชีวิตของคนอีสานบอกผ่านฮูปแต้มในสิมอีสาน. วารสารศิลปกรรมและการ ออกแบบแห่งเอเชีย. 1(2), 101-114.
เทพพร มังธานี. (2554). ฮูปแต้มในสิมอีสาน:ภาพสะท้อนความหลากหลายของลัทธิความเชื่อ. วารสารศิลปกรรม ศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 3(1), 40-54.
นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2557). โขน,คาราบาว,น้ำเน่าและหนังไทย ว่าด้วยเพลง,ภาษา และนานามหรสพ.กรุงเทพฯ: มติชน.
ปฐม หงส์สุวรรณ. (2556). แม่โขงกับการเป็นเวทีของประเพณีประดิษฐ์ในอีสาน. วารสารอักษรศาสตร์. 42(2), 169- 271.
ปิ่นวดี ศรีสุพรรณ เยาลักษณ์ อภิชาตวัลลภ และกนกวรรณ มโนรมย์. (2554). รื้อสร้างประเพณี:การเปลี่ยนแปลงของ บุญบั้งไฟในยุคโลกาภิวัตน์. วารสารสังคมลุ่มน้ำโขง. 7(2), 27-48.
พิทยะวัฒน์ พันธะศรี. (2557). มโหรีอีสาน:จากดนตรีถวายเทวสถานแห่งราชสำนักเขมรสู่ดนตรีวิถีชีวิตชาวอีสาน. วารสารช่อพะยอม. 25(1),41-51.
เพ็งวิภาศ พลเผ่า .(2559). การวิเคราะห์ผลกระทบสถานะบทบาทและองค์ความรู้ของประเพณี ฮีตสิบสองคองสิบสี่ ในจังหวัดขอนแก่น.(รายงานการวิจัย) กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สิทธิศักดิ์ จำปาแดง. (2561). กลองยาวในวิถีวัฒนธรรมของชาวอำเภอวาปีปทุม จังหวัดมหาสารคาม.วารสาร ศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 10(1), 91-109.
สุริยา สมุทรคุปติ์ พัฒนา กิติอาษา และศิลปกิจ ตี่ขันติกุล. (2541). แต่องค์ทรงเครื่อง:ลิเกในวัฒนธรรมประชาไทย. นครราชสีมา:ห้องไทยศึกษานิทัศน์ สำนักเทคโนโลยีสังคม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.
อธิคม วงษ์นาง และสิทธิศักดิ์ จำปาแดง. (2560). มโหรีอีสาน:การพัฒนาเพื่อสืบสานคุณค่าทางวัฒนธรรม. วารสาร ศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น. 9(2), 149-165.
Hobsbawm, E & Ranger, T. (1983). Terrence The Invention of Tradition. Cambridge: Cambridge University press.
Williams, R. (1963). Culture and Society. Harmondsworth: Penguin.
สัมภาษณ์
สาน (นามสมมติ).ผู้นำชุมชน.(2 กรกฎาคม 2563). สัมภาษณ์.
ท๊อป (นามสมมติ).เจ้าของรถแห่ดนตรีสด.(21 พฤษภาคม 2563) สัมภาษณ์.
แคน (นามสมมติ).เจ้าของรถหาดนตรีสด.(6 กันยายน 2563). สัมภาษณ์.
จ๊อด (นามสมมติ).เจ้าของรถแห่ดนตรีสด.(6 กันยายน 2563). สัมภาษณ์.
บุญหลาย (นามสมมติ).ผู้นำชุมชน.( 2 กรกฎาคม 2563). สัมภาษณ์.
สายใจ (นามสมมติ).ผู้นำชุมชน.( 2 กรกฎาคม 2563). สัมภาษณ์.
เวียง (นามสมมติ).ชาวบ้านในชุมชน.(4 กรกฎาคม 2563). สัมภาษณ์.
สมชาย (นามสมมติ).ชาวบ้านในชุมชน.( 4 กรกฎาคม 2563). สัมภาษณ์.