การปรับตัวของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมด้านร้านอาหารในการปรับเปลี่ยนสู่ดิจิทัล
DOI:
https://doi.org/10.60027/iarj.2025.288314คำสำคัญ:
การปรับตัว, วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมด้านร้านอาหาร, การปรับเปลี่ยนดิจิทัลบทคัดย่อ
ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: ธุรกิจร้านอาหารได้มีการปรับตัวสู่ดิจิทัลเพื่อให้ทันกับการเปลี่ยนแปลงของพฤติกรรมผู้บริโภคและตลาด โดยมีวัตถุประสงค์ (1) ศึกษาถึงการปรับตัวของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมด้านร้านอาหารในยุคการปรับเปลี่ยนสู่ดิจิทัล (2) ศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อการปรับตัวของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมด้านร้านอาหารในยุคการปรับเปลี่ยนสู่ดิจิทัลในเขตกรุงเทพมหานคร
ระเบียบวิธีการวิจัย: กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมด้านร้านอาหารจำนวน 520 ราย โดยใช้แบบสอบถามออนไลน์และวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ทดสอบสมมติฐานด้วยการทดสอบสถิติความปรวนแปรทางเดียว (One-Way ANOVA) และการวิเคราะห์ถอดพหุคูณ (Multiple Regression Analysis)
ผลการวิจัย: ผลการศึกษาพบว่า (1) การปรับตัวของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมด้านร้านอาหารระดับ การปฏิบัติจริงของการปรับตัวในยุคการปรับเปลี่ยนสู่ดิจิทัลอยู่ในระดับปานกลาง (=2.76,S.D.=1.05) การปรับตัวมากสุด คือ การมีรูปแบบการชำระเงินแบบไร้เงินสด ต่อมาคือ การมีเครื่องมือการตลาดดิจิทัล การมีกลยุทธ์ในการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการดำเนินธุรกิจ และสุดท้าย คือ การสร้างความสัมพันธ์กับพันธมิตรทางธุรกิจโดยมีการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล (2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อการปรับตัวของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ด้านร้านอาหาร ปัจจัยแรก คือ ลักษณะส่วนบุคคล ประกอบด้วย ขนาดธุรกิจ อายุ ระดับการศึกษา สถานภาพ ประสบการณ์ในการประกอบกิจการ รายได้จากการประกอบกิจการ จำนวนการจ้างงาน ทุนการจดทะเบียนและเงินทุนหมุนเวียนที่ต่างกันส่งผลต่อการปรับตัวของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมด้านร้านอาหารในยุคการปรับเปลี่ยนสู่ดิจิทัลแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 ปัจจัยที่สอง คือระบบนิเวศธุรกิจยุคดิจิทัลประกอบด้วย การรับรู้ข่าวสารทางธุรกิจ แพลตฟอร์มธุรกิจ พฤติกรรมการใช้อินเทอร์เน็ต และเครื่องมือเทคโนโลยี มีความสัมพันธ์กันกับการปรับตัวของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมด้านร้านอาหารในยุคการปรับเปลี่ยน สู่ดิจิทัลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 0.05
สรุปผล: การปรับตัวของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมร้านอาหารในด้านการมีรูปแบบการชำระเงินแบบไร้เงินสด การมีเครื่องมือการตลาดดิจิทัล การมีกลยุทธ์ในการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการดำเนินธุรกิจและการสร้างความสัมพันธ์กับพันธมิตรทางธุรกิจโดยมีการใช้เทคโนโลยีดิจิทัล เป็นแนวทางปฏิบัติที่สามารถสร้างการบริหารจัดการร้านอาหารในยุคการปรับเปลี่ยนสู่ดิจิทัลได้ นอกจากนี้ ยังเป็นการสนับสนุนในการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อให้สามารถปรับตัวและเติบโตได้อย่างยั่งยืน
เอกสารอ้างอิง
โกศล จิตวิรัตน์. (2561). การบริหารจัดการธุรกิจในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ขจรศักดิ์ เทพเทียมทัศน์ และคณะ. (2565). กลยุทธ์การพัฒนาธุรกิจเพื่อความยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชาญศักดิ์ เกิดสุข. (2565). การจัดการการเปลี่ยนแปลงและนวัตกรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฐานเศรษฐกิจ. (2565). แนวโน้มเศรษฐกิจไทยในอนาคต. สืบค้นจาก https://www.thansettakij.com/
ธัญลักษณ์ เพชรประดับสุข. (2563). การจัดการนวัตกรรมและเทคโนโลยีเพื่อธุรกิจ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นันทพร ดำรงพงศ์. (2561). การบริหารองค์กรในยุคเศรษฐกิจดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เบญจมาส ลักษณิยานนท์ และ เขมณัฐ ภูกองไชย. (2564). การบริหารการเปลี่ยนแปลงขององค์กรในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภัทรานิษฐ์ ก้อนจันทร์เทศ. (2564). แนวทางการพัฒนานวัตกรรมในองค์กรธุรกิจ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิโรจน์ เจษฎาลักษณ์ และ คณภัทร์ ศิริโยธิน. (2564). กลยุทธ์การจัดการความเปลี่ยนแปลงของผู้ประกอบการร้านอาหารเจเนอเรชั่นใหม่. วารสารมนุษยสังคมปริทัศน์, คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วีรวุธ มาฆะศิรานนท์. (2544). การจัดการธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เศรษฐพงษ์ มะลิสุวรรณ. (2560). Digital transformation. สำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ.
สมพร พานสุวรรณ. (2550). วิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมกับเศรษฐกิจไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (สสว.). (2563). นิยามความหมายวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม. สืบค้นจาก https://www.sme.go.th/
สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (สสว.). (2565). รายงานสถานการณ์ SMEs ปี 2565. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). Harper & Row.
Levinthal, D. A. (1991). Organizational adaptation and environmental selection—interrelated processes of change. Organization Science, 2(1), 140–145.
Likert, R. (1961). New patterns of management. McGraw-Hill.
McKee, D., Varadarajan, P. R., & Pride, W. M. (1989). Strategic adaptability and firm performance: A market-contingent perspective. Journal of Marketing, 53(3), 21–35.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2(2), 49–60.
SAS Institute Inc. (2021). SAS/STAT 15.2 User's Guide. Cary, NC: SAS Institute Inc.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 Interdisciplinary Academic and Research Journal

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ในบทความใดๆ ใน Interdisciplinary Academic and Research Journal ยังคงเป็นของผู้เขียนภายใต้ ภายใต้ Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License การอนุญาตให้ใช้ข้อความ เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ของสิ่งพิมพ์ ผู้ใช้ใดๆ เพื่ออ่าน ดาวน์โหลด คัดลอก แจกจ่าย พิมพ์ ค้นหา หรือลิงก์ไปยังบทความฉบับเต็ม รวบรวมข้อมูลเพื่อจัดทำดัชนี ส่งต่อเป็นข้อมูลไปยังซอฟต์แวร์ หรือใช้เพื่อวัตถุประสงค์ทางกฎหมายอื่นใด แต่ห้ามนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์หรือด้วยเจตนาที่จะเป็นประโยชน์ต่อธุรกิจใดๆ






