การศึกษาการกลั่นแกล้งของนักเรียนในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: การกลั่นแกล้งในสถานศึกษาเป็นปัญหาสำคัญที่ส่งผลกระทบต่อพัฒนาการทางอารมณ์ สังคม และความสัมพันธ์ของนักเรียน อาจสร้างบาดแผลทางจิตใจและส่งผลยาวนานถึงชีวิตในอนาคต งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาพฤติกรรมการกลั่นแกล้งของนักเรียนในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี 2) ศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับพฤติกรรมการกลั่นแกล้งของนักเรียนในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี และ 3) หาแนวทางที่เหมาะสมของสถานศึกษา ในการป้องกันและแก้ไขปัญหาพฤติกรรมการกลั่นแกล้งของนักเรียนในโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี

ระเบียบวิธีการวิจัย: การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณคือนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น 250 คน ได้จากการสุ่มอย่างง่าย ข้อมูลเชิงคุณภาพได้จากการสัมภาษณ์เชิงลึกครู ผู้บริหาร นักจิตวิทยา และบุคลากรที่เกี่ยวข้องรวม 13 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง ข้อมูลเชิงปริมาณวิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนาและสถิติอ้างอิง ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เนื้อหาอย่างเป็นระบบ

ผลการวิจัย: พบว่า 1) การกลั่นแกล้งทางวาจาเป็นรูปแบบที่เกิดขึ้นมากที่สุด รองลงมาคือการกลั่นแกล้งทางกายและทางใจ ผู้กระทำมักมีอิทธิพลในกลุ่มเพื่อน ขณะที่ผู้ถูกกระทำมักเก็บตัวและหลีกเลี่ยงการตอบโต้ 2) ปัจจัยที่เกี่ยวข้องอย่างมีนัยสำคัญ ได้แก่ เพศ ประสบการณ์การถูกกลั่นแกล้ง การคบเพื่อนที่มีพฤติกรรมก้าวร้าว และการควบคุมตนเองต่ำ 3) แนวทางที่เหมาะสมของสถานศึกษา ในการป้องกันและแก้ไขปัญหาพฤติกรรมการกลั่นแกล้งเชิงปฏิบัติ ได้แก่ การกำหนดระเบียบโรงเรียนให้ครอบคลุมการกลั่นแกล้งทุกรูปแบบ จัดกิจกรรมเสริมสร้างการควบคุมตนเองและการจัดการอารมณ์ ส่งเสริมการเคารพความแตกต่าง จัดระบบเฝ้าระวังและช่องทางแจ้งเหตุที่ปลอดภัย รวมทั้งติดตามและปรับพฤติกรรมรายบุคคลอย่างต่อเนื่อง

สรุปผล: การป้องกันและแก้ไขปัญหาการกลั่นแกล้งในโรงเรียนไม่อาจอาศัยเพียงมาตรการหรือโครงการใดโครงการหนึ่งอย่างโดดเดี่ยว หากแต่จำเป็นต้องเกิดจากความร่วมมือของทุกภาคส่วน ไม่ว่าจะเป็นครู ผู้บริหาร นักเรียน ผู้ปกครอง ตลอดจนบุคลากรที่เกี่ยวข้อง เพื่อร่วมกันสร้างสภาพแวดล้อมทางการเรียนรู้ที่ปลอดภัย อบอุ่น และเอื้อต่อการพัฒนาทางอารมณ์และสังคมของนักเรียนอย่างแท้จริง โรงเรียนควรเป็นพื้นที่ที่นักเรียนทุกคนรู้สึกมั่นใจว่าจะได้รับการเคารพ เข้าใจ และได้รับการปกป้องเมื่อต้องเผชิญกับปัญหา พร้อมทั้งส่งเสริมให้เกิดวัฒนธรรมการอยู่ร่วมกันอย่างเห็นอกเห็นใจและเคารพความแตกต่างอย่างยั่งยืน