การส่งเสริมการอนุรักษ์และสืบทอดงิ้วภูโวแห่งมณฑลซานซี ผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัล แบบมีส่วนร่วม
คำสำคัญ:
งิ้วพู่ซานซี, แพลตฟอร์มดิจิทัลแบบมีส่วนร่วม, การอนุรักษ์วัฒนธรรม, การมีส่วนร่วมของผู้ใช้, การวิเคราะห์โครงข่ายประสาทเทียมบทคัดย่อ
ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: งิ้วภูโว (Shanxi Pu Opera) ถือเป็นหนึ่งในรูปแบบงิ้วจีนดั้งเดิมที่เก่าแก่ที่สุด ซึ่งปัจจุบันกำลังเผชิญกับความท้าทายอย่างมากในการอนุรักษ์และถ่ายทอด เนื่องจากอิทธิพลของ โลกาภิวัตน์ ความทันสมัย และช่องว่างระหว่างรุ่น งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการใช้ประโยชน์จากแพลตฟอร์มดิจิทัลแบบมีส่วนร่วมในการสนับสนุนการอนุรักษ์และถ่ายทอดวัฒนธรรมของงิ้วภูโวอย่างยั่งยืน โดยมุ่งวิเคราะห์รูปแบบการมีส่วนร่วมของผู้ใช้ ประสิทธิภาพขององค์ประกอบภายในแพลตฟอร์ม และบทบาทของเทคโนโลยีในการส่งเสริมการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม
ระเบียบวิธีการวิจัย: ใช้วิธีการวิจัยเชิงปริมาณ โดยเก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 200 คน ที่ใช้หรือมีความคุ้นเคยกับแพลตฟอร์มดิจิทัลที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมดั้งเดิม เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสอบถามโครงสร้าง ซึ่งผ่านการทดสอบความเชื่อมั่นและความเที่ยงตรง (ค่าความเชื่อมั่น Cronbach’s Alpha = 0.950, ค่าความเหมาะสม KMO = 0.955) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน และแบบจำลองโครงข่ายประสาทเทียมแบบหลายชั้น (MLPNN)
ผลการวิจัย: ผลการวิจัยพบว่า องค์ประกอบหลักของแพลตฟอร์ม ได้แก่ การออกแบบส่วนติดต่อผู้ใช้และประสบการณ์ผู้ใช้ การจัดการเนื้อหา และโครงสร้างเทคนิคของระบบ มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับการมีส่วนร่วมของผู้ใช้และการรับรู้ถึงประสิทธิภาพของแพลตฟอร์มในการอนุรักษ์วัฒนธรรม แบบจำลอง MLPNN แสดงผลการทำนายที่ดี โดยมีค่า AUC อยู่ในช่วง 0.603 ถึง 0.915 โดยตัวแปรที่มีอิทธิพลสูงสุดคือ ความสามารถในการขยายตัวของระบบ การตรวจสอบและควบคุมเนื้อหา และการออกแบบที่เน้นผู้ใช้เป็นศูนย์กลาง
สรุปผล: แพลตฟอร์มดิจิทัลแบบมีส่วนร่วมมีศักยภาพสูงในการฟื้นฟูและส่งเสริมการอนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรมดั้งเดิม เช่น งิ้วภูโว โดยสามารถดึงดูดผู้ใช้จากหลากหลายกลุ่ม และเสริมสร้างการมีส่วนร่วมในการถ่ายทอดวัฒนธรรมอย่างมีประสิทธิภาพ การพัฒนาแพลตฟอร์มในอนาคตควรให้ความสำคัญกับฟีเจอร์แบบโต้ตอบ ความถูกต้องของเนื้อหา และการออกแบบที่ครอบคลุมทุกกลุ่มผู้ใช้ งานวิจัยนี้ให้ข้อมูลเชิงลึกที่มีคุณค่าในด้านการอนุรักษ์วัฒนธรรมผ่านสื่อดิจิทัล และเป็นแนวทางสำหรับการวิจัยสหวิทยาการในอนาคตระหว่างวัฒนธรรมและเทคโนโลยี
เอกสารอ้างอิง
Bai, J., & Jimenez, E. (2023). Shanxi Lishi playing and singing: A new performance framework. Frontiers in Art Research, 5(17). https://doi.org/10.25236/far.2023.051714
Benkler, Y. (2006). The wealth of networks: How social production transforms markets and freedom. Yale University Press.
Bourdieu, P. (2018). Distinction: A social critique of the judgement of taste. In Inequality (pp. 287–318). Routledge.
Bruton, D. (2011). Theorizing digital cultural heritage: A critical discourse.
Carpentier, N. (2011). Media and participation: A site of ideological-democratic struggle. Intellect.
Dragoni, M., Tonelli, S., & Moretti, G. (2017). A knowledge management architecture for digital cultural heritage. Journal on Computing and Cultural Heritage (JOCCH), 10(1), 1–18.
https://doi.org/10.1145/3012289
Gawer, A. (2014). Bridging differing perspectives on technological platforms: Toward an integrative framework. Research Policy, 43(7), 1239–1249. https://doi.org/10.1016/j.respol.2014.03.006
Giaccardi, E. (2012). Heritage and social media: Understanding heritage in a participatory culture. Routledge.
Han, X. (2024). Intercultural communication of Chinese opera: A review of current research, challenges, and future directions. International Journal of Education and Humanities, 15(3), 110–116. https://doi.org/10.54097/0k1ek665
Holdgaard, N., & Klastrup, L. (2014). Between control and creativity: Challenging co-creation and social media use in a museum context. Digital Creativity, 25(3), 190–202.
https://doi.org/10.1080/14626268.2014.904364
Huang, L., & Song, Y. (2022). Intangible cultural heritage management using machine learning model: A case study of northwest folk song Huaer. Scientific Programming, 2022, 1383520. https://doi.org/10.1155/2022/1383520
Jenkins, H. (2006). Convergence culture: Where old and new media collide. NYU Press.
Jenkins, H. (2009). Confronting the challenges of participatory culture: Media education for the 21st century. MIT Press.
Kaplan, A. M., & Haenlein, M. (2010). Users of the world, unite! The challenges and opportunities of social media. Business Horizons, 53(1), 59–68. https://doi.org/10.1016/j.bushor.2009.09.003
Koukopoulos, Z., & Koukopoulos, D. (2018). Evaluating the usability and the personal and social acceptance of a participatory digital platform for cultural heritage. Heritage, 2(1), 1–26. https://doi.org/10.3390/heritage2010001
Lan, L. (2021). Analysis on the development strategy of traditional Chinese opera based on digital media technology. Arts Studies and Criticism, 2(4), 51–58. https://doi.org/10.32629/asc.v2i4.521
Lasorella, M., De-Dato, P., & Cantatore, E. (2024). Web-based platform to collect, share and manage technical data of historical systemic architectures: The telegraphic towers along the Madrid-Valencia path. Virtual Archaeology Review, 15(30), 123–140. https://doi.org/10.4995/var.2024.20341
Li, P. (2024). The mediating effect of artificial intelligence on the relationship between cultural heritage preservation and opera music: A case study of Shanxi Opera. Evolutionary Studies in Imaginative Culture, 8(1), 249–267.
https://doi.org/10.70082/esiculture.vi.880
Murtagh, F., & Heck, A. (2012). Multivariate data analysis (Vol. 131). Springer.
Nieborg, D. B., & Poell, T. (2018). The platformization of cultural production: Theorizing the contingent cultural commodity. New Media & Society, 20(11), 4275–4292. https://doi.org/10.1177/1461444818769694
Norman, D. A. (2013). The design of everyday things: Revised and expanded edition. Basic Books.
O’Brien, H. L., & Toms, E. G. (2008). What is user engagement? A conceptual framework for defining user engagement with technology. Journal of the American Society for Information Science and Technology, 59(6), 938–955. https://doi.org/10.1002/asi.20801
Ostrom, E. (1990). Governing the commons: The evolution of institutions for collective action. Cambridge University Press.
Palfrey, J., & Gasser, U. (2011). Born digital: Understanding the first generation of digital natives. ReadHowYouWant.com.
Pang, L., Loo, F., & Wei, C. (2024). Applying media and virtual approaches to the institutionalization of Puzhou Opera. Asian Social Science, 20(5), 1–1. https://doi.org/10.5539/ass.v20n5p1
Parry, R. (2007). Recoding the museum: Digital heritage and the technologies of change. Routledge.
Smith, L. (2006). Uses of heritage. Routledge.
Smith, L., & Akagawa, N. (Eds.). (2009). Intangible heritage. Routledge.
Tiwana, A. (2013). Platform ecosystems: Aligning architecture, governance, and strategy. Newnes.
Todorova-Ekmekci, M. (2021). Using innovative technologies, digital media and site tools for presentation and sustainable preservation of cultural heritage. In 2021 5th International Symposium on Multidisciplinary Studies and Innovative Technologies (ISMSIT) (pp. 135–140). https://doi.org/10.1109/ISMSIT52890.2021.9604569
Tsipi, L., Vouyioukas, D., Loumos, G., Kargas, A., & Varoutas, D. (2023). Digital repository as a service (D-RaaS): Enhancing access and preservation of cultural heritage artifacts. Heritage, 6(10), 6881–6900. https://doi.org/10.3390/heritage6100359
Wu, S. (2021). On science and civilisation in China. Inference: International Review of Science, 6(2). https://doi.org/10.37282/991819.21.38
Yang, Z. (2025). An examination of how digital media art is used in Chinese opera stage designs. Salud, Ciencia y Tecnología – Serie de Conferencias, 4, 1276. https://doi.org/10.56294/sctconf20251276
Zhang, M., & Sornyai, P. (2025). Literacy practices for the preservation and transmission of Chinese Liuqin Opera. International Journal of Education and Literacy Studies, 13(1), 16–24. https://doi.org/10.7575/aiac.ijels.v.13n.1p.16
Zhou, Q., Wang, S., & Wang, J. (2025). Exploring user experience in virtual industrial heritage platforms: Impact of cultural identity, functional clarity, scene interactivity, and narrative quality. Buildings, 15(2), 253. https://doi.org/10.3390/buildings15020253
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 Journal for Developing the Social and Community
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์เป็นของผู้ประพันธ์บทความ
