แนวทางในการพัฒนาเพื่อยกระดับมาตรฐานการท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติอย่างยั่งยืนในจังหวัดอุบลราชธานี
คำสำคัญ:
1) แนวทางการพัฒนา 2) มาตรฐานการท่องเที่ยว 3) การท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษามาตรฐานการท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติอย่างยั่งยืนในจังหวัดอุบลราชธานี และเพื่อเสนอแนะแนวทางในยกระดับมาตรฐานการท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติอย่างยั่งยืนในจังหวัดอุบลราชธานี ประชากรที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติในจังหวัดอุบลราชธานี 5 คน และนักวิจัย 7 คน รวมเป็นทั้งหมด 12 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ การวิจัยเอกสารและการสัมภาษณ์เชิงลึก วิเคราะห์ข้อมูลโดยพิจารณาประเด็นหลัก (Major themes) และนำเสนอข้อมูลโดยอ้างอิงคำพูดหรือเรื่องราวจริงจากกลุ่มตัวอย่าง ผลการวิจัย พบว่า 1) ศักยภาพมาตรฐานการท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติอย่างยั่งยืนในจังหวัดอุบลราชธานีมีประเด็นทั้งสองด้านทั้งศักยภาพด้านบวก ประกอบด้วย 1. ศักยภาพด้านแหล่งและกิจกรรมการท่องเที่ยว 2. ศักยภาพด้านปัจจัยด้านสิ่งอำนวยความสะดวก และ 3. ศักยภาพของระบบขนส่งระหว่างจังหวัด ในส่วนของศักยภาพด้านลบ ประกอบด้วย 1. ศักยภาพด้านการตลาด 2. ศักยภาพด้านการประชาสัมพันธ์ 3. ศักยภาพของสถานประกอบการในส่วนของธุรกิจที่พัก 4. ศักยภาพด้านการบริหารจัดการ 5. ศักยภาพในการบริหารจัดการในแหล่งท่องเที่ยว 6. ศักยภาพการเดินทางระหว่างแหล่งท่องเที่ยวค่อนข้างลำบาก และ 2) แนวทางในการยกระดับมาตรฐานการท่องเที่ยวเชิงธรรมชาติในจังหวัดอุบลราชธานี มีประเด็น ดังนี้ 1. ควรมีการทำการตลาดเชิงรุกมากขึ้น มีการจัดทำเรื่องราว (story) 2. การหาช่องทางการตลาดใหม่ๆ มีการเปิดฐานลูกค้าใหม่ๆ 3. ควรมีการพัฒนาระบบสารสนเทศที่เกี่ยวข้องเพื่ออำนวยความสะดวกให้กับนักท่องเที่ยว 4. การพัฒนาธุรกิจที่พักให้ได้มาตรฐานที่ดี 5. พัฒนารูปแบบความร่วมมือระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชน และประชาชน และ 6. พัฒนาระบบขนส่งสาธารณะให้มีคุณภาพมากขึ้น โดยสามารถรองรับนักท่องเที่ยวที่หลากหลาย
เอกสารอ้างอิง
References
Boonlert Chittangwattana. (2005). Sustainable Tourism Development. Bangkok: Press and Design
Bussaba Sitikarn and Siriwattana Jaima. (2009). Developing roles of local governments in promoting and supporting the readiness of community-based tourist attractions linking routes in the upper northern region of Thailand. Bangkok: Office of the National Research Council of Thailand.
Chalongsri Pimonsompong. (1999). tourism marketing development planning. Bangkok: Kasetsart University.
Chittawon Praditrod. (2014). Components of Tourist Attractions and Tourism Motivation Affecting to Working People’s Decision Making to Travelling in Vicinity Areas. Master of Business Administration Independent Study : Bangkok University.
College of Management Innovation. (2015). Knowledge Management (Research). Rajamangala University of Technology Rattanakosin.
Department of Tourism (2014). Accommodation standards for tourism hotels 1-4 stars. No. 2. Department of Tourism.
Kamonrat Towasakul (2007). Perception Integrated Marketing Communication Influencing to Tourism at Amphawa Floating Market Samut Songkram Province. Master of Business Administration Marketing: Rajamangala University of Technology Thanyaburi.
Ministry of Tourism and Sports. (2014). Summary of tourist situation in August 2014. Bangkok: Department of Tourism : Ministry of Tourism and Sports.
Office of the National Research Council. (2010). National Tourism Research Strategy (2012-2016). Bangkok: Office of the National Research Council of Thailand.
Orawan Kerdjan. (2014). The Participation of Local Community in Eco-Tourism Management at Klongkon Mangove Forest in Samutsongkhram Province.. Master of Arts Thesis: Dhurakij Pundit University.
Payom Dhamabutra. (2006). Teaching materials on the components of tourism. Bangkok: Institute for Conservation Tourism Development, Srinakharinwirot University.
Prayoon Dasri. (2014). “Destination quality standard survey for pang-si-da national park, Srakaew province”, International Thai Tourism Journal, 10 (2) : 36 – 49.
Sasikan Kulwanich. (2008). Promotion of tourism in the community: a case study of urban communities, Takuapa Municipality Takuapa District, Phang Nga Province. Master of Public Administration Independent Studies :Khon Kaen University.
Siamrath Online (2018). Department of Tourism Khueang Klang, Ministry of Transport jointly develop a transport network connecting tourism, [Online]https://siamrath.co.th/n/29479.[ 23 September 2018]
Siriphone Souphanthong. (2008). Services marketing mix affecting european tourist decision towards tourism services in Luang Prabang province, Lao People's Democratic Republic. Master of Business Administration : Chiang Mai University.
Sreenath Caichompoo, Bunkiat Caichompoo, and Paweena Preechayakul. (2017). “TOURISM MANAGEMENT INFORMATION SYSTEM OF KHUNG BANGKACHAO AREA, PHRAPRADAENG DISTRICT, SAMUTPRAKAN PROVINCE”, Phranakhon Rajabhat Research Journal, 12 (1) : 90 – 99.
Thailand Institute of Scientific and Technological Research. (1997). Final report on the implementation of tourism policies to preserve the natural system.. Bangkok: Division of Consulting Services, Academic Service Center, Institute of Scientific and Technological Research of Thailand.
Tourism Authority of Thailand. (1997). Actions to formulate a natural tourism policy. Bangkok: Thailand Institute of Science and Technology Research.
Tourism Authority of Thailand. (2000). A study project to create an index to measure the quality of tourist attractions. Bangkok : Tourism Authority of Thailand.
Tourism Authority of Thailand. (2011). Tourism Development and Promotion Plan of the Tourism Authority of Thailand. [Online]: http://thai.tourismthailand.org/ tourismthailand_index/th/
Wilailak Ratanapeantamma. (1997). “Ecotourism Management”, Executives, 17 (April – June): p. 57 - 62.
Yeoman, I., Durie, A., McMahon-Beattie, U., & Palmer, A. (2005). “Capturing the essence of a brand from its history: The case of Scottish tourism marketing”. Journal of Brand Management, 13 (2), 134-147.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์เป็นของผู้ประพันธ์บทความ
