“Lah” (Hunt) : Trans - Communication through Character Makeup In TV Drama
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This article aimed to analyze features of communication merging of medium and message and trans-communication from character makeup in TV drama “Lah” (hunt). The study revealed that the communication from character makeup was from the integration of medium and message including overlapping, switching and role-playing for meaningful communication in various contexts. The communication transformed the message into 4 levels including 1) gradual metamorphosis which was face-shape change similarly to the original face 2) incomplete metamorphosis which was face-shape partial change from the original face 3) complete metamorphosis which was approximately face-shape change from the original without any notice and 4) hyper metamorphosis which was totally different face - shape form the original one.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธ์ที่ผู้เขียนบทความต้องยอมรับ
References
กาญจนา แก้วเทพ. (2545). สื่อบันเทิง : อำนาจแห่งความไร้สาระ. กรุงเทพฯ: ออล อเบ้าท์ พริ้นท์.
กาญจนา แก้วเทพ และสมสุข หินวิมาน. (2551). สายธารแห่งนักคิดทฤษฎีเศรษฐศาสตร์การเมืองกับสื่อสารศึกษา. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
เจริญพงศ์ ศรีสกุล. (2550). การออกแบบเนื้อหาส่วนควบและส่วนขยายในสื่อดีวีดีภาพยนตร์. วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารมวลชน คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ยุทธนา สุวรรณรัตน์. (2559). การข้ามผ่านทางการสื่อสารของบทพระราชนิพนธ์เรื่องไกลบ้าน. วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขานิเทศศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสยาม.
ศิริชัย ศิริกายะ. (2558). ข้อเสนอแนะประเด็นการสื่อสารเพื่องานวิจัยนิเทศศาสตร์ตามแนวคิด “ปฏิปักษ์สัมพันธ์” (Symbiosis) ในยุคดิจิทัล. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 14(16), 7-11.
ศิริชัย ศิริกายะ. (2559). ทฤษฎีควอนตัมฟิสิกส์กับการควบรวมและการแปลงรูปองค์ประกอบการสื่อสารในยุคดิจิทัล. วารสารนิเทศสยามปริทัศน์, 15(19), 7-9.
สุพรรษา ฟูแสง.(2548). อิทธิพลของภาพแบบฉบับ ภาพตายตัว และภาพต้นแบบในการคัดเลือกนักแสดงละครโทรทัศน์ไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสื่อสารมวลชน คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2563). สารกับการสื่อความหมาย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: จามจุรีโปรดักส์ จำกัด.
อวิรุทธ์ ศิริโสภณา และประภัสสร จันทร์สถิตย์พร. (2561). การประกอบสร้างความหมายของผู้หญิงที่ถ่ายทอดผ่านตัวละครหญิงในละครโทรทัศน์ไทยยอดนิยมที่ถูกผลิตซ้ำ ระหว่างปี พ.ศ. 2530 - 2560. วารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า, 5(1), 23-40.
Burton, G. (2002). More Than Meets the Eyes: An Introduction to Media Studies. New York: Arnold.
Cantor, Muriel G., and Suzanne Pingree. (1983). The soap opera. Beverly Hills. California: Sage.
Chandler, D. (2002). Semiotics: The basics. London: Routledge.
Corson, R., Norcross, B.G. and. Glavan, J. (2019). Stage Makeup. New York: Routledge.
Fiske, J. (1990). Introduction to Communication Studies. London and New York: Routledge.
Lippmann, W. (1922). Reader In Public Opinion and Mass Communication. New York: The Free Press.
Lister, M. (1995). The Photographic Image in Digital Culture. London and New York: Routledge
McLuhan, M. (1964). Understanding media: The extensions of man. New York: McGraw-Hill.
Quant, M. (1996). Classic Make-Up and Beauty. London: Dorling Kindersley.
