การสื่อสารภาพลักษณ์ทางการเมืองผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของนักการเมืองไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสื่อสารภาพลักษณ์ทางการเมืองผ่านสื่อสังคมออนไลน์ของนักการเมืองไทยที่เป็นตัวแทนของนักการเมือง ทั้งจากพรรคร่วมรัฐบาล และพรรคร่วมฝ่ายค้าน ได้แก่ นายจุรินทร์ ลักษณวิศิษฏ์ พลเอกประยุทธ์
จันทร์โอชา นายพิธา ลิ้มเจริญรัตน์ และคุณหญิงสุดารัตน์ เกยุราพันธุ์ ใช้การวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) ที่นักการเมืองสื่อสารผ่านเฟซบุ๊ก (Facebook) ระหว่าง วันที่ 10 สิงหาคม - 10 ธันวาคม 2563 เพราะเป็นช่วงเวลาที่มีการเคลื่อนไหวทางการเมืองอย่างเข้มข้น ทั้งจากกลุ่มผู้สนับสนุนและต่อต้านรัฐบาล โดยเริ่มตั้งแต่การชุมนุมใหญ่ ครั้งแรกของกลุ่มเยาวชนปลดแอกทีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ จนกระทั่งถึงการชุมนุมครั้งสุดท้ายของปีก่อนการเลือกตั้งท้องถิ่น
ผลการศึกษาพบว่า ภาพลักษณ์ทางการเมืองที่นักการเมืองไทยสื่อสารผ่านสื่อสังคมออนไลน์สามารถแบ่งได้ 5 ภาพลักษณ์ คือ 1) “ผู้รู้” แสดงออกโดยการให้ข้อมูลข่าวสาร และแสดงความรู้ความเข้าใจ นำเสนอข้อมูล สถานการณ์ทางเศรษฐกิจ การเมืองสังคมและสิ่งแวดล้อม อย่างผู้เชี่ยวชาญตามมุมมองของนักการเมือง 2) “ผู้นำ” สื่อสารการทำหน้าที่ และการมีคุณสมบัติเหมาะสมแสดงให้เห็นถึงการทำงานการปฏิบัติหน้าที่ตามความรับผิดชอบรวมไปถึงกิจวัตรที่ปฏิบัติอย่างสม่ำเสมอ 3) “ผู้สนับสนุน” ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการได้รับการยอมรับ และการสนับสนุนสถาบันต่าง ๆ ทางสังคมต่าง ๆ 4) “ผู้มีประสบการณ์” กล่าวถึงผลงานตำแหน่ง หน้าที่ และภารกิจที่เคยปฏิบัติมา 5) “ผู้มีบุคลิกภาพที่ดี” ด้วยการแสดงออกผ่านวจนภาษาและอวจนภาษา เช่น การแต่งกาย การใช้ภาษาพูด และภาษาเขียน เป็นต้นภาพลักษณ์ทางการเมืองที่“นิยม”สื่อสารผ่านสื่อสังคมออนไลน์อย่างเป็นประจำสม่ำเสมอ ได้แก่ ภาพลักษณ์ “ผู้รู้” ด้วยการให้ข้อมูลข่าวสาร แสดงความรู้ความเข้าใจ โดยเฉพาะประเด็นทางเศรษฐกิจ และการเมือง เนื่องจากมีผลกระทบต่อประชาชน และประชาชนสนใจขณะที่ภาพลักษณ์ทางการเมืองที่“แตกต่าง”ของนักการเมือง เช่น บุคลิกภาพ หรืประสบการณ์ เป็นการสร้างความโดดเด่นให้เป็นที่รับรู้และจดจำ พร้อมทั้งสื่อสารไปยังกลุ่มเป้าหมายของตน
ผลจากการศึกษาครั้งนี้สร้างความรู้ความเข้าใจ พร้อมทั้งเปรียบเทียบวิธีการสื่อสารภาพลักษณ์ทางการเมืองของนักการเมือง ขณะเดียวกันสามารถนำความรู้ที่ได้ไปประยุกต์ใช้กับการสื่อสารภาพลักษณ์ทางการเมืองขององค์กรทางการเมือง ผู้นำ
หรือผู้บริหารภาครัฐ และเอกชน ทั้งระดับท้องถิ่น และระดับประเทศ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธ์ที่ผู้เขียนบทความต้องยอมรับ
เอกสารอ้างอิง
สถิต วงศ์สวรรค์. (2542). ปรัชญาเบื้องต้น, พิมพ์ครั้ที่2 . กรุงเทพ : วารสาร (1997)
ดำรงศักดิ์ ชัยสนิท และสุนี เลิศแสวงกิจ. (2552). การพัฒนาบุคลิกภาพ. กรุงเทพฯ: ภิญโญการพิมพ์.
ตระหนักจิต ยุตยรรยง. (2562). การสร้างแบรนด์บุคคลในยุคประเทศไทย 4.0. การประชุมวิชาการและนำเสนอผลงานวิชาการระดับนานาชาติ UTCC Academic Day, 2: 1229-1337
ทรงชาย ศรีชาย และธำรงศักดิ์ เพชรเลิศอนันต์. (2563). บทบาททางการเมืองของนายธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ หัวหน้าพรรคอนาคตใหม่ พ.ศ. 2561-2562. การนำเสนอในการประชุมวิชาการระดับชาติ มหาวิทยาลัยรังสิต ประจำปี 2563. มหาวิทยาลัยรังสิต
นวพร คล้ายโพธิ์ทอง. (2550). วาทะทางการเมืองของ พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร และ นายสมัคร สุนทรเวช ก่อนการเลือกตั้ง.[วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตร์มหาบัณฑิต]จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พรทิพย์ วรกิจโภคาธร. (2537). ภาพพจน์นั้นสำคัญยิ่ง : การประชาสัมพันธ์ภาพพจน์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
รัตติกร จงวิศาล. (2545). ปัจจัยด้านเชาวน์อารมณ์ บุคลิกภาพ และภาวะผู้นำที่ส่งผลต่อความพึงพอใจในการทำงานของผู้ใต้บังคับบัญชา และผลการปฏิบัติงานของหัวหน้างานระดับกลางในองค์การธุรกิจ. รัฐประศาสนศาสตร์, 3(1), 77–111.
วิภา ประดิษฐผลพานิช. (2545) . การรับรู้ทางการเมืองเดี่ยวกับภาพลักษณ์ของนักการเมืองในทัศนะของนักศึกษา มหาวิทยาลัยเขตกรุงเทพมหานคร. [วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต].มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สติธร ธนานิธิโชติ. (2562). การปรึกษาหารือสาธารณะ: แนวคิด ประสบการณ์ และข้อเสนอรูปแบบสำหรับการรับฟังความคิดเห็นตามมาตรา 77 ของรัฐธรรมนูญ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สถาบันพระปกเกล้า.
สมบัติ จันทรวงศ์. (2540). การเลือกตั้งผู้ว่าราชการกรุงเทพมหานคร 2539: การศึกษายุทธศาสตร์การสร้างภาพ. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ (องค์การมหาชน). (2562). ภาพรวมโครงสร้างพื้นฐาน ทางด้าน ICT ของประเทศไทย (Hard Infrastructure). https://www.etda.or.th/content/infrastructure.html
เสรี วงษ์มณฑา. (2540). การประยุกต์ทฤษฎีการสื่อสาร ใน เอกสารการสอนชุดวิชาหลัก และทฤษฎีการสื่อสาร หน่วยที่ 9-15. (พิมพ์ครั้งที่ 13). นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย สุโขทัยธรรมาธิราช.
เสรี วงษ์มณฑา. (2540). การสื่อสารการตลาดส่วนประกอบที่ขาดไม่ได้สำหรับความสำเร็จ. กรุงเทพฯ: A.N. การพิมพ์.
อัญญรัตน์ เอี่ยมเอิบ. (2553). การสื่อสารทางการเมืองของนักการเมือง และกลุ่มผลประโยชน์ทางการเมืองไทยผ่านเว็บไซต์เครือข่ายทางสังคม. [วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตร์มหาบัณฑิต (วารสารสนเทศ)].จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สิรวิชญ์ สิริศักดิ์เกษมพร. (2556). บุคลิกภาพภายนอกและทักษะความรู้ความสามารถส่งผลต่อการตักสินใจเลือกใช้ครูฝึกส่วนตัวในสถาณออกกำลังกาย. การค้นคว้าอิสระ,บริหารธุระกิจมหาบัญฑิต, มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
สมชาย ภคภาสน์อิวัฒน์.(2542). การบริหารเชิงกลยุทธ์. พิมพ์ครั้งที่2. กรุงเทพ:อมรินทร์.
รัตนา จันทร์เทาว์. (2562). สื่อสารอย่างไรเพื่อไม่ให้"เผาอ้อย". มหาวิทยาลัยขอนแก่น
ออทธิเดช สุพงษ์. (2553). การสื่อสารเพื่อสร้างสัญลักษณ์ของนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ,นายกรัฐมนตรี. รายงานโครงการเฉพาะบุคคลปริญญาบัณฑิต, สาขาวิชาการจัดสารสื่อสารองค์กร คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
A'lvarez, B. R. (2010). Personal Brands: Manager Your Life with Talent andTurn It into a Unique Experience. Houndmills, Basingstoke:Palgrare Macmillan.
Montoya, P. & Vandehey, T. (2009). The Brand Called You. New York: McGrawHill.
lOeldorf-Hirsch, A. & Sundar, S. S. (2012, August 9-12). Engagement with news content in online social networks [Paper presentation]. The Communication Technology Division at the 95th annual conference of the Association for Education in Journalism and Mass Communication, Chicago, Illinois.
Solito, L. & Sorrentino, C. (2018). Political Communication and Social Change. Political Communication and Challenges in the Digital Age, Icono14, 16(1), 22-41.
Syaza Farhana Binti Mohammad Shukri. (2021). Dignity and Political Expectation of the Malay Electorate in Malaysia. Intellectual Discourse, 29(1), 149–174.
Guilford, J. P. (1968). The Nature of Human Intelligence. New York: McGraw Hill Book.
