ปัจจัยด้านการสื่อสารเพื่อโน้มน้าวใจของตัวแทนขายประกันที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อประกันชีวิตของประชาชนในจังหวัดเชียงใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง ปัจจัยด้านการสื่อสารเพื่อโน้มน้าวใจของตัวแทนขายประกันที่มีผลต่อการตัดสินใจซื้อประกันชีวิตของประชาชนในจังหวัดเชียงใหม่ มีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาการตัดสินใจซื้อประกันชีวิตของประชาชนในจังหวัดเชียงใหม่ 2) เพื่อศึกษาปัจจัยด้านการสื่อสารเพื่อโน้มน้าวใจของตัวแทนขายประกันชีวิต
ในจังหวัดเชียงใหม่ 3) เพื่อศึกษาปัจจัยด้านการสื่อสารเพื่อโน้มน้าวใจของตัวแทนขายประกันชีวิตที่ส่งผลต่อการตัดสินใจซื้อประกันชีวิตของประชาชนในจังหวัดเชียงใหม่ ด้วยการวิจัยเชิงปริมาณจากการเก็บแบบสอบถามประชาชนที่มีภูมิลำเนา
อยู่ในอำเภอเชียงใหม่ จำนวน 400 คน โดยวิธีการสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงจากประชาชนที่มีกรมธรรม์ประกันชีวิต แล้วนำมาวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ยค่าร้อยละ และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน นำเสนอในรูปแบบตารางประกอบการบรรยาย
ผลการศึกษาพบว่า
1. ผลการวิจัยด้านการตัดสินใจซื้อประกันชีวิตของประชาชนในจังหวัดเชียงใหม่ พบว่า ส่วนใหญ่มีจำนวนกรมธรรม์ประกันชีวิต 1 ฉบับ ทำการซื้อประกันชีวิตจากตัวแทนขายประกันชีวิต เลือกทำประกันชีวิตกับบริษัทเอไอเอ (AIA) ในรูปแบบประกันชีวิตแบบประกันสุขภาพ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อออมเงินและลดความเสี่ยง/ป้องกันความเสี่ยง ซึ่งมีแฟน/ครอบครัวเป็นบุคคลที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจมากที่สุดและมีการเปิดรับข้อมูล/ข่าวสารการทำประกันชีวิตก่อนตัดสินใจซื้อจากคำแนะนำของเพื่อน/ครอบครัว/ญาติ (การบอกต่อ)
2. ผลการวิจัยด้านปัจจัยด้านการสื่อสารเพื่อโน้มน้าวใจของตัวแทนขายประกันชีวิตในจังหวัดเชียงใหม่ พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด คือ การแสดงให้เห็นถึงความน่าเชื่อถือ อยู่ในระดับมาก (4.08) รองลงมาคือ การแสดงให้เห็นทางเลือกทั้งด้านดีและด้านเสีย (4.06) อยู่ในระดับมาก และอันดับสามคือ การแสดงให้เห็น
3. ผลการวิจัยด้านปัจจัยด้านการสื่อสารเพื่อโน้มน้าวใจของตัวแทนขายประกันชีวิตที่ส่งผลต่อการตัดสินใจซื้อประกันชีวิตของประชาชนในจังหวัดเชียงใหม่ พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด คือ การแสดงให้เห็นทางเลือกทั้งด้านดีและด้านเสีย อยู่ในระดับมากที่สุด (4.32) รองลงมาคือ การแสดงให้เห็นถึงความน่าเชื่อถืออยู่ในระดับมาก (4.17) และอันดับสามคือ การแสดงให้เห็นถึงความรู้สึกและอารมณ์ร่วมอยู่ในระดับมาก (4.11) ตามลำดับ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธ์ที่ผู้เขียนบทความต้องยอมรับ
เอกสารอ้างอิง
กรรณิการ์ อัศวดรเดชา. (2550). การสื่อสารเพื่อการโน้มน้าวใจ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กิตติ ภักดีวัฒนะกุล. (2546). คัมภีร์ระบบสารสนเทศ. กรุงเทพฯ: เคทีพี แอนด์คอนซัลท์.
เรียรวัชญ์ จิตตมานนท์กุล. (2550). การวางแผนพัฒนาตัวแทนประกันชีวิตไทยกรณีศึกษา บริษัท เมืองไทยประกันชีวิตจำกัด. กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
นิรณาภา ลาวงค์ และ เพ็ญศรี เจริญวานิช. (2555). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความตั้งใจซื้อประกันชีวิตระยะยาวของประชากรในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย. วารสารวิทยาลัยบัณฑิตศึกษาการจัดการมหาวิทยาลัยขอนแก่น, 5(2), 35-54.
เบญจอร งามอิ่มทรัพย์. (2559). การศึกษาปัจจัยส่วนบุคคล ทักษะการขายของตัวแทนขายประกัน และการสื่อสารการตลาดแบบครบวงจร มีผลต่อการตัดสินใจซื้อประกันชีวิตของพนักงานบริษัทเอกชนในกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ:มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ปรมะ สตะเวทิน. (2546). หลักนิเทศศาสตร์. กรุงเทพฯ: รุ่งเรืองสาส์นการพิมพ์.
พรชัย สุนทรพันธุ์. (2545). คำอธิบายประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ลักษณะประกันภัย (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: บริษัทธนธัชการพิมพ์ จำกัด.
รตน แดงรัตนวงศ์. (2556). เนื้อสารของโฆษณาสื่อสิ่งพิมพ์ผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพของผู้สูงอายุ และความหมายของ “สุขภาพ”. กรุงเทพฯ:สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
วิรัช ลภิรัตนกุล. (2543). ภาพนิเทศและภาพศิลป์ หลักทฤษฎีและวิธีปฏิบัติยุคสหัสวรรษใหม่. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมาคมประกันชีวิตไทย. (2559, 27 พฤษภาคม). ตัวแทนสูงวัยพุ่ง. PostToday.shorturl.asia/y3WQU
สมาคมประกันชีวิตไทย. (2564, 17 กุมภาพันธ์). ปี 2564 ธุรกิจประกันชูประกันสุขภาพนำเทรนด์คาดเศรษฐกิจฟื้นเพื่อทำธุรกิจทรงตัว. shorturl.asia/28Nu4
สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา. (2552). พระราชบัญญัติประกันชีวิต พ.ศ. 2535. คปภ. https://www.oic.or.th/sites/default/files/intermediaries-file/1039-3356.pdf
สำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย (คปภ.). (2564). ความหมายของการประกันชีวิต. shorturl.asia/dtqn6
สำนักงานคณะกรรมการกำกับและส่งเสริมการประกอบธุรกิจประกันภัย (คปภ.). (2564). ตัวแทน/นายหน้าประกันภัย. https://www.oic.or.th/th/education/broker
สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2555, 20 กุมภาพันธ์). ประกันชีวิต. shorturl.asia/edyFx
เสรี วงษ์มณฑา. (2542). การวิเคราะห์พฤติกรรมผู้บริโภค. กรุงเทพฯ: ธีระฟิล์มและไซเท็กซ์.
อรวรรณ ปิลันธน์โอวาท. (2549). การสื่อสารเพื่อการโน้มน้าวใจ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อาริสา ทองชุมสิน. (2557). กลยุทธ์การสื่อสารการตลาดเพื่อสนับสนุนการขายให้กับตัวแทนประกันชีวิตในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Perloff, R. M. (2010). The Dynamics of Persuasion: Communication and Attitudes in the 21st Century. New York: Routledge.
Schiffman, L. G. & Kanuk, L. L. (1994). Consumer behavior (5th ed.). New Jersy: Prentice - Hall, Inc.
