การสื่อสารผ่านบทเพลงความเป็นชาติพันธุ์และวัฒนธรรมที่เกี่ยวข้องกับเพลงของชาวปกาเกอะญอ “เพลงเก่อตอเก” ในตำบลสันพระเนตร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยชิ้นนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1. เพื่อวิเคราะห์เนื้อหาเพลงความเป็นชาติพันธุ์ของชาวปกาเกอะญอ และ 2. เพื่อศึกษาวัฒนธรรมที่เกี่ยวข้องกับเพลงในสังคมความเป็นชาติพันธุ์ชาวปกาเกอะญอ ตำบลสันพระเนตร อำเภอสันทราย จังหวัดเชียงใหม่ โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการเก็บรวมรวมข้อมูลจากการวิเคราะห์เอกสารที่มีเนื้อหาเพลงชาวปกาเกอะญอ “เก่อตอเก” และการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง โดยเลือกผู้ให้ข้อมูลสำคัญแบบเจาะจง รวมถึงการสังเกตแบบมีส่วนร่วม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหาบทเพลง และการวิเคราะห์ข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูล
ผลการวิจัยพบว่า ในส่วนเนื้อหาเพลงความเป็นชาติพันธุ์ของชาวปกาเกอะญอในเพลง “เก่อตอเก” พบว่า 1. เนื้อหาของบทเพลงได้กล่าวถึงลักษณะพื้นถิ่นที่อยู่อาศัย มรดกที่ชาวปกาเกอะญอต้องช่วยกันเก็บรักษา ดูแลไม่ให้สูญหาย การอนุรักษ์การละเล่นของชาวปกาเกอะญอ เครื่องดนตรี ภาษา การสื่อสารภาษาความเป็นชาติพันธุ์ของชาวปกาเกอะญอ รวมถึงการแต่งกายที่แสดงออกถึงความชาติพันธุ์ในลักษณะสีดำและสีขาว การสวมเสื้อผ้าปกาเกอะญอเพื่อไปพบปะเพื่อนที่เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ปกาเกอะญอด้วยกัน 2. วัฒนธรรมที่เกี่ยวข้องกับกับดนตรี เพลงของชาวปกาเกอะญอ พบว่า วัฒนธรรมของชาวปกาเกอะญจะอยู่ในรูปแบบของการประกอบพิธีกรรมต่าง ๆ ได้แก่ การทำพิธีกรรมเลี้ยงผี บวงสรวงดวงวิญญาณ ด้วยการต้มเหล้า ฆ่าไก่-แกง และมัดมือผู้ร่วมพิธีด้วยฝ้ายดิบ ซึ่งเกี่ยวโยงกันกับประระเพณีปีใหม่ อยู่ในการละเล่นของชาวปกาเกอะญอที่นิยม ได้แก่ การร้องเพลงกระโดดไม้ไผ่ โดยมีเครื่องดนตรีที่ใช้ในการบรรเลงเพลง ได้แก่ “เตหน่า” ที่ใช้ในพิธีกรรมสำคัญ ๆ กิจกรรมยามว่าง และเพื่อความสนุกสนาน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธ์ที่ผู้เขียนบทความต้องยอมรับ
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ. (2542). การวิเคราะห์สื่อ: แนวคิดและเทคนิค. พิมพ์ครั้งที่ 2 กรุงเทพฯ: เอดิสัน เพรส โพรดักส์ จำกัด.
กาญจนา อินทรสุนานนท์. (2553). กะเหรี่ยงโป. มหาสารคาม: สถาบันวิจัยและพัฒนาศิลปะและวัฒนธรรมภาคอีสาน มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
กลุ่มชาติพันธ์ุ กะเหรี่ยง (ปกาเกิะญอ). (ม.ป.ป). กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย. ศูนย์มานุษย์วิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน). สืบค้นเมื่อวันที่ 14 กันยายน 2564, จาก https://bit.ly/3k0tmOF
ขจร ฝ่ายเทศ. (2548). การสื่อสารทางการเมืองในเพลงไทยลูกทุ่ง พ.ศ.2507-2547. กรุงเทพฯ: คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
จรัญ กราญจนประดิษฐ์. (2547). การศึกษาดนตรีชาวกะเหรี่ยงหมู่บ้านม่องทะ ตำบลไล่โว่ อําเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี. ปริญญานิพนธ์, มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
จุมพล หนิมพานิช. (2550). การวิจัยเชิงคุณภาพในทางรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฉวีวรรณ ประจวบเหมาะ. (2549). รัฐชาติและชาติพันธุ์: การจำแนกกลุ่มชาติพันธุ์ ปัญหา และข้อเสนอแนะ. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมและสนับสนุนทางวิชาการ กรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ กระทรวงพัฒนาสังคมและทรัพยากรมนุษย์.
ฐาปกรณ์ กระแสทิพย์ และกิตติ กันภัย. (2554). การสื่อสารผ่านบทเพลงของคริสต์ศาสนานิกายโปรเตสแตนต์ในประเทศไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณรงค์ชัย ปิฎกรัชต์ และคณะ. (2542). แกงของชนเผ่าปากาเกอญอ อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่. นครปฐม: วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
ณรงค์ชัย ปิฎกรัชต์ และคณะ. (2542). ดนตรีของชนเผ่ากะเหรี่ยงสะกอในพื้นที่มูเส่คี. กรุงเทพฯ, วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
นัจรี ปานบางพระ. (2547). การสืบทอดวัฒนธรรมทางดนตรีชาติพันธุ์กะเหรี่ยงบ้องตี้ อำเภอไทยโยค จังหวัดกาญจนบุรี. ดุริยนิพนธ์ กศ.บ. (การศึกษาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ราชบัณฑิตสถาน. (2563). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พุทธศักราช 2554. กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.
วนิดา ศรีสวัสดิ์. (2543). วัฒนธรรมกะเหรี่ยง: การสื่อสารผ่านบทเพลง. วารสารศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นราชบุรี, 3(3).
วนิดา พรหมบุตร. (2552). วงซะพะซู: ดนตรีประกอบการแสดงชาวกะเหรี่ยงหมู่บ้านคลองม่วง ตำบลไส่โว่ อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี. (ปริญญานิพนธ์ ศป.ม. มานุษยดุริยางควิทยา). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ศิริรัต สาวเสน. (2555). ดนตรีกะเหรี่ยง กรณีศึกษาหมู่บ้านโปงกระทิงบน ตำบลบ้านบึง อำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี. ศิลปกรรมศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุเทพ สุนทรเภสัช. (2548). ชาติพันธุ์สัมพันธ์: แนวคิดพื้นฐานทางมานุษยวิทยาในการศึกษาอัตลักษณ์ กลุ่มชาติพันธุ์ ประชาชาติ และการจัดองค์กรความสัมพันธ์ทางชาติพันธุ์. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.
สุรียา รัตนกุล. (2538). สารานุกรมกลุ่มชาติพันธุ์กะเหรี่ยงสะกอ. สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล. กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
สุวิชาน พัฒนไพรวัลย์. (2556). จงดูแลรักษาไว้. เชียงใหม่: ลานนา มีเดีย แอนด์ โปรดักชั่น.
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดเชียงราย. (ม.ป.ป.). เสน่ห์เชียงรายหลากหลายชาติพันธุ์. สืบค้นเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน 2563. จาก ยนิ 2563.จาก https://www.mculture.go.th/chiangrai/article_attach/article_fileattach_20161103104554.pdf.
สำนักส่งเสริมศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. (2563). พิพิธภัณฑ์เรือนโบราณล้านนา. สืบค้นเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2564, จาก https://bit. ly/3wdBpN6.
อานันท์ กาญจนพันธุ์. (2553). ทฤษฎีและวิธีวิทยาของการวิจัยวัฒนธรรม: การทะลุกรอบและกับดักของความคิดแบบคู่ตรงข้าม. กรุงเทพฯ: อมรินทร์บุ๊คเซ็นเตอร์.
อาภรณ์ สุนทรวาท. (2548). เครื่องดนตรีของชาวไทยกะเหรี่ยง. วารสารศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นราชบุรี. 7(7), หน้า 88-104.
อาภรณ์ สุนทรวาท. (2551). ระกะเหรี่ยงอำเภอสวนผึ้ง ราชบุรี. นครปฐม: เพชรเกษมพริ้นติ้งกรุ๊ป.
อัมรา พงศาพิชญ์. (2537). วัฒนธรรม ศาสนา และชาติพันธุ์; วิเคราะห์สังคมไทยแนวมานุษยวิทยา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โอชิ จ่อวาลู่. (2561). เตหน่า พิณโบราณในนิทานปกากะญอที่กลายเป็นเครื่องมือสื่อสารเรื่องชาติพันธุ์ในเวทีโลก. สืบค้นเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2563, จาก https://readthecloud.co/lazy-man-pwa-ka-nyaw-lute/.
TK park. (ม.ป.ป.). เตหน่า. ออนไลน์ shorturl.asia/3K4jx. สืบค้นเมื่อ 25 ตุลาคม 2563.
Shannon, C. and Weaver, W. (1949). The Mathematical Theory of Communication. Urbana: University of Illinois Press.