Communication through Ethnic and Culture Associated with Skaw Karen Song “Ker Tor Kae” in San Phranet Subdistrict, San Sai District, Chiang Mai Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research were: 1) to analyze the content of ethnic songs of the Skaw Karen people and 2) to study the culture related to music in the ethnic society of Skaw Karen people in San Phranet Subdistrict, San Sai District, Chiang Mai. This research uses a qualitative research methodology. The researcher collected the data from the analysis of documents containing the content of the Skaw Karen song, called “Ker Tor Kae” and a semi-structured interview. A specific sample group of key informants is selected. In addition, the researcher collected data using the participant observation method, analyzed the data by analyzing the music content, and then analyze the data from the interviewees.
The results of the research revealed that in terms of the ethnicity of the Skaw Karen people in the song “Ker Tor Kae”, it was found that 1) the content of the song talks about the local habitats and the heritage that the Skaw Karen people have to help preserve and care for them not to be lost. Whether it is the preservation of the Skaw Karen people's play, musical instruments, language, language communication, ethnicity of the Skaw Karen people, dress that expresses ethnicity in a black and white manner, including wearing Skaw Karen clothing to meet friends who belong to the Skaw Karen ethnic group together. Then, 2) in terms of culture related to music of the Skaw Karen people, it was found that the culture of the Skaw Karen people consisted of organizing various activities such as ceremonial ceremonies worship the soul by boiling alcohol, killing chicken, and tying the hands of the ceremony with raw cotton. These activities are related to New Year's traditions that are played by the Skaw Karen Christians. In addition, the Skaw Karen ethnic culture also includes musical instruments, called "Te Na", which are regularly used in important rituals as well as in leisure activities for entertainment and fun.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธ์ที่ผู้เขียนบทความต้องยอมรับ
References
กาญจนา แก้วเทพ. (2542). การวิเคราะห์สื่อ: แนวคิดและเทคนิค. พิมพ์ครั้งที่ 2 กรุงเทพฯ: เอดิสัน เพรส โพรดักส์ จำกัด.
กาญจนา อินทรสุนานนท์. (2553). กะเหรี่ยงโป. มหาสารคาม: สถาบันวิจัยและพัฒนาศิลปะและวัฒนธรรมภาคอีสาน มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
กลุ่มชาติพันธ์ุ กะเหรี่ยง (ปกาเกิะญอ). (ม.ป.ป). กลุ่มชาติพันธุ์ในประเทศไทย. ศูนย์มานุษย์วิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน). สืบค้นเมื่อวันที่ 14 กันยายน 2564, จาก https://bit.ly/3k0tmOF
ขจร ฝ่ายเทศ. (2548). การสื่อสารทางการเมืองในเพลงไทยลูกทุ่ง พ.ศ.2507-2547. กรุงเทพฯ: คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
จรัญ กราญจนประดิษฐ์. (2547). การศึกษาดนตรีชาวกะเหรี่ยงหมู่บ้านม่องทะ ตำบลไล่โว่ อําเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี. ปริญญานิพนธ์, มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
จุมพล หนิมพานิช. (2550). การวิจัยเชิงคุณภาพในทางรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฉวีวรรณ ประจวบเหมาะ. (2549). รัฐชาติและชาติพันธุ์: การจำแนกกลุ่มชาติพันธุ์ ปัญหา และข้อเสนอแนะ. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมและสนับสนุนทางวิชาการ กรมพัฒนาสังคมและสวัสดิการ กระทรวงพัฒนาสังคมและทรัพยากรมนุษย์.
ฐาปกรณ์ กระแสทิพย์ และกิตติ กันภัย. (2554). การสื่อสารผ่านบทเพลงของคริสต์ศาสนานิกายโปรเตสแตนต์ในประเทศไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณรงค์ชัย ปิฎกรัชต์ และคณะ. (2542). แกงของชนเผ่าปากาเกอญอ อำเภอแม่แจ่ม จังหวัดเชียงใหม่. นครปฐม: วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
ณรงค์ชัย ปิฎกรัชต์ และคณะ. (2542). ดนตรีของชนเผ่ากะเหรี่ยงสะกอในพื้นที่มูเส่คี. กรุงเทพฯ, วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
นัจรี ปานบางพระ. (2547). การสืบทอดวัฒนธรรมทางดนตรีชาติพันธุ์กะเหรี่ยงบ้องตี้ อำเภอไทยโยค จังหวัดกาญจนบุรี. ดุริยนิพนธ์ กศ.บ. (การศึกษาบัณฑิต). บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ราชบัณฑิตสถาน. (2563). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พุทธศักราช 2554. กรุงเทพฯ: อักษรเจริญทัศน์.
วนิดา ศรีสวัสดิ์. (2543). วัฒนธรรมกะเหรี่ยง: การสื่อสารผ่านบทเพลง. วารสารศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นราชบุรี, 3(3).
วนิดา พรหมบุตร. (2552). วงซะพะซู: ดนตรีประกอบการแสดงชาวกะเหรี่ยงหมู่บ้านคลองม่วง ตำบลไส่โว่ อำเภอสังขละบุรี จังหวัดกาญจนบุรี. (ปริญญานิพนธ์ ศป.ม. มานุษยดุริยางควิทยา). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ศิริรัต สาวเสน. (2555). ดนตรีกะเหรี่ยง กรณีศึกษาหมู่บ้านโปงกระทิงบน ตำบลบ้านบึง อำเภอบ้านคา จังหวัดราชบุรี. ศิลปกรรมศาสตรมหาบัณฑิต, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สุเทพ สุนทรเภสัช. (2548). ชาติพันธุ์สัมพันธ์: แนวคิดพื้นฐานทางมานุษยวิทยาในการศึกษาอัตลักษณ์ กลุ่มชาติพันธุ์ ประชาชาติ และการจัดองค์กรความสัมพันธ์ทางชาติพันธุ์. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.
สุรียา รัตนกุล. (2538). สารานุกรมกลุ่มชาติพันธุ์กะเหรี่ยงสะกอ. สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชนบท มหาวิทยาลัยมหิดล. กรุงเทพฯ: สหธรรมิก.
สุวิชาน พัฒนไพรวัลย์. (2556). จงดูแลรักษาไว้. เชียงใหม่: ลานนา มีเดีย แอนด์ โปรดักชั่น.
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดเชียงราย. (ม.ป.ป.). เสน่ห์เชียงรายหลากหลายชาติพันธุ์. สืบค้นเมื่อวันที่ 26 พฤศจิกายน 2563. จาก ยนิ 2563.จาก https://www.mculture.go.th/chiangrai/article_attach/article_fileattach_20161103104554.pdf.
สำนักส่งเสริมศิลปวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. (2563). พิพิธภัณฑ์เรือนโบราณล้านนา. สืบค้นเมื่อวันที่ 20 กันยายน 2564, จาก https://bit. ly/3wdBpN6.
อานันท์ กาญจนพันธุ์. (2553). ทฤษฎีและวิธีวิทยาของการวิจัยวัฒนธรรม: การทะลุกรอบและกับดักของความคิดแบบคู่ตรงข้าม. กรุงเทพฯ: อมรินทร์บุ๊คเซ็นเตอร์.
อาภรณ์ สุนทรวาท. (2548). เครื่องดนตรีของชาวไทยกะเหรี่ยง. วารสารศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นราชบุรี. 7(7), หน้า 88-104.
อาภรณ์ สุนทรวาท. (2551). ระกะเหรี่ยงอำเภอสวนผึ้ง ราชบุรี. นครปฐม: เพชรเกษมพริ้นติ้งกรุ๊ป.
อัมรา พงศาพิชญ์. (2537). วัฒนธรรม ศาสนา และชาติพันธุ์; วิเคราะห์สังคมไทยแนวมานุษยวิทยา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โอชิ จ่อวาลู่. (2561). เตหน่า พิณโบราณในนิทานปกากะญอที่กลายเป็นเครื่องมือสื่อสารเรื่องชาติพันธุ์ในเวทีโลก. สืบค้นเมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2563, จาก https://readthecloud.co/lazy-man-pwa-ka-nyaw-lute/.
TK park. (ม.ป.ป.). เตหน่า. ออนไลน์ shorturl.asia/3K4jx. สืบค้นเมื่อ 25 ตุลาคม 2563.
Shannon, C. and Weaver, W. (1949). The Mathematical Theory of Communication. Urbana: University of Illinois Press.
