แนวทางพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบประชาชนมีส่วนร่วมของเทศบาลตำบลป่าตันนาครัว อำเภอแม่ทะ จังหวัดลำปาง: Guidelines for Development the Cultural Tourism of People Participation: A Case Study in Patunnakrure Municipality Meatha District, Lampang Province

Chainanthorn thorn Khawngarm

ผู้แต่ง

ชัยนันท์ธรณ์ ขาวงาม คณะรัฐประศาสนศาสตร์ วิทยาลัยนครราชสีมา

คำสำคัญ:

แนวทางพัฒนาท่องเที่ยว, การวางแผนกลยุทธ์, การมีส่วนร่วม

บทคัดย่อ

การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพที่เป็นจริง ต่อแหล่งท่องเที่ยว เชิงวัฒนธรรมในพื้นที่เทศบาลตำบลป่าตันนาครัว 2) สำรวจการรับรู้ทรัพยากรการท่องเที่ยว ความต้องการ ความคาดหวัง การจัดแหล่งท่องเที่ยว 3) การจัดทำแผนกลยุทธ์ 4) ประเมินผลการมีส่วนร่วม ประชากรและกลุ่มตัวอย่าง 355 คน รวบรวมข้อมูลใช้แบบ สอบถาม สถิติที่ใช้ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน กลุ่มตัวอย่าง 46 คน เพื่อสนทนากลุ่ม การสัมภาษณ์นำข้อมูลที่ได้มาวิเคราะห์จำแนกหมวดหมู่ พบว่า

ผู้ตอบแบบสอบถาม เป็นหญิง สถานภาพโสด อายุระหว่าง 41-50 ปีมากที่สุด ระดับการศึกษามัธยมศึกษาตอนต้น รายได้เฉลี่ยต่อเดือน 20,001-25,000 บาท ผลการสำรวจ และการสังเกต การสนทนากลุ่มคณะผู้บริหารตัวแทน ต้องการให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว
การรับรู้ทรัพยากรการท่องเที่ยว ความต้องการ ความคาดหวัง การจัดแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมและความจำเป็นในการส่งเสริมการท่องเที่ยว เตรียมการเพื่อการท่องเที่ยวปัญหา/อุปสรรค คือ งบประมาณจากภาครัฐ การประชาสัมพันธ์และการคมนาคม ไม่สะดวก ข้อเสนอแนะ คือพัฒนาสถานที่ การจัดเส้นทางท่องเที่ยวให้ชัดเจน
การจัดทำแผนกลยุทธ์ จากการมีส่วนร่วม ประสานความร่วมมือการทำงานของผู้บริหาร ประชาชน องค์กร นักท่องเที่ยว ผู้ประกอบการ ผู้เชี่ยวชาญ หน่วยงาน ที่เกี่ยวข้องได้ดำเนินการ 1) กำหนดเครื่องมือ 2) กำหนดขีดความสามารถ 3) กำหนดที่ต้องพัฒนา

ผลที่ได้จากการทำแผนคือ วิสัยทัศน์ พันธะกิจ เป้าประสงค์ ตัวชี้วัด แนวทางพัฒนาได้ 3 กลยุทธ์ 1: สร้างเครือข่ายความร่วมมือ1) สร้างเครือข่ายความร่วมมือ กลุ่มต่าง ๆ 2) ระบุบทบาทหน้าที่ 3) การตัดสินใจ และ4) การดำเนินงาน 2:วางแผนวิสัยทัศน์ร่วม วัตถุประสงค์ นโยบาย งบประมาณ เครื่องมือประเมินผล 3: ทบทวนวิสัยทัศน์ ยุทธศาสตร์ แผนงาน โครงการ แนวทางพัฒนา และอภิปรายสรุป

4. ผลการประเมิน การมีส่วนร่วมนำแผนกลยุทธ์สู่การปฏิบัติ แนวทางพัฒนา การท่องเที่ยว 1) กำหนดเครื่องมือวัดพัฒนา 2) กำหนดขีดความสามารถรองรับการท่องเที่ยว 3)กำหนดสิ่งที่ต้องพัฒนา 4) การพัฒนาสภาพทั่วไป 5) การพัฒนาระบบการตลาด

คำสำคัญ: แนวทางพัฒนาท่องเที่ยว การวางแผนกลยุทธ์ การมีส่วนร่วม

*บทความวิจัย คณะนิติศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ วิทยาลัยนครราชสีมา

**ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร.คณะนิติศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ วิทยาลัยนครราชสีมา,

E-mail: thornk250@gmail.com

เอกสารอ้างอิง

กาญจนา แสงลิ้มสุวรรณ และ ศรันยา แสงลิ้มสุวรรณ. (2555). การท่องเที่ยวเชิงมรดกวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยบูรพา

การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2548). ความสำคัญของอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.

ชัยนันท์ธรณ์ ขาวงาม. (2556). การบริหารเชิงกลยุทธ์. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎลำปาง.

ชิษณุชา ปานศิริ. (2551). การมีส่วนร่วมของประชาชนเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยว เชิงวัฒนธรรม : กรณีศึกษา เขตเทศบาลเมืองเพชรบุรี. วิทยานิพนธ ศศ.ม, กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยนเรศวร.

นิศา ชัชกุล. (2550). อุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. กรุงเทพมหานครฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

พนิตสุภา ธรรมประมวล และกาสัก เต๊ะขันหมาก. (2553). กลยุทธ์และแผนการตลาดเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบมีส่วนร่วมชุมชนในจังหวัดลพบุรี, สํานักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.

พรทิพย์ กิจเจริญไพศาล. (2553). การศึกษาทรัพยากรท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชุมชน ชาวมอญเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในจังหวัดปทุมธานี. ปริญญานิพนธ์ วิทยาศาสตร-มหาบัณฑิต สาขาการวางแผนและการจัดการ การท่องเที่ยวเพื่ออนุรักษ์สิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

พระราชบัญญัติส่งเสริมการท่องเที่ยวแนวทางในการบูรณาการ 2554. (2554). (6 กรกฏาคม). ราชกิจจานุเบกษา 17 มิถุนายน 2554 หน้า 23 เล่ม 128 ตอนพิเศษ 67ง.

รสิกา อังกูร. (2548). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงศิลปวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่น. กรุงเทพ: โรงพิมพ์ มหาวิทยาลัยรามคําแหง.

วรศักดิ์ เหลืองสุวรรณ และรสิกา อังกูร. (2553). กิจกรรมแหล่งท่องเที่ยวท้องถิ่นและการพัฒนา หมู่บ้านต้นแบบ. เอกสารการสอนชุดวิชาการพัฒนาผลิตภัณฑ์ชุมชน (หน่วยที่ 9-15) มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. นนทบุรี: สํานักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

วีระพล ทองมา, วินิตรา ลีละพัฒนา และ นวนจันทร์ ทองมา. (2554). ผลที่เกิดขึ้นจากการจัดกิจกรรมการท่องเที่ยวต่อประชาชน ในพื้นที่ ตำบลแม่แรม อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยแม่โจ้.

วีระพล ทองมา. (2554). กลยุทธ์การบริหารจัดการธุรกิจการท่องเที่ยวชุมชนบนพื้นที่สูงใน จังหวัด เชียงใหม่. เชียงใหม่: คณะพัฒนาการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยแม่โจ้.

สำนักทะเบียนท้องถิ่นเทศบาลตำบลป่าตันนาครัวข้อมูล. (2556). รายงานประจำปีเทศบาลตำบลป่าตันนาครัว. สำนักงานเทศบาลตำบลป่าตันนาครัว.

สุชาติ ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (254). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่12. กรุงเทพฯ: สามลดา.

สุภาพร วรพล. (2546). วัด: แหล่งท่องเที่ยวทางศิลปกรรม. จุลสารการท่องเที่ยว, 22.

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน) (2556). ประวัติ อพท. (2556). (ออนไลน์). แหล่งที่มา: http://www.dasta.or.th สืบค้น 12 พฤษภาคม 2559.

Bigne, J. E., Sanchez, M. I., & Sanchez, J. (2001). Tourism image, evaluation variables and after Purchase behavior: Inter-relationship. Tourism Management, 22(6), 607-616.

Certo & Peter. (1991). Strategic Management: Concepts and Applications.Singapore: McGraw- Hill Inc

Cohen, J.M. and Uphoff, N.T. (1981). Rural Development Participation: Concept and Measures for Project Design Implementation and Evaluation. Rural Development Committee Center for International Studies, Cornell University.

David, F. R. (1995). Strategic Management. England wood Cliffs: Prentice Hall.

Haugland, et al. (2011). Development of tourism destinations: An Integrated Multilevel Perspective. Annals of Tourism Research, 38 (1), 268–290.

Mill, R. & Morrison, A. M. (1992). The Tourism System: and Introductory Text. New Jersey: Prince - Hall Intentional Inc. (21-23)

Owen, R. E. & Other. (2000). Sustainable Tourism Development in Wales: from Theory to Practice. In Tourism Management to Wards the NEW millennium.Edited by Chris Ryan and Stephen Page. Amsterdam: Elsevier Science.

World Tourism Organization. (2004). Indicators of sustainable development for tourism destinations: a guidebook. Madrid, Spain: World Tourism Organization.