การพัฒนาสมรรถภาพทางกายของผู้สูงอายุโดยใช้โปรแกรมการออกกำลังกายมโนราห์แบบประยุกต์ 14 ท่า บนตารางเก้าช่อง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีความมุ่งหมายเพื่อศึกษาและเปรียบเทียบความแตกต่างสมรรถภาพทางกายของผู้สูงอายุก่อนและหลังการฝึกโปรแกรมการออกกำลังกายการรำมโนราห์แบบประยุกต์ 14 ท่า บนตารางเก้าช่อง และศึกษาเปรียบเทียบความแตกต่างของสมรรถภาพทางกายของผู้สูงอายุระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ก่อนและหลังการฝึก การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ เป็นผู้สูงอายุของชมรมผู้สูงอายุตำบลสามตำบล อำเภอจุฬาภรณ์ จังหวัดนครศรีธรรมราช จำนวน 60 คน จากการเลือกแบบเจาะจง โดยอาสาสมัคร ในปี พ.ศ. 2567 เป็นเพศหญิง ที่มีอายุตั้งแต่ 60 - 69 ปี ที่ผ่านการคัดกรองสุขภาพและโรคประจำตัว เช่น หัวใจ ระบบประสาท เบาหวาน ความดัน มวลกระดูก เป็นต้น โดยเกณฑ์การคัดเข้าและมีผลการทดสอบสมรรถภาพทางกาย รายการดัชนีมวลกาย มีความสมส่วน โดยแบ่งเป็นกลุ่มทดลอง จำนวน 30 คน และกลุ่มควบคุม จำนวน 30 คน ได้ลงนามยินยอมเข้าร่วมการวิจัย โดยกำหนดให้ กลุ่มที่ 1 เป็นกลุ่มควบคุม ทำกิจกรรมประจำวันตามปกติเป็นเวลา 8 สัปดาห์ กลุ่มที่ 2 เป็นกลุ่มทดลอง เข้าร่วมโปรแกรมฝึกรำมโนราห์บนตารางเก้าช่อง เป็นเวลา 8 สัปดาห์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย () ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (S.D.) และทดสอบค่าที (T-test Dependent) t ที่ระดับความมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 ผลการวิจัยพบว่า สมรรถภาพทางกายของผู้สูงอายุกลุ่มทดลอง หลังการฝึกโปรแกรมการฝึกรำมโนราห์แบบประยุกต์ 14 ท่าบนตารางเก้าช่อง ดีกว่าก่อนการฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 และสมรรถภาพทางกายของผู้สูงอายุกลุ่มทดลอง หลังการฝึกโปรแกรมการฝึกฯ ดีกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมพลศึกษา. (2562). แบบทดสอบและเกณฑ์มาตรฐานสมรรถภาพทางกายของประชาชน อายุ 60 - 69 ปี. กรุงเทพมหานคร: คุรุสภา ลาดพร้าว.
คณิน ประยูรเกียรติ และก้องสยาม ลับไพรี. (2563). การพัฒนาวิธีการออกกำลังกายตามแนวคิดภูมิปัญญาไทยเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการทรงตัวของผู้สูงอายุ. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 12(3), 95-109.
ณัฐธร ขุนทอง. (2559). ผลการฝึกรำมโนราห์แบบประยุกต์ 14 ท่า ที่มีต่อความสามารถในการทรงตัวของผู้สูงอายุ. ใน การประชุมวิชาการระดับชาติ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน ครั้งที่ 13, 8 - 9 พฤษภาคม 2559. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน.
บุญประจักษ์ จันทร์วิน และคณะ. (2562). “โนราบิก” การประยุกต์ศิลปะแดนใต้เพื่อสร้างเสริมสุขภาพ สำหรับผู้สูงอายุ. วารสารบัณฑิตศาส์น มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย, 17(1), 159-173.
ผ่องพรรณ ตรัยมงคลกูล. (2555). การออกแบบการวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัย เกษตรศาสตร์.
ยุพิน หมื่นทิพย์ และคณะ. (2562). การรับรู้ภาวะสุขภาพและความพึงพอใจต่อการออกกําลังกายด้วยรําไทยบนตารางเก้าช่องในผู้สูงอายุ. สงขลา: สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยทักษิณ.
เยาวดี มณีทรัพย์. (2563). ผลออกกำลังกายโดยตาราง 9 ช่อง ต่อการทรงตัวและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขาในผู้สูงอายุ. วารสารโรงพยาบาลชลบุรี, 45(3), 176-181.
วิราพร สืบสุนทร. (2562). ผลของโปรแกรมการส่งเสริมสมรรถนะของตนต่อพฤติกรรมการป้องกันการหกล้มและสมรรถนะทางกายของผู้สูงอายุในชุมชน. วารสารโรงพยาบาลชลบุรี, 44(2), 119-128.
วีระวัฒน์ แซ่จิว. (2559). กิจกรรมทางกายและสมรรถภาพทางกายของผู้สูงอายุที่ออกกำลังกายในจังหวัดชลบุรี. ใน วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การออกการลังกายและการกีฬา. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ศศิวิมล วรรณพงษ์ และคณะ. (2563). ผลของการออกกำลังกายด้วยตารางเก้าช่องต่อการทรงตัวของผู้สูงอายุ ที่มีความเสี่ยงต่อการหกล้ม. ศรีนครินทร์เวชสาร, 36(3), 310-316.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2567). การสำรวจประชากรสูงอายุในประเทศไทย พ.ศ. 2567. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
Cohen, J. (1998). Statistical Power Analysis for the Behavioral Sciences. Hillsdale, New Jersey: Lawrence Earbaum Associates.
