การศึกษาภาวะผู้นำของตัวละครเอก “รื่น” ในนวนิยายเรื่องทุ่งมหาราช ตามทฤษฎีภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาภาวะผู้นำของตัวละครเอก “รื่น” ในนวนิยายเรื่องทุ่งมหาราชเป็นวิธีวิจัยเอกสารโดยใช้ทฤษฎีภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของรัตติกรณ์ จงวิศาล ที่สังเคราะห์จากแนวคิดของ Bass และ Avolio มาวิเคราะห์ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงที่ปรากฏในตัวละครเอกและนำเสนอผลการศึกษาด้วยวิธีพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่า ตัวละครเอก “รื่น” มีภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงครบ 4 องค์ประกอบตามทฤษฎีของ Bass และ Avolio ได้แก่ 1) การมีอิทธิพลอย่างมีอุดมการณ์หรือภาวะผู้นำเชิงบารมี แสดงออกผ่านบุคลิกภาพภายนอกที่โดดเด่นและคุณลักษณะภายในที่กล้าหาญ มีน้ำใจ มีมนุษยสัมพันธ์ดี เปิดเผย จริงใจ ซื่อตรง เสียสละเพื่อส่วนรวม มีอุดมการณ์ สามารถควบคุมอารมณ์และแก้ไขปัญหาได้ดีในสถานการณ์วิกฤติ และมีคุณธรรมจริยธรรม จึงสร้างศรัทธาและเป็นแบบอย่างแก่คนในชุมชน 2) การสร้างแรงบันดาลใจ มีวิสัยทัศน์ชัดเจนและถ่ายทอดให้คนในชุมชนเข้าใจและมีความหวังถึงอนาคตที่ดีกว่า 3) การกระตุ้นทางปัญญา ส่งเสริมให้ชาวบ้านตระหนักรู้ถึงปัญหา พิจารณาทางเลือก และมีส่วนร่วมในการตัดสินใจอย่างมีเหตุผล และ 4) การคำนึงถึงความเป็นปัจเจกบุคคล ใส่ใจรับฟังปัญหาของแต่ละคนและให้คำปรึกษาที่เหมาะสมกับบุคคล แสดงให้เห็นว่าวรรณกรรมสามารถเป็นแหล่งข้อมูลอันมีค่าในการศึกษาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง และพฤติกรรมของตัวละครเอกรื่นยังเป็นแบบอย่างของผู้นำท้องถิ่นที่สามารถปลุกจิตสำนึกและก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในสังคมได้อย่างยั่งยืน เป็นแนวทางให้ผู้นำท้องถิ่นในปัจจุบันนำมาปรับประยุกต์ใช้เพื่อสร้างความเข้มแข็งให้แก่ชุมชน พัฒนาศักยภาพของคนในชุมชน และรักษาอัตลักษณ์ของท้องถิ่น อันเป็นพื้นฐานสำคัญของการพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืน
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร กระทรวงวัฒนธรรม. (2562). วรรณกรรมยอดเยี่ยมในสมัยรัชกาลที่ 9 ตามแนวคิดศาสตร์ระราชา. กรุงเทพมหานคร: สำนักวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร.
ชูศักดิ์ ภัทรกุลวณิชย์. (2558). อ่านใหม่. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์อ่าน.
ธีรวัตร วุฒิพัฒนานนท์ และสมบัติ กุสุมาวลี. (2561). การวิเคราะห์ภาวะผู้นำของผู้นำในวรรณกรรมสามก๊ก. วารสารการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์และองค์การ, 10(2), 110-142.
รัตติกรณ์ จงวิศาล. (2556). ภาวะผู้นำ: ทฤษฎี การวิจัย และแนวทางสู่การพัฒนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รื่นฤทัย สัจจพันธุ์. (2556). วรรณกรรมปัจจุบัน. (พิมพ์ครั้งที่ 18). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
เรียมเอง. (2539). ทุ่งมหาราช. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์บรรณกิจ.
วิทยากร เชียงกูล. (2543). หนังสือดี 100 ชื่อเรื่องที่คนไทยควรอ่าน. กรุงเทพมหานคร: วิญญูชน.
ศศิธร อนันตพันธุ์พงศ์ และคณะ. (2565). โมเดลสมการโครงสร้างพุทธภาวะผู้นำเชิงทศบารมีและนโยบายภาครัฐเพื่อผลสำเร็จการบริหารการเปลี่ยนแปลงของผู้ประกอบการธุรกิจอาหาร. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 11(3), 153-166.
สมชาย เทพแสง และคณะ. (2560). กลยุทธ์ในการสร้างแรงบันดาลใจของผู้นำร่วมสมัย. วารสารบริหารการศึกษา มศว., 14(27), 165-172.
อภิวัฒน์ เลิศสงคราม และคณะ. (2567). การศึกษาองค์ประกอบภาวะผู้นำเชิงสร้างสรรค์ของผู้บริหาร. วารสาร มจร.หริภุญชัยปริทรรศน์, 8(2), 265-280.