บทบาทและกระบวนการสื่อสารทางการเมือง ของคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ: ศึกษากรณีการละเมิดสิทธิการเมือง ในห้วงเวลาปี พ.ศ. 2552 – 2558

บทคัดย่อ

                  การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงบริบททางการเมืองในประเทศและปฏิกิริยาจากต่างประเทศที่ส่งผลต่อบทบาทและกระบวนการสื่อสารทางการเมือง ของคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ กรณีการละเมิดสิทธิการเมืองในห้วงเวลาปีพ.ศ. 2552 - 2558 โดยแบ่งขอบเขตการวิจัยเป็น 3 ช่วงรัฐบาล ได้แก่ นายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นางสาวยิ่งลักษณ์ ชินวัตร และพล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา การวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ศึกษาจากกลุ่มตัวอย่างจำนวน 4 กลุ่ม ได้แก่ 1) คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ชุดที่สอง และผู้บริหารสำนักงาน 2) นักวิชาการด้านสิทธิมนุษยชน 3) สื่อมวลชน และ 4) กลุ่มกดดันทางการเมือง ภายใต้กรอบแนวคิดและทฤษฎีการสื่อสารของเดวิด เค. เบอร์โล (David K. Berlo) โดยใช้เทคนิคในการเก็บข้อมูล ได้แก่ การวิจัยเอกสาร (Documentary Research) การสัมภาษณ์แบบเจาะลึก (In-Depth Interview) และการสังเกตแบบมีส่วนร่วม (Participant Observation) ผลการวิจัยพบว่า บริบททางการเมืองและปฏิกิริยาจากต่างประเทศในห้วงเวลาปีพ.ศ. 2552 - 2558 ล้วนส่งผลต่อบทบาทและกระบวนการสื่อสารทางการเมืองของคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ ในขณะที่กระบวนการสื่อสารของคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติยังขาดแผนยุทธศาสตร์องค์กรมารองรับ อีกทั้งสารที่ส่งไปถึงผู้รับสารยังขาดความชัดเจน และไม่ทันต่อเหตุการณ์ จึงส่งผลกระทบต่อประสิทธิผลของกระบวนการสื่อสารทั้งระบบ รวมถึงการสื่อสารภาพลักษณ์ของคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติในภาวะวิกฤติทางการเมือง เป็นไปในทิศทางที่ไม่พึงประสงค์ ดังนั้น คณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติควรสร้างระบบติดตามและประเมินผล กระบวนการสื่อสารขององค์กร เพื่อให้ทราบถึงความสำเร็จและความล้มเหลวในประเด็นการสื่อสารต่าง ๆ และนำมาปรับปรุงกระบวนการสื่อสารขององค์กรให้มีประสิทธิภาพและประสิทธิผลเพิ่มมากขึ้นในอนาคต และควรจัดให้มีผู้เชี่ยวชาญด้านการสื่อสารโดยตรงเป็นผู้คอยให้คำปรึกษา