ผลกระทบของเนื้อหาและลีลาการให้สัมภาษณ์ของ พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา ที่มีต่อภาพลักษณ์แบรนด์บุคคล ของนายกรัฐมนตรีของประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจเพื่อศึกษาว่ารูปแบบการสื่อสารของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชานายกรัฐมนตรีมีผลกระทบอย่างไรต่อภาพลักษณ์ส่วนตัวของเขา ใช้การวิจัยแบบสำรวจมีการแจกแบบสอบถามเชิงโครงสร้างในกลุ่มประชาชน 400 คนที่เข้าร่วมการชุมนุมประท้วงอดีตรัฐบาลที่ทุจริต ผลการวิจัยพบว่า ผู้ตอบแบบสอบถามต้องการสื่อสารน้อยมาก พวกเขาไม่ได้ให้ความสนใจกับการสัมภาษณ์กับสื่อมากนัก พวกเขารับรู้ลีลาการสื่อสารของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา ที่ก้าวร้าวกับสื่อมวลชนและผู้ชม อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่ได้สนใจลีลาการสื่อสารของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชาและรับรู้ว่าเป็นการแสดงออกถึงความจริงใจและความจริงของนายกรัฐมนตรี ยิ่งกว่านั้นพวกเขาคิดว่าสื่อมวลชนของไทยที่มักถามคำถามทางการเมืองแบบก้าวร้าวควรได้รับการสื่อสารด้วยลีลาแบบนี้ มีผู้ตอบแบบสอบถามเพียงไม่กี่คนที่ต้องการให้พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา เปลี่ยนรูปแบบการสื่อสารให้สุภาพและก้าวร้าวน้อยลง อย่างไรก็ตามเห็นได้ชัดว่าไม่ว่าผู้ตอบแบบสอบถามจะมองรูปแบบการสื่อสารของนายกรัฐมนตรีอย่างไรก็ตาม พวกเขามีความมั่นใจในตำแหน่งนายกรัฐมนตรีแบบของรัฐบาลทหารและต้องการให้พลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา เป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศไทยหลังจากมีการเลือกตั้งทั่วไปในเดือนมีนาคม 2562
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เอกจิต สว่างอารมณ์ และอัศวิน เนตรโพธิ์แก้ว. (2560). การศึกษาวาทกรรม ประชามติ”ของพลเอกประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรีผ่านรายการคืนความสุขให้คนในชาติ. วารสารการสื่อสารมวลชน คณะการสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, 5(2), 71-96.
ilaw. (2562). “ประชามติไทยสไตล์: โหวตเยส รัฐประหาร ร่างรัฐธรรมนูญ”. เรียกใช้เมื่อ 1 สิงหาคม 2562 จาก https://ilaw.or.th/node/4170
Benita Zulch. (2014). Leadership Communication in Project Management. Procedia-Social and Behavioral Sciences, 119(1), 172-181.
Boulding Kenneth E. (1956). The Image : Knowledge in Life and Society. Michigan: The University of Michigan.
Budiman. (1975). Newton Claire. “The Five Communication Styles”. Retrieved July 15, 2015, from www.clairnewton.co.za
Finn Seth. (1997). Origins of media exposure: Linking personality traits to TV radio print and film use. Communication Research, 24(5), 507-529.
Kheder M. (2014). Personal branding phenomenon. International Journal of Information Business and Management, 6(2), 29–40.
Mohammed Renier Steyn. (2016). Persinal branding: A systematic review of the research and design strategies used reported in Jourmal articlesrelating to criticao elements of personal branding. Retrieved July 15, 2019, from https://pdfs.semanticscholar.org/ade5/c6a103f88fca5d33dcf315d1a2f62336c709.pdf
Notatantonio and Cohen. (1990). The Effects of Open and Dominant Communication Styles on Perceptions of the Sales Interaction. International Journal of Business Communication, 27(2), 171-184.
Ruggiero Thomas E. (2009). Uses and Gratifications Theory in the 21st Century. Journal of Mass Communication and Society, 3(1) 3-37.
Russell R. (2001). The role of values in servant leadership. Leadership & Organization Development Journal, 22(2), 76-84.
Towler Annette J. (2003). Effects of charismatic influence training on attitudes, behavior, and performance. Personnel Psychology, 56(2), 363–381.
