ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในยุคประเทศไทย 4.0 กรณีศึกษา: องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดภูเก็ต
Article Sidebar
เผยแพร่แล้ว:
ม.ค. 22, 2020
คำสำคัญ:
ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง ผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ยุคประเทศไทย 4.0
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาคุณลักษณะภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในยุคประเทศไทย 4.0 กรณีศึกษาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดภูเก็ต 2) ศึกษาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นที่ส่งผลต่อการขับเคลื่อนองค์กรสู่ยุคประเทศไทย 4.0 กรณีศึกษาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดภูเก็ต ใช้การวิจัยแบบผสมผสาน เก็บรวบรวมข้อมูลจากจากแบบสอบถาม จำนวน 345 คน และแบบสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 22 คน วิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบสมมติฐานด้วยการทดสอบค่าที การวิเคราะห์ความแปรปรวน การหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สันและการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
- คุณลักษณะภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น โดยรวมอยู่ในระดับมาก
- เพศและตำแหน่งมีความสัมพันธ์กับคุณลักษณะภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น
- ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีความสัมพันธ์ในทิศทางเดียวกันกับองค์กรสู่ยุคประเทศไทย 4.0 โดยเฉพาะการกระตุ้นเชาวน์ปัญญามีความสัมพันธ์กับด้านมีขีดสมรรถนะสูงและทันสมัยพบว่าอยู่ในระดับสูง
Article Details
รูปแบบการอ้างอิง
สุจริตกุล จ. (2020). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ในยุคประเทศไทย 4.0 กรณีศึกษา: องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดภูเก็ต. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(10), 4930–4943. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/215639
ประเภทบทความ
บทความวิจัย
เอกสารอ้างอิง
จำเนียร จวงตระกูล. (2561). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อนำประเทศไทยสู่ประเทศไทย 4.0. วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 1(1), 1-19.
ชีวิน อ่อนละออ. (2553). การพัฒนาตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารมหาวิทยาลัยเอกชนในประเทศไทย. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฏีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
พิชาย รัตนดิลก ณ ภูเก็ต. (2550). ภาวะผู้นำและแนวทางเชิงปฏิบัติสำหรับผู้บริหารส่วนท้องถิ่นภายใต้บริบทแห่งการเปลี่ยนแปลง. วารสารการพัฒนาท้องถิ่น, 2(1), 121-148.
ฤทัยชนก เมืองรัตน์. (2562). เมืองอัจฉริยะ : การพัฒนาเมืองยุค 4.0. เรียกใช้เมื่อ 13 สิงหาคม 2562 จาก https://www.parliament.go.th/ewtadmin/ewt/parliament_parcy /ewt_dl_link.php?nid=48566&filename=article_translate
สมบัติ บุญเลี้ยง และคณะ. (2555). ลักษณะภาวะผู้นำที่ดีในการบริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารมนุษย์ศาสตร์สังคมศาสตร์, 29(2), 97-112.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2562). ระบบราชการ 4.0. เรียกใช้เมื่อ 12 สิงหาคม 2562 จาก https://www2.opdc.go.th/uploads/files/2560/ ThaiGov4.0_2.pdf
สุปัญญดา สุนทรนนทธ์ และคณะ. (2558). ปัจจัยด้านภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง กิจกรรมการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ และความพร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลง ที่มีอิทธิพลต่อการปฏิบัติงานของบุคลากรในมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐในประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม (มนุษย์ศาตร์และสังคมศาสตร์), 9(2), 133-146.
สุภาวดี จิตติรัตนกุล. (2550). ภาวะผู้นำการเปลี่นแปลงกับประสิทธิผลการปฏิบัติงานของนายกเทศมนตรี กรณีศึกษา เทศบาลเมืองพังงาน อำเภอเมือง จังหวัดพังงา. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการปกครองท้องถิ่น. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
อัคพงศ์ สุขมาตย์ และคณะ. (2560). ภาวะผู้นำแบบยั่งยืนในศตวรรษที่ 21 ภายใต้กรอบการศึกษาประเทศไทย. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 16(2), 1-7.
Bernad M Bass. (1999). Two decades of research and development in transformational leadership. European Journal of Work and Organiza tional Psychology, 8(1), 9-32.
Marquardt H M. Ng, S.S. &Goldson. (2010). Team development via action learning. Advances in Developing Human Resources, 12(2), 241-259.
Victor J Garcia-Morales. at all. (2012). Transformational Leadership influence on organaizatinal performance through organzational lerning and innovation. Journal of Business Research, 65(7), 1040-1050.
ชีวิน อ่อนละออ. (2553). การพัฒนาตัวบ่งชี้ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารมหาวิทยาลัยเอกชนในประเทศไทย. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฏีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
พิชาย รัตนดิลก ณ ภูเก็ต. (2550). ภาวะผู้นำและแนวทางเชิงปฏิบัติสำหรับผู้บริหารส่วนท้องถิ่นภายใต้บริบทแห่งการเปลี่ยนแปลง. วารสารการพัฒนาท้องถิ่น, 2(1), 121-148.
ฤทัยชนก เมืองรัตน์. (2562). เมืองอัจฉริยะ : การพัฒนาเมืองยุค 4.0. เรียกใช้เมื่อ 13 สิงหาคม 2562 จาก https://www.parliament.go.th/ewtadmin/ewt/parliament_parcy /ewt_dl_link.php?nid=48566&filename=article_translate
สมบัติ บุญเลี้ยง และคณะ. (2555). ลักษณะภาวะผู้นำที่ดีในการบริหารองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารมนุษย์ศาสตร์สังคมศาสตร์, 29(2), 97-112.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2562). ระบบราชการ 4.0. เรียกใช้เมื่อ 12 สิงหาคม 2562 จาก https://www2.opdc.go.th/uploads/files/2560/ ThaiGov4.0_2.pdf
สุปัญญดา สุนทรนนทธ์ และคณะ. (2558). ปัจจัยด้านภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง กิจกรรมการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ และความพร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลง ที่มีอิทธิพลต่อการปฏิบัติงานของบุคลากรในมหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐในประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม (มนุษย์ศาตร์และสังคมศาสตร์), 9(2), 133-146.
สุภาวดี จิตติรัตนกุล. (2550). ภาวะผู้นำการเปลี่นแปลงกับประสิทธิผลการปฏิบัติงานของนายกเทศมนตรี กรณีศึกษา เทศบาลเมืองพังงาน อำเภอเมือง จังหวัดพังงา. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการปกครองท้องถิ่น. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
อัคพงศ์ สุขมาตย์ และคณะ. (2560). ภาวะผู้นำแบบยั่งยืนในศตวรรษที่ 21 ภายใต้กรอบการศึกษาประเทศไทย. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 16(2), 1-7.
Bernad M Bass. (1999). Two decades of research and development in transformational leadership. European Journal of Work and Organiza tional Psychology, 8(1), 9-32.
Marquardt H M. Ng, S.S. &Goldson. (2010). Team development via action learning. Advances in Developing Human Resources, 12(2), 241-259.
Victor J Garcia-Morales. at all. (2012). Transformational Leadership influence on organaizatinal performance through organzational lerning and innovation. Journal of Business Research, 65(7), 1040-1050.
