AN ENHANCEMENT OF THE EFFECTIVENESS OF HUMAN RESOURCE MANAGEMENT THROUGH INTEGRATIVE BUDDHIST APPROACHES TO DRIVE THE LOCAL ADMINISTRATIVE ORGANIZATION OF DOI SAKET DISTRICT IN CHIANG MAI TOWARDS A HAPPINESS-ORIENTED ORGANIZATION
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to: 1) Examine the current state of human resource management in local government organizations in Doi Saket District, Chiang Mai Province; 2) Analyze the integration of Buddhist principles into human resource management practices to promote work quality and workplace happiness; and 3) Propose guidelines for enhancing the effectiveness of Buddhist-integrated human resource management to drive the organization toward becoming a happiness-oriented organization. A mixed-methods research design was employed. Quantitative data were collected from 209 local government personnel and analyzed using mean and standard deviation. Qualitative data were obtained through in-depth interviews, workshops, and focus group discussions, and analyzed using content analysis. The findings revealed that: 1) The overall state of human resource management was at a high level ( = 4.00, S.D. = 0.57) with personnel demonstrating satisfaction with recruitment, development, reward, and retention, despite existing limitations regarding workforce capacity, workload, and systematic moral development; 2) The integration of the Four Bhāvanā principles-physical development (Kāya-bhāvanā), moral development (Sīla-bhāvanā), mental development (Citta-bhāvanā), and wisdom development (Paññā-bhāvanā)-contributed to human resource development (
= 3.93, S.D. = 0.57) and workplace happiness (
= 4.06, S.D. = 0.50) at a high level, thereby enhancing personnel's well-being, ethics, competencies, and work efficiency; and 3) The guidelines for enhancing human resource management effectiveness involve integrating the Four Bhāvanā principles into all human resource management processes under Buddhist leadership and multi-stakeholder participation to foster a happiness-oriented organization and sustainably improve public service efficiency. This study contributes to the body of knowledge by demonstrating that the Fourfold Development (Bhāvanā 4) constitutes an effective Buddhist-integrated human resource management framework that promotes both organizational performance and employee well-being.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
ชนิศา หาญสมบุญ และกรเอก กาญจนาโภคิน. (2563). การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการทำงานของบุคลากรในการทางพิเศษแห่งประเทศไทย. วารสารศิลปการจัดการ, 4(1), 46-58.
ชาญวิทย์ วสันต์ธนารัตน์. (2559). มาสร้างองค์กรแห่งความสุขกันเถอะ. กรุงเทพมหานคร: บริษัท แอทโฟร์ พริ้นท์ จำกัด.
ณัฐพล อินธิแสง. (2564). อิทธิพลของการบริหารทรัพยากรมนุษย์ที่มีต่อประสิทธิภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในเขตอำเภอเมืองสกลนคร จังหวัดสกลนคร. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 1(1), 41-55.
ถนอมขวัญ อยู่สุข. (2563). การพัฒนาคุณภาพชีวิตเชิงพุทธของผู้เกษียณอายุการปฏิบัติงานจากกรมชลประทาน. ใน วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2555). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. (พิมพครั้งที่ 32). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ผลิธัมม์.
พิกุล พุ่มช้าง และปริญญา มีสุข. (2560). การวิเคราะห์องค์ประกอบการเป็นองค์กรแห่งความสุขของสถาบันการศึกษาไทย. วารสารวิชาการ Veridian E-Journal, Silpakorn University สาขามนุษย ศาสตร์ สังคมศาสตร์และศิลปะ, 10(2), 647-663.
ภูษณิศา วรสายัณห์. (2563). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำยุคดิจิทัล ตามหลักภาวนา 4 ของผู้บริหารโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา ประถมศึกษาชลบุรี เขต 2. ใน วิทยานิพน์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาพุทธบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ยุพาวรรณ ทองตะนุนาม และคณะ. (2558). ปัจจัยพัฒนาองค์กรแห่งความสุข (ภาครัฐ): การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ. วารสารวิจัยทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 9(1), 52-62.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2567). แนวทางการพัฒนาบุคลากรภาครัฐ พ.ศ. 2566 - 2570. เรียกใช้เมื่อ 18 กันยายน 2568 จาก https://shorturl.asia/EYe68
Armstrong, M. & Taylor, S. (2020). Armstrong’s Handbook of Human Resource Management Practice. London: Kogan Page Publishers.
Dessler, G. (2020). Human Resource Management Fundamentals. New York: Pearson.
Elton, M. (1933). The human problems of an industrial civilization. New York: Viking Press.
Fayol, H. (1967). General and industrial management. London: Pitman.
International Labour Organization. (2023). World employment and social outlook 2023: The value of essential work. Geneva: The Publications Production Unit (PRODOC).
Ngamsompark, P. & Pooripakdee, S. (2020). The influence of buddhist principles on organizational administration of the state enterprise which received excellence management award and having the number one income in the country. Journal of Social Science and Buddhistic Anthropology, 5(8), 189-205.
Perry, J. L. & Wise, L. R. (1990). The Motivational Bases of Public Service. Public Administration Review, 50(3), 367-373.
Robbins, S. P. et al. (2019). Organizational Behavior. (18th ed.). New York: Pearson.
Taylor, F. W. (1911). The Principles of Scientific Management. New York: Harper & Brothers.
