POLICY ADMINISTRATION OF LIFELONG LEARNING IN THE DIGITAL ERA: THE ROLE OF PUBLIC ADMINISTRATION IN ENHANCING THAI EDUCATION QUALITY
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The transition into the digital era has significantly impacted the structure, quality, and equity of Thai education. Lifelong learning and non-formal education have thus been elevated
as essential concepts for human capital development and enhancing global competitiveness. This article focuses on analyzing the roles of lifelong learning, digital technology, and policy-oriented public administration in improving the quality of Thai education to align with international standards and the demands of modern society. The study employs a literature review and synthesizes data from both domestic and international research and policy reports, linking lifelong learning with the integration of digital technology to create new value, transform mindsets
and practices, and foster innovation, while applying public administration frameworks for comprehensive analysis. The findings reveal that lifelong learning serves as a crucial mechanism for human capital development, requiring flexible and inclusive non-formal education systems. Digital technologies such as artificial intelligence, open online course repositories, and immersive interactive learning tools have driven transformative changes in education and expanded equitable learning opportunities, though challenges of digital inequality remain. Meanwhile, public administration and public policy play a vital role in shaping educational directions by integrating legislation, national strategies, and qualification frameworks to establish sustainable learning systems. Policy recommendations emphasize that Thai education should integrate lifelong learning, the digital era, and public administration to build a high-quality, equitable, and sustainable education system capable of addressing future economic and social transformations.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
References
กระทรวงศึกษาธิการ. (2564). แผนปฏิบัติการดิจิทัลเพื่อการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ พ.ศ. 2563-2565. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.
จิราภรณ์ จันทา และคณะ. (2564). กลยุทธ์การพัฒนาคุณภาพการศึกษาของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 9(5), 1964-1980.
ชนกนารถ บุญวัฒนะกุล. (2559). แนวทางการจัดการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยสำหรับประเทศไทย. วารสารฉบับภาษาไทย มนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 9(3), 984-1004.
ชัยยศ อิ่มสุวรรณ์. (2567). การเรียนรู้ตลอดชีวิตทางรอดของคนในอนาคต. ใน ชัยยศ อิ่มสุวรรณ์ และคณะ (บรรณาธิการ), NEVER stop Learning เพราะชีวิตไม่หยุดเรียนรู้ รวมบทความการเรียนรู้ตลอดชีวิต สำหรับทุกช่วงวัย (หน้า 7-12). กรุงเทพมหานคร: เอส. บี. เค. การพิมพ์.
ชานนท์ คำปิวทา. (2565). รูปแบบการบริหารเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลของครูโรงเรียนมัธยมศึกษา. ใน ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ฐิตินันท์ ภควัตตระการ และสมเดช มุงเมือง. (2566). นโยบายการพัฒนาการเรียนระบบออนไลน์เพื่อลดความเหลื่อมล้ำ. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 8(5), 101-114.
ฐิติมา จันทะคีรี. (2565). การเรียนการสอนออนไลน์ในยุคดิจิทัล. Journal of Modern Learning Development, 7(10), 349-363.
ณัฐวัฒน์ ชัชณฐาภัฏฐ์. (2568). รัฐประศาสนศาสตร์สมัยใหม่ ทฤษฎี นโยบาย และการบริหารในยุคดิจิทัล. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: แดเน็กซ์อินเตอร์คอร์ปอเรชั่น.
ปราโมทย์ แสนกล้า และคณะ. (2567). การพัฒนาคุณภาพการศึกษาบนภาวะความขาดแคลน. วารสารมหาจุฬาคชสาร, 15(2), 13-21.
แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566 - 2570). (2565). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 139 ตอนพิเศษ 258 ง หน้า 1-149 (1 พฤศจิกายน 2565).
พระมหาโชตนิพิฐพนธ์ สุทฺธจิตฺโต (ผลเจริญ) และคณะ. (2560). แนวทางการศึกษา กรอบแนวคิด และทฤษฎีรัฐประศาสนศาสตร์. วารสาร มจร.อุบลปริทรรศน์, 2(2), 123-140.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ (ฉบับที่ 3). (2553). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 127 ตอนที่ 45 ก หน้า 1-3 (22 กรกฎาคม 2553).
พระราชบัญญัติส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย พ.ศ. 2551. (2551). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 125 ตอนที่ 41 ก หน้า 1-11 (3 มีนาคม 2551).
มูลนิธิสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย. (2564). ประเทศไทยในอนาคต (Future Thailand): มิติที่ 3 การศึกษาไทย. ใน รายงานการวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560. (2560). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนที่ 10 ก หน้า 1-90 (6 เมษายน 2560).
เรียงตะวัน สิทธิเชนทร์ และคณะ. (2563). การศึกษาสภาพการจัดการศึกษาในยุคดิจิทัลตามแนวทางวิถีชีวิตใหม่ของครู กศน. สังกัดสำนักงาน กศน.จังหวัดประจวบคีรีขันธ์. ใน รายงานการวิจัย. สำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการกระทรวงศึกษาธิการ.
วิมล เล็กสูงเนิน และสาธร ทรัพย์รวงทอง. (2568). การเรียนรู้ตลอดชีวิต: บทบาทของกรมส่งเสริมการเรียนรู้ในการแปลงนโยบายสู่การปฏิบัติ. วารสาร Educational Administration and Innovation Journal, 5(3), 69-82.
ศรัณย์ เจริญศรี. (2563). การจัดการภาครัฐแนวใหม่ (New Public Management). อุดรธานี: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
ศศินันท์ โต๊ะชาลีศรีทิน. (2567). รัฐประศาสนศาสตร์สมัยใหม่เพื่อการพัฒนาสังคมที่มีประสิทธิภาพและยั่งยืน. วารสารการบริหาร การจัดการ และการพัฒนาที่ยั่งยืน, 2(4), 853-865.
สัญญา เคณภูมิ. (2563). แนวคิดและทฤษฎีทางรัฐประศาสนศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). กรอบคุณวุฒิแห่งชาติ ฉบับปรับปรุง (Thailand NQF). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). รายงานการศึกษา แนวปฏิบัติของการสร้างและส่งเสริมการรู้ดิจิทัลสำหรับครู. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2567). รายงานสภาวะการศึกษาไทย ปี 2565 การฟื้นฟูการเรียนรู้และเร่งรัดประสิทธิผลการเพิ่มโอกาสทางการศึกษา (Learning Recovery and Education Opportunities Effectiveness Accelerations Situation). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2560). รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2560. กรุงเทพมหานคร: กลุ่มงานพิพิธภัณฑ์และจดหมายเหตุ สำนักวิชาการ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.
สุฑามาศ สุมาลย์. (2564). การนำนโยบายตามเป้าหมายการจัดการศึกษาชาติสู่การปฏิบัติในสถานศึกษา สังกัดองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดสระบุรี. ใน สารนิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี.
สุภัทรชัย สีสะใบ. (2565). เอกสารประกอบการสอนรายวิชา นโยบายสาธารณะ (Public Policy). (พิมพ์ครั้งที่ 1). พระนครศรีอยุธยา: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุมาลี สังข์ศรี และพัชราวลัย สังข์ศรี. (2565). การเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับบุคคลทุกช่วงวัยในสังคมไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยธนบุรี, 16(2), 158-170.
สุรเดช โสมาบุตร และพัฒนานุสรณ์ สถาพรวงศ์. (2560). แนวทางการพัฒนาคุณภาพโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 4. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 36(6), 28-41.
สุวิธิดา จรุงเกียรติกุล. (2564). การศึกษาเปรียบเทียบนโยบายและยุทธศาสตร์เพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตของนานาประเทศ: โครงการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิธิดา จรุงเกียรติกุล. (2567). การจัดการศึกษาเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับประชาชนในยุคดิจิทัล. ใน ชัยยศ อิ่มสุวรรณ์ และคณะ (บรรณาธิการ), NEVER STOP LEARNING เพราะชีวิตไม่หยุดเรียนรู้: รวมบทความการเรียนรู้ตลอดชีวิตสำหรับทุกช่วงวัย (หน้า 13-24). กรุงเทพมหานคร: บริษัท เอส. บี. เค. การพิมพ์ จำกัด.
อารยา ปู่เกตุแก้ว. (2568). ผู้บริหารการศึกษาเพื่อการศึกษายุคดิจิทัล. วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ, 10(1), 211-226.
Anderson, R. E. & Dexter, S. (2005). School technology leadership: An empirical investigation of prevalence and effect. Educational Administration Quarterly, 41(1), 49-82.
Hasan, A. (2001). Lifelong Learning: A Monitoring Framework and Trends in Participation. In Aspin, D., Chapman, J., Hatton, M., Sawano, Y. (Eds.), International Handbook of Lifelong Learning (pp. 1047-1071). Dordrecht: Springer.
