Factors Affecting the Academic Achievement of Undergraduate Students (Transfer Program) in the Automotive Technology Major

วรงค์ งิ้วเรือง

doi:10.60027/iarj.2026.e290646

ผู้แต่ง

วรงค์ งิ้วเรือง วิทยาลัยเทคโนโลยีสยาม https://orcid.org/0009-0004-4874-3863

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e290646

คำสำคัญ:

ปัจจัยที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน, ปริญญาตรี

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: ปัจจัยที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์การศึกษาของนักศึกษา มีความสำคัญต่อการพัฒนาที่ส่งผลต่อคุณภาพนักศึกษา บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาของนักศึกษา หลักสูตรปริญญาตรี (เทียบโอน) สาขาเทคโนโลยียานยนต์ คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยี วิทยาลัยเทคโนโลยีสยาม 2) เพื่อเปรียบเทียบปัจจัยส่วนบุคคลที่แตกต่างกันที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาของนักศึกษา หลักสูตรปริญญาตรี (เทียบโอน) สาขาเทคโนโลยียานยนต์ คณะวิศวกรรมศาสตร์และเทคโนโลยี วิทยาลัยเทคโนโลยีสยาม

วิธีการวิจัย: กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 231 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน t-test และ F-test (One way ANOVA)

ผลการวิจัย: พบว่า ปัจจัยที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์การศึกษาของนักศึกษาหลักสูตรปริญญาตรี (เทียบโอน) โดยภาพรวมมีความสำคัญอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า ปัจจัยด้านการจัดการศึกษา อยู่ในระดับมาก รองลงมาอยู่ในระดับมากเช่นกัน ได้แก่ ปัจจัยด้านความสัมพันธ์กับครอบครัวและเพื่อน ปัจจัยด้านลักษณะส่วนบุคคล และปัจจัยด้านการทำงานปัจจุบัน ตามลำดับ ผลการทดสอบสมมติฐานพบว่า ปัจจัยส่วนบุคคลด้านเพศ อาชีพ ตำแหน่งการทำงานและรายได้ต่อเดือนที่แตกต่างกัน ผลสัมฤทธิ์การศึกษาของนักศึกษาหลักสูตรปริญญาตรี (เทียบโอน) ไม่แตกต่างกัน ส่วนอายุและประสบการณ์ทำงานที่แตกต่างกันในการดำเนินงานวิจัย

สรุปผล: ผลสัมฤทธิ์การศึกษาของนักศึกษาหลักสูตรปริญญาตรี (เทียบโอน) แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05

เอกสารอ้างอิง

กฤตภาคิน มิ่งโสภา, & กฤษดาเชียร วัฒนสุข. (2556). ความผูกพันในงานของบุคลากรทางการศึกษาในสถาบันอุดมศึกษาเอกชนไทย. วารสารวิชาการการตลาดและการจัดการ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี, 9(1), 1–18.

ณัฐพล โกศล. (2562). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาในสถาบันอุดมศึกษา. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 17(2), 55–66.

ทศพร มะหะหมัด, ชูศักดิ์ เจนประโคน, ประเสริฐ สุขศาสน์กวิน, & วิชญพงศ์ ศรีคชา. (2564). การให้ทัศนะความเข้าใจการปฐมนิเทศเพื่อสร้างประโยชน์ต่อการทำงานในองค์กร. วารสารเครือข่ายส่งเสริมการวิจัยทางมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 4(3), 129–138.

พิชญาภา พงษ์บุญ. (2563). ความแตกต่างด้านเพศกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาระดับปริญญาตรี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 40(1), 112–123.

มัณทนาวดี เมธาพัฒนะ, กันยาน ภาพงษ์, พรพรรณ วรสีหะ, กนิษฐ์โง้ว ศิริ, & สุภาวดี เลิศสำราญ. (2567). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อผลการสอบขึ้นทะเบียนเพื่อรับใบประกอบวิชาชีพการพยาบาลและการผดุงครรภ์ของบัณฑิตวิทยาลัยพยาบาลและสุขภาพมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 7(1), 245–260.

ศิริลักษณ์ สุขใจ. (2561). รายได้ครัวเรือนกับผลสัมฤทธิ์ทางการศึกษาของนักศึกษา: การศึกษาเปรียบเทียบ. วารสารการวิจัยเพื่อพัฒนาชุมชน, 5(2), 23–35.

สายทิตย์ ยะฟู. (2564). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเข้าศึกษาต่อในระดับบัณฑิตศึกษาของนักศึกษาคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์. วารสารวิชาการครุศาสตร์ สวนสุนันทา, 5(2), 25–31.

สายพิณ วัฒนพงศ์. (2564). ความเชื่อมั่นในตนเองกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาครุศาสตร์. วารสารครุศาสตร์ศึกษา, 8(1), 45–60.

Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). The “what” and “why” of goal pursuits: Human needs and the self-determination of behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227–268. https://doi.org/10.1207/S15327965PLI1104_01

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610. https://doi.org/10.1177/001316447003000308

Supardi, S. (2015). Self-discipline and student learning achievement. International Education Studies, 8(6), 126–132. https://doi.org/10.5539/ies.v8n6p126