การบริหารศูนย์พัฒนาเด็กเล็กของเทศบาลตำบลตลาดแค อำเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา

Anusara   Supho

doi:10.60027/iarj.2026.e296329

Authors

Anusara Supho Nakhon Ratchasima Rajabhat University, Thailand https://orcid.org/0009-0005-7740-2993

DOI:

https://doi.org/10.60027/iarj.2026.e296329

Keywords:

Administration, Early Childhood Development Center, Taladkae Subdistrict Municipality

Abstract

Background and Aims: Early childhood development is widely recognized as a fundamental foundation for national human capital development, as the early years of life represent a critical period of rapid growth across physical, emotional, psychological, social, and cognitive domains. When children receive appropriate care, stimulation, and developmental support during this stage, they are more likely to grow into high-quality, productive members of society. The objectives of this study are twofold: (1) to examine the origins and developmental processes of administrative innovation in early childhood development centers under Talat Khae Subdistrict Municipality, Non Sung District, Nakhon Ratchasima Province; and (2) to investigate the factors influencing the process through which administrative innovation in early childhood development centers emerges within Talat Khae Subdistrict Municipality, Non Sung District, Nakhon Ratchasima Province.

Methodology: A qualitative research design was employed. Data were collected through in-depth interviews with 50 key informants, comprising three groups: municipal executives, operational personnel, and parents of children enrolled in the Center or local residents directly involved with its operations. Data were analyzed using an inductive approach based on empirical evidence.

Results: (1) The origins and development of administrative innovations in the Early Childhood Development Center stemmed from the need to adapt to rapid social and technological changes, as well as rising parental expectations for holistic child development. These dynamics prompted the adoption of a new administrative model tailored to the local context, emphasizing improved learning environments, enhanced teacher competencies, and strengthened community participation. As a result, the Center evolved into a genuine community learning hub. Key innovations included participatory management, the integration of digital technologies to enhance administrative efficiency, the incorporation of local wisdom into learning activities, and the establishment of multi-sectoral collaborative networks. These innovations collectively enhanced the Center’s capacity to support early childhood development holistically. (2) Factors influencing the emergence of innovation included transformational leadership, an open and supportive organizational culture, personnel knowledge and competencies, social capital, active community participation, and external institutional support. These conditions were found to be essential enablers of effective and sustainable innovation-based administration.

Conclusion: The administrative innovations developed by the Early Childhood Development Center of Taladkae Subdistrict Municipality were driven by the need to respond to societal change and parental expectations. Through participatory processes, the adoption of digital technologies, and the integration of local cultural knowledge, the Center successfully developed a management model aligned with its local context. Key enabling factors leadership, organizational culture, personnel capacity, social capital, community participation, and external support collectively contributed to the effectiveness and sustainability of innovation-driven administration.

References

กรมกิจการเด็กและเยาวชน. (2566). รายงานผลการประเมินมาตรฐานสถานพัฒนาเด็กปฐมวัยแห่งชาติ ประจำปีงบประมาณ 2566. กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์.

กระทรวงศึกษาธิการ. (2566). รายงานสถานการณ์ครูและบุคลากรด้านการศึกษาปฐมวัยขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กระทรวงศึกษาธิการ.

โกวิทย์ พวงงาม. (2558). นวัตกรรมท้องถิ่นขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. เสมาธรรม.

จิราภัทร ธรรมสถิต. (2565). รูปแบบการพัฒนาศูนย์พัฒนาเด็กเล็กในบริบทการศึกษาศตวรรษที่ 21. วารสารวิจัยและนวัตกรรมการศึกษา, 7(3), 25–40.

ชลธิชา เพียรชอบ. (2564). โปรแกรมการเรียนรู้บนฐานวัฒนธรรมท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมพัฒนาการเด็กปฐมวัย. วารสารศิลปวัฒนธรรมและการศึกษา, 9(3), 66–82.

ณัฐชานันท์ วงศ์มูลิทธิกร. (2563). นวัตกรรมการบริหารงานท้องถิ่นขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารวิชาการวิทยาลัยบริหารศาสตร์, 3(4), 109-123.

เทศบาลตำบลตลาดแค. (2568). รายงานผลการดำเนินงานการบริหารศูนย์พัฒนาเด็กเล็กเทศบาลตำบลตลาดแค อำเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา. เทศบาลตำบลตลาดแค.

ธนพล จันทร์ยิ่ง. (2566). การใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการติดตามพัฒนาการเด็กปฐมวัยในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก. วารสารเทคโนโลยีและนวัตกรรมการศึกษา, 5(2), 101–120.

พยัต วุฒิรงค์. (2553). นวัตกรรมและความสามารถในการแข่งขันของประเทศไทย: ก้าวต่อไปสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์. จุฬาลงกรณ์วารสาร, 22(86), 43–67.

วราภรณ์ ศรีวงศ์. (2565). วัฒนธรรมองค์การที่ส่งผลต่อความคิดสร้างสรรค์ของครูปฐมวัยในการผลิตสื่อการเรียนรู้. วารสารพัฒนาการและการศึกษาเด็กปฐมวัย, 6(2), 54–70.

วิราภรณ์ โพธิศิริ, และคณะ. (2560). การมีส่วนร่วมของผู้ปกครองต่อการสร้างความเป็นเจ้าของร่วมในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก. วารสารการวิจัยการศึกษาและพัฒนา, 9(2), 122–137.

ศศิวิมล วงศ์รัตน์. (2565). การใช้เทคโนโลยีเพื่อการจัดการข้อมูลพัฒนาการเด็กในศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก. วารสารเทคโนโลยีและการศึกษาปฐมวัย, 4(1), 15–30.

สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน. (2565). รายงานผลการตรวจสอบการบริหารงบประมาณด้านการจัดการศึกษาปฐมวัยขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. สำนักงานการตรวจเงินแผ่นดิน.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). รายงานการติดตามและประเมินผลการจัดการศึกษาปฐมวัยของสถานศึกษาและศูนย์พัฒนาเด็กเล็ก. กระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2564). การสำรวจสถานการณ์เด็กและสตรีในประเทศไทย (Multiple Indicator Cluster Survey: MICS). สำนักงานสถิติแห่งชาติ.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561–2580). สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.

สุภาวดี โพธิ์ศรี. (2564). ภาวะผู้นำเชิงนวัตกรรมกับการยกระดับคุณภาพศูนย์พัฒนาเด็กเล็กขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารการบริหารการศึกษาและพัฒนาทรัพยากรมนุษย์, 13(2), 45–60.

อนุจิตร ชิณสาร. (2557). นวัตกรรมการบริหารขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารราชพฤกษ์, 12(3), 81-90.

อรรถชัย คล่องแคล่ว. (2560). บทบาทของเครือข่ายชุมชนต่อคุณภาพการจัดบริการปฐมวัยในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารการพัฒนาชุมชนและท้องถิ่น, 10(2), 95–110.

อาภากร กิตตินันท์. (2566). บทบาทภาวะผู้นำเชิงรุกของผู้บริหารท้องถิ่นต่อการขับเคลื่อนนวัตกรรมด้านการศึกษาปฐมวัย. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์ท้องถิ่น, 9(1), 88–105.

Areekun, C. . (2016). Social Capital and Development of Lifelong Learning Society. Journal of MCU Social Science Review, 5(2), 249–262. retrieved from https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jssr/article/view/245488

Center on the Developing Child at Harvard University. (2021). Early childhood development: The foundations of lifelong learning. https://developingchild.harvard.edu

Chen, X., Zhang, L., & Huang, Y. (2024). Cross-sector collaboration and early childhood service innovation: The role of external support in enabling sustainable service systems. Journal of Early Childhood Development and Policy, 18(1), 55–72.

Heckman, J. J. (2020). The lifecycle benefits of early childhood programs. University of Chicago Press.

Neuman, W. L. (2006). Social research methods: Qualitative and quantitative approaches (6th ed.). Pearson Allyn & Bacon.

OECD. (2019). OECD future of education and skills 2030: OECD learning compass. OECD Publishing.

UNICEF. (2021). The state of early childhood development in Thailand. UNICEF Thailand. https://www.unicef.org/thailand