การสร้างเกณฑ์การประเมินทักษะกรีฑาลู่และลาน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างเกณฑ์การประเมินทักษะกรีฑาลู่และลานสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ของโรงเรียนกัลยาณีศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช ซึ่งผู้วิจัยสร้างขึ้นประกอบด้วย เกณฑ์การประเมินจำนวน 15 รายการ ประกอบด้วย 1) ทักษะการวิ่งทางตรง 2) ทักษะวิ่งทางโค้ง 3) ทักษะการตั้งต้น (การจัดที่ยันเท้า) 4) ทักษะการตั้งต้น (การเข้าที่) 5) ทักษะการตั้งต้น (การเตรียมตัวออกวิ่งในจังหวะ “ระวัง”) 6) ทักษะการออกวิ่ง 7) ทักษะการวิ่งผ่านเส้นชัย 8) ทักษะการวิ่งก่อนกระโดด 9) ทักษะการกระโดด 10) ทักษะการลอยตัว 11) ทักษะการลงสู่พื้น 12) ทักษะท่ายืนเตรียมทุ่ม 13) ทักษะท่าทางของลำตัวก่อนทุ่ม 14) ทักษะการทุ่ม และ15) ทักษะการทรงตัวหลังการทุ่ม หาความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาโดยวิธีการหาดัชนีความสอดคล้องตามวิธีการของ Rovinelli และ Hambleton โดยผ่านการตรวจสอบจากผู้เชี่ยวชาญจำนวน 3 ท่าน ได้ค่า IOC อยู่ระหว่าง0.82-1.00 และผู้วิจัยได้หาความเชื่อถือได้ด้วยวิธีการประเมิน 2 ครั้ง (test-retest) โดยเว้นระยะเวลาห่างกัน 1 สัปดาห์กับกลุ่มตัวอย่างจำนวน 32 คน นำผลของการประเมินครั้งที่ 1 และครั้งที่ 2 ด้วยการบันทึกภาพ การปฏิบัติแต่ละทักษะ มาหาค่าความเชื่อถือได้ โดยหาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน (pearson–product moment correlation coefficient) พบว่ามีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ความเชื่อถือได้อยู่ระหว่าง 0.61–0.89
ผลการวิจัย พบว่าเกณฑ์การประเมินทักษะทักษะกรีฑาลู่และลานสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ทั้ง 15 รายการ มีความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาและมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ความเชื่อถือได้อยู่ในเกณฑ์ยอมรับได้ถึงดี
สรุปได้ว่า เกณฑ์การประเมินทักษะกรีฑาลู่และลานที่ผู้วิจัยสร้างขึ้นมีความเหมาะสมในการนำไปใช้ประเมินนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนกัลยาณีศรีธรรมราช จังหวัดนครศรีธรรมราช
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ความคิด ข้อวิพากษ์ในวารสารเป้นสิทธิของผู้เขียน สมาคมสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการแห่งประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเห็นชอบด้วยเสมอไป เพื่อให้เกิดความหลากหลายในความคิดและความสร้างสรรค์
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2552). แนวทางการบริหารจัดการหลักสูตรตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษา ขั้นพื้นฐาน 2551. กรุงเทพฯ: ชุมชนสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กรรวี บุญชัย. (2555). การวัดเพื่อการประเมินผลทางพลศึกษา. กรุงเทพฯ: ภาควิชาพลศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
กรรวี บุญชัย; วิชาญ มะวิญธร; และ บุญเลิศ อุทยานิก. (2559). เอกสารการสอนสมุดบันทึก กิจกรรมการเรียนรู้ การวัดและการประเมินผลทางพลศึกษาขั้นสูง. กรุงเทพฯ: ภาควิชาพลศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ชาตรี สุขสำราญ. (2555). สถานภาพของพลศึกษาในโรงเรียนมัธยมศึกษาของภาคกลางในประเทศไทย. วารสารสุขศึกษาพลศึกษา และสันทนาการ, 38(1), 38-54.
ชุมพล ปานเกตุ. (2531). ผู้ฝึกสอนกรีฑาเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
ณัฐวุฒิ สุขศรีงาม. (2557). สภาพการจัดการเรียนการสอนในโรงเรียนประถมศึกษาภาคกลาง ของประเทศไทย. วารสารสุขศึกษา พลศึกษาและสันทนาการ, 41(1), 30-47.
บุญเรียง ขจรศิลป์. (2543). เกณฑ์การประเมิน (Rubric Assessment). วารสารศึกษาศาสตรปริทัศน์. 15(2), 75-83.
พรทิพา ตาลเหล็ก. (2556). สภาพการจัดการเรียนการสอนพลศึกษาในโรงเรียนสังกัดกรุงเทพฯ. วารสารสุขศึกษา พลศึกษาและสันทนาการ, 40(1), 30-47.
ฟอง เกิดแก้ว และ สวัสดิ์ ทรัพย์จำนงค์. (2524). กรีฑา. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
วรศักดิ์ เพียรชอบ. (2548). ปรัชญาหลักการวิธีสอนและการวัดเพื่อประเมินผลทางพลศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิริยา บุญชัย. (2529). การทดสอบและวัดผลทางพลศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
