Confirmatory Factor Analysis of Online Sexual Harassment Prevention Behaviors Among High School Students
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to (1) examine and develop the components of online sexual harassment prevention behaviors among high school students, and (2) assess the goodness-of-fit of the proposed model with empirical data. The sample consisted of 602 high school students aged between 15 and 19 years, selected through multistage random sampling. The research instrument was an online questionnaire measuring online sexual harassment prevention behaviors among high school students. The item-level Content Validity Index (I-CVI) was 0.94, and the scale-level Content Validity Index (S-CVI) was 0.96. The reliability coefficient of the overall questionnaire was 0.89. Data were analyzed using descriptive statistics, including mean, percentage, and standard deviation, along with confirmatory factor analysis (CFA).
The results revealed three main components of online sexual harassment prevention behaviors: (1) Safe Social Media Usage, with a factor loading of 1.00; (2) Immediate Response to Online Sexual Harassment, with a factor loading of 0.98; and (3) Management of Online Sexual Harassment Incidents, with a factor loading of 1.00. The confirmatory factor analysis demonstrated that the model had a good fit with the empirical data: Chi-Square = 24.12, df = 18, p-value = 0.15, CFI = 0.99, GFI = 0.99, AGFI = 0.98, NFI = 0.99, RMSEA = 0.02. These results indicate that the proposed model of online sexual harassment prevention behaviors among high school students is consistent with the empirical data and can be used to explain such behaviors effectively.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Critical thinking in journals is the right of the author. The Association of Health Education, Physical Education and Recreation of Thailand is not always required, to create diversity in ideas and creativity.
ความคิด ข้อวิพากษ์ในวารสารเป้นสิทธิของผู้เขียน สมาคมสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการแห่งประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเห็นชอบด้วยเสมอไป เพื่อให้เกิดความหลากหลายในความคิดและความสร้างสรรค์
References
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2565). คู่มือการป้องกันและจัดการปัญหาการคุกคามทางเพศออนไลน์. กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. สืบค้นเมื่อ 4 มกราคม 2566, จาก https://www.mdes.go.th/.
กรมสุขภาพจิต. (2564). คู่มือการรับมือกับการถูกคุกคามทางเพศออนไลน์สำหรับเด็กและเยาวชน. กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข. สืบค้น 16 มีนาคม 2566, จาก https://dmh.go.th/.
กรมอนามัย. (2564). คู่มือการสร้างเสริมทักษะการรู้เท่าทันสื่อดิจิทัลสำหรับเด็กและเยาวชน. กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข. สืบค้นเมื่อ 23 ธันวาคม 2565, จาก https://www.anamai.moph.go.th/.
กนกอร จันยมิตรี. (2563). แนวทางการป้องกันพฤติกรรมการเบี่ยงเบนทางสังคมของวัยรุ่นจากการถูกกลั่นแกล้งทางไซเบอร์ ศึกษาเฉพาะกรณีโรงเรียนมัธยมศึกษา จังหวัดสมุทรปราการ. วารสารพฤติกรรมศาสตร์, 26(2), 16-41. สืบค้นจาก https://so04.tci-thaijo.org/index.php/swjournal/article/view/259776/177826.
นิธิศา ปั้นเจริญ. (2565). พฤติกรรมการรู้เท่าทันสื่อและการป้องกันการคุกคามทางเพศออนไลน์ของเยาวชนไทย(วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
บวรพจน์ ชมภูนุช. (2559). แนะแนวอย่างไรให้พ้นภัยโลกไซเบอร์. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 39(3), 21-27. สืบค้นจาก https://so02.tci- thaijo.org/index.php/EDKKUJ/article/view/78739.
บุญส่ง นิลเกตุ. (2560). พฤติกรรมการกลั่นแกล้งทางอินเทอร์เน็ตในกลุ่มนักเรียนมัธยมศึกษา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารวิชาการสาธารณสุข, 26(3), 301-312. สืบค้นจาก https://he01.tci-thaijo.org/index.php/jph/article/view/103404.
พรพิมล นามวงษา. (2566). การจัดการเรียนรู้สุขศึกษาโดยใช้ปัญหาเป็นฐานในการส่งเสริมความฉลาดทางดิจิทัลเพื่อป้องกันการกลั่นแกล้งบนโลกออนไลน์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และนันทนาการ, 49(3), 97–106.
พรรษาวดี คล้อยระยับ. (2564). การป้องกันการตกเป็นเหยื่อคุกคามทางเพศของเด็กในโลกออนไลน์. วารสารคุณภาพชีวิตกับกฎหมาย, 17(1), 33–47.
พลอยพัชชา แก้ววิเศษ. (2564). พฤติกรรมข่มเหงรังแกบนโลกไซเบอร์และปัจจัยที่เกี่ยวข้องของนักเรียนมัธยมในเขตอำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(5), 239–253.
มูลนิธิหญิงชายก้าวไกล. (2565). แนวทางการป้องกันและรับมือเมื่อถูกคุกคามทางเพศในโลกออนไลน์. มูลนิธิหญิงชายก้าวไกล. สืบค้นจาก https://wmp.or.th/.
มูลนิธิอินเตอร์เน็ตร่วมพัฒนาไทย และสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2565). คู่มือการป้องกันและรับมือความรุนแรงทางเพศออนไลน์.
มูลนิธิอินเตอร์เน็ตร่วมพัฒนาไทย. สืบค้น เมื่อ 4 มกราคม 2566, จาก https://inetfoundation.or.th/.
ศูนย์เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร สังกัดสำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2567). จำนวนนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ปีการศึกษา 2567. สืบค้นเมื่อ 8 สิงหาคม 2567, จาก http://www.moe.go.th.
สถาบันสื่อเด็กและเยาวชน. (2564). พฤติกรรมเสี่ยงออนไลน์ของเด็กและเยาวชนไทย. สถาบันสื่อเด็กและเยาวชน. สืบค้นเมื่อ 11 สิงหาคม 2565, จาก https://www.childmedia.net.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.). (2565). รายงานสถานการณ์สื่อออนไลน์กับเด็กและเยาวชนไทย ปี 2565. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.). สืบค้นเมื่อ 21 มกราคม 2566, จาก https://www.thaihealth.or.th/.
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์. (2563). สถานการณ์การใช้อินเทอร์เน็ตของคนไทย ปี 2563. สืบค้นเมื่อ 26 มิถุนายน 2564, จาก https://www.etda.or.th.
สำนักงานพัฒนาธุรกรรมทางอิเล็กทรอนิกส์ (ETDA). (2565). รายงานสถานภาพการใช้สื่อออนไลน์ของเด็กและเยาวชนไทย. สืบค้นเมื่อ 31 พฤษภาคม 2568, จาก https://www.etda.or.th.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). ทักษะความเข้าใจและใช้เทคโนโลยีดิจิทัลอย่างสร้างสรรค์และปลอดภัย. สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. สืบค้นเมื่อ 9 สิงหาคม 2565, จาก https://www.onec.go.th.
อมรทิพย์ อมราภิบาล. (2559). เหยื่อการรังแกผ่านโลกไซเบอร์ในกลุ่มเยาวชน: ปัจจัยเสี่ยง ผลกระทบต่อ สุขภาพจิต และการปรึกษาบุคคลที่สาม. วารสารวิทยาการวิจัยและวิทยาการปัญญา, 14(1), 59–73.
โอภาส, ก., และคณะ. (2565). พฤติกรรมการกลั่นแกล้งทางออนไลน์และผลกระทบในกลุ่มนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารสังคมวิทยาและมานุษยวิทยา, 41(1), 101–121.
Childline Thailand. (2566). แนวทางการช่วยเหลือเด็กและเยาวชนที่เผชิญกับการคุกคามทางเพศออนไลน์. มูลนิธิศูนย์พิทักษ์เด็ก (Childline Thailand). Retrieved from https://www.childlinethailand.org/.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2010). Multivariate data analysis (7th ed.). Upper Saddle River, NJ: Prentice Hall.
Hinduja, S., & Patchin, J. W. (2019). Cyberbullying: Identification, prevention, and response. Cyberbullying Research Center. Retrieved from https://cyberbullying.org/cyberbullying-identification-prevention-response.
Kowalski, R. M., Giumetti, G. W., Schroeder, A. N., & Lattanner, M. R. (2014). Bullying in the digital age: A critical review and meta-analysis of cyberbullying research among youth. Psychological Bulletin, 140(4), 1073–1137. doi:10.1037/a0035618.
Livingstone, S., & Smith, P. K. (2014). Annual research review: Harms experienced by child users of online and mobile technologies: The nature, prevalence and management of sexual and aggressive risks in the digital age. Journal of Child Psychology and Psychiatry, 55(6), 635–654. doi:10.1111/jcpp.12197.
Mishna, F., Cook, C., Saini, M., Wu, M. J., & MacFadden, R. (2011). Interventions to prevent and reduce cyber abuse of youth: A systematic review. Research on Social Work Practice, 21(1), 5–14. doi:10.1177/1049731509351988.
Patchin, J. W., & Hinduja, S. (2010). Cyberbullying and self-esteem. Journal of School Health, 80(12), 614–621. doi:10.1111/j.1746-1561.2010.00548.x.
UNICEF. (2021). Digital threats to youth: Online harassment and sexual exploitation. Retrieved from https://www.unicef.org/thailand/reports/digital-threats-youth
