Effect of the Ladder Training Program in Combination with Changing the Direction of Movement on the Agility of Male Students. Upper Elementary Level Pratchatorn School
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to develop a ladder training program combined with change-of-direction movement exercises and to compare its effects on agility before training, after four weeks of training, and after eight weeks of training among upper primary male students at Pratchatorn School. The participants consisted of 30 upper primary male students selected through purposive sampling and equally assigned to an experimental group (n = 15) and a control group (n = 15). The experimental group participated in the ladder training program combined with change-of-direction movement exercises, whereas the control group followed their regular movement activities. The training program was conducted for eight weeks, three sessions per week (Monday, Wednesday, and Friday), from 3:30 p.m. to 4:30 p.m. The research instruments included: (1) an eight-pattern ladder training program combined with change-of-direction movement exercises, and (2) the Zig–Zag Run agility test. Data were analyzed using the mean and standard deviation. A one-way repeated measures analysis of variance (One-way Repeated Measures ANOVA) was employed to compare agility within each group, while a two-way repeated measures analysis of variance (Two-way Repeated Measures ANOVA) was used to compare agility between groups. Pairwise comparisons were performed using the Bonferroni post hoc test. Statistical significance was set at the .05 level.
The results revealed that: (1) both the experimental group and the control group demonstrated significant improvements in agility across all measurement periods (p < .05); and (2) significant differences in agility were found between the two groups after four weeks and eight weeks of training (p < .05). These findings indicate that the ladder training program combined with change-of-direction movement exercises developed by the researcher was more effective in improving agility than regular movement training.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Critical thinking in journals is the right of the author. The Association of Health Education, Physical Education and Recreation of Thailand is not always required, to create diversity in ideas and creativity.
ความคิด ข้อวิพากษ์ในวารสารเป้นสิทธิของผู้เขียน สมาคมสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการแห่งประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเห็นชอบด้วยเสมอไป เพื่อให้เกิดความหลากหลายในความคิดและความสร้างสรรค์
References
กรมพลศึกษา. (2555). แบบทดสอบสมรรถภาพทางกายสำหรับเด็กไทย อายุ 7–18 ปี. สำนักวิทยาศาสตร์การกีฬา กรมพลศึกษา กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
จตุรงค์ เหมราม. (2560). ประโยชน์ของความคล่องแคล่วว่องไว. ลำปางบรรณกิจ พริ้นติ้ง.
ชนิศา เกษประทุม. (2564). เกณฑ์ปกติสมรรถภาพทางกายสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษา โรงเรียนอนุบาลองครักษ์ จังหวัดนครนายก. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 47(2), 301–314.
ถาวร กมุทศรี. (2560). การสร้างเสริมสมรรถภาพทางกาย: Physical Fitness Conditioning. มีเดีย เพรส.
เทิดทูล โตคีรี. (2561). ผลการฝึกด้วยโปรแกรมการฝึกเอสเอคิวที่มีต่อความคล่องแคล่วว่องไวและความสามารถในการเลี้ยงลูกฟุตซอลของนักกีฬาฟุตซอลระดับอุดมศึกษา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 24(2), 72–73.
นิติพันธ์ บุตรฉุย. (2563). การพัฒนาโปรแกรมกิจกรรมความฉลาดรู้ทางกายเพื่อเสริมสร้างพัฒนาการการเคลื่อนไหวขั้นพื้นฐานของเด็กอายุ 7–9 ปี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร, 28(4), 101–112.
นวรัตน์ สุวานิช. (2557). ผลแบบเฉียบพลันของการยืดเหยียดกล้ามเนื้อแบบอยู่กับที่ แบบเคลื่อนที่ และแบบอยู่กับที่ร่วมกับแบบเคลื่อนที่ที่มีต่อความคล่องแคล่วว่องไวเชิงปฏิกิริยาในกีฬาฟุตซอล. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ, 14(1), 41–45.
ปนิษฐา เรืองปัญญาวุฒิ. (2556). ผลของการจัดการเรียนรู้วิชาพลศึกษาโดยใช้เกมการละเล่นพื้นบ้านไทยที่มีต่อสุขสมรรถนะของนักเรียนประถมศึกษา (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พัชรี ทองคำพานิช, และกาญจนา กาญจนประดิษฐ์. (2564). การสร้างชุดอุปกรณ์และโปรแกรมการฝึกที่พัฒนาความคล่องแคล่วว่องไวสำหรับนักกีฬาเซปักตะกร้อ. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ, 22(3), 303–319.
มาโนช บุตรเมือง. (2550). เทคนิคการฝึกความคล่องแคล่วว่องไวด้วยบันไดลิงสำหรับนักกีฬา. วารสารวิชาการพลศึกษาและนันทนาการ, 5(1), 35–48.
วุฒิพงษ์ ปรมัตถากร, และอารี ปรมัตถากร. (2537). วิทยาศาสตร์การกีฬา (พิมพ์ครั้งที่ 2). ไทยวัฒนาพานิช.
Bompa, T. O., & Haff, G. G. (2009). Periodization: Theory and methodology of training (5th ed.). Human Kinetics.
Lubans, D. R., Morgan, P. J., Cliff, D. P., Barnett, L. M., & Okely, A. D. (2010). Fundamental movement skills in children and adolescents: Review of associated health benefits. Sports Medicine, 40(12), 1019–1035.
Mosier, G. G., Bradley-Levine, J., & Perkins, T. (2020). The impact of blended learning on student learning in physical education. Physical Educator, 77(2), 240–255.
Padrón-Cabo, A., Rey, E., Kalén, A., & Costa, P. B. (2020). Effects of training with an agility ladder on sprint, agility, and dribbling performance in youth soccer players. Journal of Human Kinetics, 73, 219–228.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2, 49–60.
