The Development of Sports Potential Promotion to Excellence Model of Thailand National Sports University
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to investigate the components of promoting sports potential toward excellence, develop a comprehensive model to achieve this goal, and evaluate its feasibility at Thailand National Sports University. A mixed-method approach was employed, consisting of three phases: document analysis and expert interviews involving ten participants selected through purposive sampling; survey research for factor analysis conducted with 431 participants obtained through multi-stage sampling; and focus group discussions with seven experts also selected through purposive sampling. Research instruments included interview protocols, content analysis tables, and questionnaires, The content validity index (CVI) was 0.83, with data analyzed using statistical methods such as means, percentages, Cronbach's alpha, and confirmatory factor analysis.
Research results The findings identified seven key components of promoting sports potential: organizational management with four variables, policy implementation with seven variables, budget with seven variables, personnel with four variables, location and facilities with six variables, promotion of athlete potential with eight variables, and motivation with five variables. The confirmatory factor analysis validated the model's consistency with empirical data, and the model was deemed highly feasible and appropriate for implementation.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Critical thinking in journals is the right of the author. The Association of Health Education, Physical Education and Recreation of Thailand is not always required, to create diversity in ideas and creativity.
ความคิด ข้อวิพากษ์ในวารสารเป้นสิทธิของผู้เขียน สมาคมสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการแห่งประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเห็นชอบด้วยเสมอไป เพื่อให้เกิดความหลากหลายในความคิดและความสร้างสรรค์
References
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). แผนพัฒนากีฬาแห่งชาติ ฉบับที่ 6 (พ.ศ. 2560–2564). กรุงเทพฯ: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนพัฒนากีฬาแห่งชาติ ฉบับที่ 7 (พ.ศ. 2566–2570). สืบค้นจาก https://ratchakitcha.soc.go.th
ชนินทร์ ชุนหพันธรักษ. (2550). แนวคิดการจัดการสมัยใหม่ในการจัดการองค์การและทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ดอกจันทร์ คำมีรัตน, บุญทัน ดอกไธสง, และอิมรอน มะลูลีม. (2552). กลยุทธ์ในการบริหารของบริษัทเอ็นอีซีโทคิน อิเล็กทรอนิกส์ (ประเทศไทย) จำกัด. สืบค้นจาก http://www.grad.vru.ac.th/download4/141.pdf
ธีระดา ภิญโญ. (2561). เทคนิคการแปลผลการวิเคราะห์องค์ประกอบสำหรับงานวิจัย. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 10(ฉบับพิเศษ), 292–308.
บรรจบ บุญจันทร์, อริสา นพคุณ, และมยุรฉัตร จรัญญา. (2567). การจัดการกีฬาเพื่อความเป็นเลิศ. วารสารวิชาการศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ, 11(1), 147–158.
พัชรินทร์ ปาวะลี. (2563). สภาพและแนวทางการพัฒนานักกีฬาตามหลักวิทยาศาสตร์การกีฬาเพื่อความเป็นเลิศ. วิทยานิพนธ์ ศศ.ม., มหาวิทยาลัยนเรศวร.
พฤกษศาสตร์ ลาพุทธา. (2557). แนวทางการพัฒนาการบริหารจัดการกีฬาจักรยานเพื่อความเป็นเลิศของสมาคมกีฬาจังหวัดศรีสะเกษ. วิทยานิพนธ์ วท.ม., มหาวิทยาลัยบูรพา.
ภูษณพาส สมนิล. (2558). แรงจูงใจทางการกีฬา. สืบค้นจาก https://bird134.blogspot.com
มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ. (2567). แผนพัฒนามหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ พ.ศ. 2566–2570 (ฉบับปรับปรุง).
สมชาย วรกิจเกษมสกุล. (2554). ระเบียบวิธีวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. อุดรธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
อาพัทธ์ เตียวตระกูล. (2548). การวิเคราะห์สัมฤทธิ์ผลของการบริหารองค์กรกีฬา. วิทยานิพนธ์ วท.ม., จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อิศราวดี ชำนาญกิจ. (2555). การจัดการเชิงกลยุทธ์. สืบค้นจากhttps://www.gotoknow.org/posts/297090
De Bosscher, V., De Knop, P., Van Bottenburg, M., & Shibli, S. (2006). A conceptual framework for analysing sports policy factors leading to international sporting success. European Sport Management Quarterly, 6(2), 185–215.
Samuel, S. C., & Trevino, C. S. (2006). Modern management (10th ed.). Reno, NV: Pearson.
