การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมศักยภาพด้านกีฬาสู่ความเป็นเลิศ ของมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ

Main Article Content

จงรักษ์ กะรัมย์
ศิริชัย ศรีพรหม
ธารินทร์ ก้านเหลือง

บทคัดย่อ

ผู้วิจัยทำการศึกษาการพัฒนารูปแบบการส่งเสริมศักยภาพด้านกีฬาสู่ความเป็นเลิศ โดยการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบการส่งเสริมศักยภาพด้านกีฬาสู่ความเป็นเลิศของมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ 2) พัฒนารูปแบบการส่งเสริมศักยภาพด้านกีฬาสู่ความเป็นเลิศของมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ
3) ตรวจสอบรูปแบบการส่งเสริมศักยภาพด้านกีฬาสู่ความเป็นเลิศของมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ วิธีการวิจัยเป็นแบบผสมผสาน มี 3 ระยะ ระยะที่ 1 การวิจัยเอกสารและสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญ 10 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง ระยะที่ 2 การวิจัยสำรวจด้วยแบบสอบถามเพื่อวิเคราะห์องค์ประกอบ กลุ่มตัวอย่าง 431 คน ได้มาโดยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน และระยะที่ 3 การสนทนากลุ่มผู้เชี่ยวชาญ 7 คน ได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย แบบสัมภาษณ์ ตารางวิเคราะห์เนื้อหา และแบบสอบถาม มีค่าดัชนีความตรงตามเนื้อหาอยู่ที่ 0.83  สถิติที่ใช้ ค่าเฉลี่ย ค่าร้อยละ อัลฟ่าครอนบาค และสถิติการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน


          ผลจากการวิจัยพบว่า องค์ประกอบการส่งเสริมศักยภาพด้านกีฬาสู่ความเป็นเลิศ มี 7 องค์ประกอบ
1) การบริหารจัดการองค์กร มี 4 ตัวแปร 2) นโยบายสู่การปฏิบัติ มี 7 ตัวแปร 3) งบประมาณ มี 7 ตัวแปร  4) บุคลากร มี 4 ตัวแปร 5) สถานที่ วัสดุ อุปกรณ์และสิ่งอำนวยความสะดวก มี 6 ตัวแปร  6) การส่งเสริมศักยภาพนักกีฬา มี 8 ตัวแปร  และ 7) การสร้างแรงจูงใจ มี 5 ตัวแปร นำผลการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันรูปแบบการส่งเสริมศักยภาพด้านกีฬาสู่ความเป็นเลิศมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ซึ่งผลการตรวจสอบรูปแบบการส่งเสริมศักยภาพด้านกีฬาสู่ความเป็นเลิศโดย พบว่า รูปแบบมีความเหมาะสมกับการนำไปใช้

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). แผนพัฒนากีฬาแห่งชาติ ฉบับที่ 6 (พ.ศ. 2560–2564). กรุงเทพฯ: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). แผนพัฒนากีฬาแห่งชาติ ฉบับที่ 7 (พ.ศ. 2566–2570). สืบค้นจาก https://ratchakitcha.soc.go.th

ชนินทร์ ชุนหพันธรักษ. (2550). แนวคิดการจัดการสมัยใหม่ในการจัดการองค์การและทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

ดอกจันทร์ คำมีรัตน, บุญทัน ดอกไธสง, และอิมรอน มะลูลีม. (2552). กลยุทธ์ในการบริหารของบริษัทเอ็นอีซีโทคิน อิเล็กทรอนิกส์ (ประเทศไทย) จำกัด. สืบค้นจาก http://www.grad.vru.ac.th/download4/141.pdf

ธีระดา ภิญโญ. (2561). เทคนิคการแปลผลการวิเคราะห์องค์ประกอบสำหรับงานวิจัย. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 10(ฉบับพิเศษ), 292–308.

บรรจบ บุญจันทร์, อริสา นพคุณ, และมยุรฉัตร จรัญญา. (2567). การจัดการกีฬาเพื่อความเป็นเลิศ. วารสารวิชาการศิลปศาสตร์และวิทยาศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ, 11(1), 147–158.

พัชรินทร์ ปาวะลี. (2563). สภาพและแนวทางการพัฒนานักกีฬาตามหลักวิทยาศาสตร์การกีฬาเพื่อความเป็นเลิศ. วิทยานิพนธ์ ศศ.ม., มหาวิทยาลัยนเรศวร.

พฤกษศาสตร์ ลาพุทธา. (2557). แนวทางการพัฒนาการบริหารจัดการกีฬาจักรยานเพื่อความเป็นเลิศของสมาคมกีฬาจังหวัดศรีสะเกษ. วิทยานิพนธ์ วท.ม., มหาวิทยาลัยบูรพา.

ภูษณพาส สมนิล. (2558). แรงจูงใจทางการกีฬา. สืบค้นจาก https://bird134.blogspot.com

มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ. (2567). แผนพัฒนามหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ พ.ศ. 2566–2570 (ฉบับปรับปรุง).

สมชาย วรกิจเกษมสกุล. (2554). ระเบียบวิธีวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. อุดรธานี: มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.

อาพัทธ์ เตียวตระกูล. (2548). การวิเคราะห์สัมฤทธิ์ผลของการบริหารองค์กรกีฬา. วิทยานิพนธ์ วท.ม., จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อิศราวดี ชำนาญกิจ. (2555). การจัดการเชิงกลยุทธ์. สืบค้นจากhttps://www.gotoknow.org/posts/297090

De Bosscher, V., De Knop, P., Van Bottenburg, M., & Shibli, S. (2006). A conceptual framework for analysing sports policy factors leading to international sporting success. European Sport Management Quarterly, 6(2), 185–215.

Samuel, S. C., & Trevino, C. S. (2006). Modern management (10th ed.). Reno, NV: Pearson.