Effects of Traditional Thai Game Program on the Agility of Volleyball Athlete at the Demonstration School, University of Phayao
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purpose of this study was to examine and compare the effects of a traditional Thai game program on the agility of female volleyball athletes, both within groups and between groups. The sample consisted of 30 female volleyball athletes, divided into three groups: Experimental Group 1 (traditional Thai games), Experimental Group 2 (general agility training), and the control group (regular volleyball training). The training program lasted 8 weeks, 3 days per week. Before and after the training, the participants’ agility was assessed using the T-Test. Data were analyzed using mean, standard deviation, paired sample t-test, and one-way ANOVA, with a statistical significance level set at 0.05.
The findings revealed that:
- A comparison of agility within groups before and after the 8-week training indicated that Experimental Groups 1 and 2 significantly improved their agility at the 0.05 level, whereas the control group showed no significant difference.
- A comparison of agility between groups after the 8-week training showed a statistically significant difference at the 0.05 level. Further analysis with Fisher’s Least Significant Difference (LSD) test revealed that the agility of Experimental Groups 1 and 2 significantly differed from the control group.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
Critical thinking in journals is the right of the author. The Association of Health Education, Physical Education and Recreation of Thailand is not always required, to create diversity in ideas and creativity.
ความคิด ข้อวิพากษ์ในวารสารเป้นสิทธิของผู้เขียน สมาคมสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการแห่งประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเห็นชอบด้วยเสมอไป เพื่อให้เกิดความหลากหลายในความคิดและความสร้างสรรค์
References
กรมพลศึกษา. (2560). คู่มือผู้ฝึกสอนกีฬาฟุตซอล. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก ในพระบรมราชูปถัมภ์.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551. กรุงเทพ ฯ : ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
จิณห์จุฑา พานทอง, ต่อศักดิ์ แก้วจรัสวิไล และนิริมลี มะกาเจ. (2566). การประยุกต์ใช้การละเล่นพื้นบ้านที่ส่งผลต่อทักษะการเคลื่อนไหวของเด็กปฐมวัย. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 49(2), พฤษภาคม - สิงหาคม.
เจริญ กระบวนรัตน์. (2552). ตาราง 9 ช่องกับการพัฒนาสมอง (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สิทธนา ก็อปปี้ เซ็นเตอร์.
ชัชชัย โกมารทัต. (2554). กีฬาพื้นเมืองไทย (ภาคกลาง). กรุงเทพมหานคร: สถาพรบุ๊คส์.
ธันญ์วริน ชัยสิริรัตนา, และสมบัติ อ่อนศิริ. (2566). ผลของโปรแกรมการละเล่นพื้นบ้านไทยแบบวงจรที่มีต่อสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพและความคล่องแคล่วว่องไวของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบางกะปิ. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 49(1), 15-28.
พชรพล บุญเรือน. (2562). การศึกษาผลการฝึกการวิ่งรูปแบบตัว Z และตัว S ที่มีต่อความคล่องแคล่วว่องไวของนักกีฬาฟุตบอล. การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาสุขศึกษาและพลศึกษา, คณะพลศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ปานหทัย ทนันไชย. (2558). การละเล่นของเด็กภาคกลาง. สืบค้นเมื่อ 1 กรกฎาคม 2566, จาก http://student.nu.ac.th/sowanee/.
ปิยณัฐ ห้วยกรดวัฒนา, พรพล พิมพาพร และอำนวย ตันพานิชย์. (2566). การเปรียบเทียบผลของการฝึกบอลลิสติกและพลัยโอเมตริกที่มีต่อความเร็วลูกซอฟต์บอลและสมรรถภาพทางกาย. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 49(1), 227-237.
วชิราวุธ โพธิ์เหล็ก และคนางค์ ศรีหิรัญ. (2562). ผลของการฝึกการเคลื่อนที่แบบเฉพาะเจาะจงที่มีผลต่อความคล่องแคล่วว่องไวและความเร็วในนักกีฬาบาสเกตบอลระดับเยาวชนชาย. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ, 21(1), 71–86.
วรศักดิ์ เพียรชอบ. (2548). หลักและวิธีสอนพลศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
วรินทร์ลดา ดำมณี, ธารินทร์ ก้านเหลือง และศิริชัย ศรีพรหม.(2566). ผลการฝึกโปรแกรมสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 15(2), 119-133.
วีรพงษ์ ไชยเพศ และนาทรพี ผลใหญ่. (2566). ผลของปริมาณการฝึกที่มีต่อการเปลี่ยนแปลงของกล้ามเนื้อ. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 49(1), 61-73.
วันเพ็ญ สุวรรณชัยรบ และจิรวัฒน์ ขจรศิลป์. (2563). ผลของการฝึกตาราง 9 ช่องที่มีขนาดต่างกันควบคู่กับการฝึกความอ่อนตัวที่มีต่อความคล่องแคล่วว่องไวในกีฬาวอลเลย์บอล. วารสารวิชาการบัณฑิตวิทยาลัยสวนดุสิต, 16(1), 163-176.
สมพร ส่งตระกูล และวิรัตน์ สนธิ์จันทร์. (2564). ผลของการฝึกตารางใยแมงมุมและตารางเก้าช่องที่มีต่อความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ ความคล่องแคล่วว่องไว และความเร็ว ของนักกีฬาวอลเลยบอล. คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา มหาวิทยาลัยบูรพา.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (2565-2570). สืบค้นเมื่อ 28 มิถุนายน 2566, จาก https://www.nesdc.go.th/main.php?filename=plan13
สำนักงานส่งเสริมและพัฒนาสุขภาพจิต. (2561). คู่มือกิจกรรมการพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ในวัยรุ่นอายุ 16-18 ปี. บริษัท บียอนด์ พับลิสซิ่ง จำกัด.
อาชวิทธิ์ เจิงกลิ่นจันทน์. (2552). ผลของการฝึกความคล่องแคล่วว่องไวแบบผสมผสานการเล่นพื้นเมืองไทยที่มีต่อการพัฒนาความคล่องแคล่วว่องของนักกีฬาฟุตบอลอายุระหว่าง 10-12 ปี. วิทยานิพนธ์ (วท.ม.), จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
American College of Sports Medicine. (2013). ACSM's Resources for the Personal Trainer. Lippincott Williams & Wilkins.
Bompa, T., & Haff, G. G. (2009). Periodization: Theory and Methodology of Training. Champaign: Human Kinetics.
Chu, Donal and Gergory D. Myer. (2013). Plyometrics. Human Kinetics, USA.
Himani, Sood. (2013). Physical and performance correlates of agility in tennis players. Ithaca Collage Theses.
Power, S. K., & Howley, E. T. (2001). Exercise Physiology: Theory and Application to Fitness and Performance. New York: McGraw Hill.
Wilmore, J. H., & Costill, D. L. (1999). Physiology of sport and exercise. (3rd ed.). Champaign, IL: Human Kinetics.
