ผลของโปรแกรมการละเล่นพื้นบ้านไทยที่มีต่อความคล่องแคล่วว่องไวของนักกีฬา วอลเลย์บอลโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยพะเยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบผลของโปรแกรมการละเล่นพื้นบ้านไทยที่มีผลต่อความคล่องแคล่วว่องไวทั้งภายในกลุ่มและระหว่างกลุ่ม กลุ่มตัวอย่างเป็นนักกีฬาวอลเลย์หญิง จำนวน 30 คน แบ่งเป็น 3 กลุ่ม คือ กลุ่มทดลองที่ 1 การละเล่นพื้นบ้านไทย กลุ่มทดลองที่ 2 ฝึกความคล่องแคล่วว่องไวทั่วไป และกลุ่มควบคุมฝึกวอลเลย์บอลแบบปกติ ทำการฝึกเป็นระยะเวลา 8 สัปดาห์ ๆ ละ 3 วัน โดยก่อนและหลังการฝึกมีการทดสอบสมรรถภาพทางกายด้านความคล่องแคล่วว่องไวแบบ T-Test การวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การเปรียบเทียบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยที่ไม่เป็นอิสระจากกัน (Paired sample t-test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบทางเดียว (One-way ANOVA) กำหนดระดับนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05
ผลการวิจัยพบว่า
- การเปรียบเทียบความคล่องแคล่วว่องไวของนักกีฬาวอลเลย์บอลโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยพะเยา ภายในกลุ่ม ก่อนและหลังการฝึก 8 สัปดาห์ พบว่ากลุ่มทดลองที่ 1 และ 2 มีความคล่องแคล่วว่องไวดีขึ้น แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ส่วนกลุ่มควบคุมระหว่างก่อนและหลังการฝึกไม่แตกต่างกัน
- การเปรียบเทียบความคล่องแคล่วว่องไวของนักกีฬาวอลเลย์บอลโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยพะเยาระหว่างกลุ่มหลังการฝึก 8 สัปดาห์ แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 จึงทำการทดสอบความแตกต่างรายคู่ด้วยวิธี LSD (Fisher’s Least Significant Difference) พบว่า ความคล่องแคล่วว่องไวของ
กลุ่มทดลองที่ 1 และกลุ่มทดลองที่ 2 แตกต่างกันกับกลุ่มควบคุม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ความคิด ข้อวิพากษ์ในวารสารเป้นสิทธิของผู้เขียน สมาคมสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการแห่งประเทศไทยไม่จำเป็นต้องเห็นชอบด้วยเสมอไป เพื่อให้เกิดความหลากหลายในความคิดและความสร้างสรรค์
เอกสารอ้างอิง
กรมพลศึกษา. (2560). คู่มือผู้ฝึกสอนกีฬาฟุตซอล. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก ในพระบรมราชูปถัมภ์.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2551. กรุงเทพ ฯ : ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
จิณห์จุฑา พานทอง, ต่อศักดิ์ แก้วจรัสวิไล และนิริมลี มะกาเจ. (2566). การประยุกต์ใช้การละเล่นพื้นบ้านที่ส่งผลต่อทักษะการเคลื่อนไหวของเด็กปฐมวัย. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 49(2), พฤษภาคม - สิงหาคม.
เจริญ กระบวนรัตน์. (2552). ตาราง 9 ช่องกับการพัฒนาสมอง (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: สิทธนา ก็อปปี้ เซ็นเตอร์.
ชัชชัย โกมารทัต. (2554). กีฬาพื้นเมืองไทย (ภาคกลาง). กรุงเทพมหานคร: สถาพรบุ๊คส์.
ธันญ์วริน ชัยสิริรัตนา, และสมบัติ อ่อนศิริ. (2566). ผลของโปรแกรมการละเล่นพื้นบ้านไทยแบบวงจรที่มีต่อสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพและความคล่องแคล่วว่องไวของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบางกะปิ. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 49(1), 15-28.
พชรพล บุญเรือน. (2562). การศึกษาผลการฝึกการวิ่งรูปแบบตัว Z และตัว S ที่มีต่อความคล่องแคล่วว่องไวของนักกีฬาฟุตบอล. การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาสุขศึกษาและพลศึกษา, คณะพลศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ปานหทัย ทนันไชย. (2558). การละเล่นของเด็กภาคกลาง. สืบค้นเมื่อ 1 กรกฎาคม 2566, จาก http://student.nu.ac.th/sowanee/.
ปิยณัฐ ห้วยกรดวัฒนา, พรพล พิมพาพร และอำนวย ตันพานิชย์. (2566). การเปรียบเทียบผลของการฝึกบอลลิสติกและพลัยโอเมตริกที่มีต่อความเร็วลูกซอฟต์บอลและสมรรถภาพทางกาย. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 49(1), 227-237.
วชิราวุธ โพธิ์เหล็ก และคนางค์ ศรีหิรัญ. (2562). ผลของการฝึกการเคลื่อนที่แบบเฉพาะเจาะจงที่มีผลต่อความคล่องแคล่วว่องไวและความเร็วในนักกีฬาบาสเกตบอลระดับเยาวชนชาย. วารสารวิทยาศาสตร์การกีฬาและสุขภาพ, 21(1), 71–86.
วรศักดิ์ เพียรชอบ. (2548). หลักและวิธีสอนพลศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
วรินทร์ลดา ดำมณี, ธารินทร์ ก้านเหลือง และศิริชัย ศรีพรหม.(2566). ผลการฝึกโปรแกรมสมรรถภาพทางกายเพื่อสุขภาพ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนมาแตร์เดอีวิทยาลัย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 15(2), 119-133.
วีรพงษ์ ไชยเพศ และนาทรพี ผลใหญ่. (2566). ผลของปริมาณการฝึกที่มีต่อการเปลี่ยนแปลงของกล้ามเนื้อ. วารสารสุขศึกษา พลศึกษา และสันทนาการ, 49(1), 61-73.
วันเพ็ญ สุวรรณชัยรบ และจิรวัฒน์ ขจรศิลป์. (2563). ผลของการฝึกตาราง 9 ช่องที่มีขนาดต่างกันควบคู่กับการฝึกความอ่อนตัวที่มีต่อความคล่องแคล่วว่องไวในกีฬาวอลเลย์บอล. วารสารวิชาการบัณฑิตวิทยาลัยสวนดุสิต, 16(1), 163-176.
สมพร ส่งตระกูล และวิรัตน์ สนธิ์จันทร์. (2564). ผลของการฝึกตารางใยแมงมุมและตารางเก้าช่องที่มีต่อความแข็งแรงของกล้ามเนื้อ ความคล่องแคล่วว่องไว และความเร็ว ของนักกีฬาวอลเลยบอล. คณะวิทยาศาสตร์การกีฬา มหาวิทยาลัยบูรพา.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (2565-2570). สืบค้นเมื่อ 28 มิถุนายน 2566, จาก https://www.nesdc.go.th/main.php?filename=plan13
สำนักงานส่งเสริมและพัฒนาสุขภาพจิต. (2561). คู่มือกิจกรรมการพัฒนาความฉลาดทางอารมณ์ในวัยรุ่นอายุ 16-18 ปี. บริษัท บียอนด์ พับลิสซิ่ง จำกัด.
อาชวิทธิ์ เจิงกลิ่นจันทน์. (2552). ผลของการฝึกความคล่องแคล่วว่องไวแบบผสมผสานการเล่นพื้นเมืองไทยที่มีต่อการพัฒนาความคล่องแคล่วว่องของนักกีฬาฟุตบอลอายุระหว่าง 10-12 ปี. วิทยานิพนธ์ (วท.ม.), จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
American College of Sports Medicine. (2013). ACSM's Resources for the Personal Trainer. Lippincott Williams & Wilkins.
Bompa, T., & Haff, G. G. (2009). Periodization: Theory and Methodology of Training. Champaign: Human Kinetics.
Chu, Donal and Gergory D. Myer. (2013). Plyometrics. Human Kinetics, USA.
Himani, Sood. (2013). Physical and performance correlates of agility in tennis players. Ithaca Collage Theses.
Power, S. K., & Howley, E. T. (2001). Exercise Physiology: Theory and Application to Fitness and Performance. New York: McGraw Hill.
Wilmore, J. H., & Costill, D. L. (1999). Physiology of sport and exercise. (3rd ed.). Champaign, IL: Human Kinetics.
