การพัฒนาเครื่องมือวัดคุณลักษณะอันพึงประสงค์ด้านการมีวินัย สำหรับนิสิตรายวิชา ฝ่าวิกฤตภัยพิบัติ สำนักศึกษาทั่วไป มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
คำสำคัญ:
ชุดเครื่องมือ, การวัดความมีวินัย, อุดมศึกษาบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาและตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือวัดคุณลักษณะอันพึงประสงค์ด้านความมีวินัย สำหรับนิสิตระดับปริญญาตรี และ 2) ประเมินคุณลักษณะอันพึงประสงค์ด้านความมีวินัย สำหรับนิสิตระดับปริญญาตรี กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยเป็นนิสิตรายวิชาฝ่าวิกฤตภัยพิบัติ สำนักศึกษาทั่วไป มหาวิทยาลัยมหาสารคาม จำนวน 539 คน โดยกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามสูตรของ Yamane และคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างด้วยการสุ่มแบบง่าย (Simple Random Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ แบบประเมินความมีวินัยในตนเองของนิสิตในรายวิชาฝ่าวิกฤตภัยพิบัติ หมวดวิชาศึกษาทั่วไป สถิติที่ใช้ในการหาคุณภาพและวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ร้อยละ ค่าดัชนีความสอดคล้อง ค่าความเชื่อมั่นโดยใช้สูตรสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค
ผลการวิจัยพบว่า 1) การประเมินคุณลักษณะอันพึงประสงค์ด้านความมีวินัยสำหรับนิสิต เป็นแบบวัดเชิงสถานการณ์
มี 3 ตอน ได้แก่ ตอนที่ 1 ข้อมูลทั่วไป ตอนที่ 2 แบบประเมินความมีวินัยในตนเองของนิสิต เป็นแบบเลือกตอบ 5 ระดับ จำนวน 20 ข้อ และตอนที่ 3 นิสิตคิดว่าตนเองต้องปรับปรุงวินัยด้านใดมากที่สุด เพราะเหตุใด 2) คุณภาพของเครื่องมือวัดคุณลักษณะอันพึงประสงค์ด้านความมีวินัย มีค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ระหว่าง 0.67–1.00 และค่าความเชื่อมั่นโดยใช้สูตรสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค (Cronbach’s alpha) เท่ากับ 0.92 แสดงว่าเครื่องมือวัดคุณลักษณะอันพึงประสงค์
ด้านความมีวินัยนี้มีคุณภาพสูง 3) ผลการประเมินความมีวินัยในตนเองของนิสิต มีค่าเฉลี่ย 4.24 (S.D. = 0.34) แสดงให้เห็นว่านิสิตประเมินว่าตนเองมีความมีวินัยในตนเองในระดับดี
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา ร้อยนาค, ดวงแข พิทักษสิน, และพิชฌายวีร์ สินสวัสดิ์. (2554). ความมีวินัยในตนเองของนักศึกษาพยาบาลศาสตร์ วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี ราชบุรี. ใน ภัทรวรรธน์ จีรพัฒน์ธนธร (บ.ก.), คลังความรู้ดิจิทัล มหาวิทยาลัย
เกษตรศาสตร์. การประชุมทางวิชาการของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 49 (น. 123–128). KU Knowledge Repository.
กองทะเบียนและประมวลผล มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. (2568, 30 มิถุนายน). ระบบบริการการศึกษา. https://reg.msu.ac.th/registrar/manual_subject.asp?backto=home&avs799531324=4
จักรพันธ์ กิตตินรรัตน์ และอรณัฏฐ์ อชีรญาวัฒน์. (2567). การสุ่มตัวอย่างในงานวิจัย: หลักการ วิธีการ และการประยุกต์ใช้. วารสารนวัตกรรมการบริหารและการจัดการศึกษา, 2(1), 39-55.
https://so11.tci-thaijo.org/index.php/IAEM/article/view/1111
จุฑาภรณ์ มาสันเทียะ. (2565). ความลำเอียงในการประเมินตนเอง. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 28(2), 1–12. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemmsu/article/view/250184
ชไมพร สีมา. (2562). พฤติกรรมการมีวินัยในตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายโรงเรียนกรพิทักษ์ศึกษา. รายงานการวิจัยรายวิชา 463401 การวิจัยรายบุคคล (Individual Research. มหาวิทยาลัยศิลปากร. https://www.researchgate.net/publication/341999507_phvtikrrmkarmiwinaynitnxengkhxngnakreiynradabchanmathymsuksatxnplay_rongreiynkrphithakssuksa.pdf
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2558). เทคนิคการเขียนเค้าโครงการวิจัย: แนวทางสู่ความสำเร็จ (ฉบับปรับปรุง) (พิมพ์ครั้งที่ 3). อมรการพิมพ์.
ซูฮัยลา มาหะมิง. (2564). ความมีวินัยในตนเอง และอิทธิพลของตัวแบบกับพฤติกรรมการแต่งกายตามระเบียบของนักศึกษามหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต. โครงงานพิเศษทางจิตวิทยา. มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต.
ณิชา อาจเดช, อรัญ ซุยกระเดื่อง, และธีรชัย บุญมาธรรม. (2555). การสร้างแบบวัดคุณลักษณะอันพึงประสงค์ ด้านการมีวินัยสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 27. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 4(1), 36–49. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/bruj/article/view/75694
ธิดารัตน์ ธนะคําดี. (2552). การพัฒนาแบบวัดความมีวินัยในตนเองสําหรับนักเรียนช่วงชั้นที่ 2 โรงเรียนในสังกัดสํานักงาน
เขตพื้นที่การศึกษา กรุงเทพมหานคร เขต 1 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ]. SWU Discovery. http://thesis.swu.ac.th/swuthesis/Ed_Mea/Thidarat_T.pdf
ธีรเมธ เสาร์ทอง. (2561). ความมีวินัยในตนเองของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-3 โรงเรียนสตึก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 32 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา]. Burapha University Research Information. https://buuir.buu.ac.th/bitstream/1234567890/7738/1/Fulltext.pdf
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). วินัยในตนเองและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง. วารสารการวัดผลการศึกษา, 23(1), 3–15. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemmsu/article/view/149163
ปิยะธิดา วรญาโณปกรณ์, ณัฐกฤตา งามมีฤทธิ์, และสรพงษ์ เจริญกฤตยาวุฒ. (2563). การพัฒนาตัวบ่งชี้จิตสาธารณะ
สําหรับนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้น ในเขตภาคตะวันออก. ศึกษาศาสตร์ มมร, 8(1), 125–136. https://search.tci-thailand.org/author.html?b3BlbkF1dGhvciZpZD01MTI5MiZhcnRpY2xl
X2lkPTY0OTQwMw
พรศักดิ์ ทิพย์วงษ์ทอง. (2563). การพัฒนาความมีิวินัยของนักเรียน โดยใช้ “WINAI MODEL” โรงเรียนวัดป่าประดู่ จังหวัดระยอง ปีการศึกษา 2562-2563. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 18 สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ.
พิศิษฐ ตัณฑวณิช และพนา จินดาศรี. (2561). ความหมายที่แท้จริงของค่า IOC. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 24(2), 3–12. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jemmsu/article/view/174521
ลัดดาวัลย์ วิชิต, วรรณ์นิสา เสนาะสรรพ, ธีรังกูร วรบำรุงกุล, และเริงวิชญ์ นิลโคตร. (2566). ภาวะผู้นำที่มีจิตสำนึกสาธารณะในยุคศตวรรษที่ 21. วารสารคุณภาพชีวิตกับกฎหมาย, 19(1), 121–134.
https://so05.tci-thaijo.org/index.php/QLLJ/article/view/261882
ศิวพงศ์ ไชยพร. (2548). การศึกษาวินัยในตนเองของนักศึกษาระดับประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูง สาขาวิชาพาณิชยการ
สังกัดสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ในเขตกรุงเทพมหานคร [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัย
ศรีนครินทรวิโรฒ]. SWU Discovery. http://thesis.swu.ac.th/swuthesis/Bus_Ed/Sivaphong_C.pdf
สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2565, 13 ธันวาคม). กรอบนโยบายและยุทธศาสตร์การอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม พ.ศ. 2566–2570.
https://www.mhesi.go.th/index.php/all-media/book-ministry/8310-2022-12-13-06-27-40.htm
Baumeister, R. F., & Vohs, K. D. (2016). Handbook of self-regulation: Research, theory, and applications (3rd ed.). The Guilford Press.
Duckworth, A. L., & Seligman, M. E. P. (2005). Self-Discipline Outdoes IQ in Predicting Academic Performance of Adolescents. Psychological Science, 16(12), 939–944. https://doi.org/10.1111/j.1467-9280.2005.01641.x
Eisenberg, N., Spinrad, T. L., & Eggum, N. D. (2010). Emotion-Related Self-Regulation and Its Relation to Children's Maladjustment. Annual Review of Clinical Psychology, 6, 495–525. https://doi.org/10.1146/annurev.clinpsy.121208.131208
Erol, I., Cayak, S., & Karsantik, I. (2024). The relationship between academic self-discipline perceptions and quiet quitting levels of undergraduate students. Sinop Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 8, 457–481. https://dergipark.org.tr/tr/download/article-file/4354254
Joshi, A., Kale, S., Chandel, S., & Pal, D. K. (2015). Likert Scale: Explored and Explained. British Journal of Applied Science & Technology, 7(4), 396–403. https://doi.org/10.9734/BJAST/2015/14975
Mischel, W., Shoda, Y., & Rodriguez, M. I. (2011). Delay of Gratification in Children. Science, 244(4907), 933–938. https://doi.org/10.1126/science.2658056
Sal, F. (2022). Development of an academic self-discipline questionnaire for university students. Pedagogical Perspective, 1(2), 76–88. https://doi.org/10.29329/pedper.2022.493.1
Schonert-Reichl, K. A., & Lawlor, M. S. (2010). The Effects of a Mindfulness-Based Education Program on
Pre- and Early Adolescents’ Well-Being and Social and Emotional Competence. Mindfulness,
(3), 137–151. https://doi.org/10.1007/s12671-010-0011-8
Tangney, J. P., Baumeister, R. F., & Boone, A. L. (2004). High Self-Control Predicts Good Adjustment, Less Pathology, Better Grades, and Interpersonal Success. Journal of Personality, 72(2), 271–324. https://doi.org/10.1111/j.0022-3506.2004.00263.x
Yamane, T. (1973). Statistics: An Introductory Analysis (3rd ed.). Harper and Row.
Zimmerman, B. J., & Schunk, D. H. (2011). Self-regulated learning and academic achievement: Theoretical perspectives (2nd ed.). Routledge.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 มหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยราชภัฎร้อยเอ็ด
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฎร้อยเอ็ด และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
