คุณภาพชีวิตในการทำงานของพนักงานในสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ
คำสำคัญ:
คุณภาพชีวิตในการทำงาน, พนักงาน, สถาบันอุดมศึกษาของรัฐบทคัดย่อ
พนักงานในองค์การเป็นทรัพยากรที่ถือได้ว่ามีความสำคัญยิ่ง การพัฒนาและส่งเสริมให้พนักงานในองค์การให้มี คุณภาพชีวิตในการทำงานที่ดีเป็นการสร้างขวัญและกำลังใจ และความรู้สึกพึงพอใจในการทำงานให้กับพนักงาน อันจะส่งผลต่อ การเพิ่มประสิทธิภาพและประสิทธิผลขององค์การ แนวทางในการส่งเสริมคุณภาพชีวิตในการทำงานสามารถพิจารณาได้จาก องค์ประกอบ 8 ด้าน ได้แก่ ด้านค่าตอบแทนที่เพียงพอและยุติธรรม ด้านความก้าวหน้าและความมั่นคง ด้านการได้รับการพัฒนา ทักษะและการใช้ความสามารถ ด้านสัมพันธภาพระหว่างบุคคล ด้านสภาพแวดล้อมที่ดีและปลอดภัย ด้านความสมดุลระหว่าง ชีวิตส่วนตัวกับการทำงาน ด้านการได้ทำงานที่เป็นประโยชน์ต่อสังคม และด้านการได้รับการปกป้องสิทธิส่วนบุคคล หากผู้บริหาร สถาบันอุดมศึกษาของรัฐเอาใจใส่ และให้ความสำคัญในการส่งเสริมคุณภาพชีวิตในการทำงานของพนักงาน โดยการนำแนวทาง ดังกล่าวไปกำหนดนโยบาย และวางแผนการบริหารทรัพยากรมนุษย์ในองค์การ จะส่งผลดีต่อขวัญและกำลังใจของพนักงาน เป็นแรงผลักดันให้บุคลากรปฏิบัติงานให้กับองค์การอย่างเต็มความสามารถ เพื่อให้บรรลุผลตามเป้าหมายที่กำหนดไว้
เอกสารอ้างอิง
กองสวัสดิการแรงงาน. (2547). คุณภาพชีวิตการทำงาน (Quality of Work Life). อนุสารแรงงาน, 11(4), 17-22.
เกษมสิษฐ์ แก้วเกียรติคุณ. (2551). สมดุลชีวิตการทำงาน. วารสารทรัพยากรมนุษย์, 4(1), 36-45.
แก้วตา ผู้พัฒนพงษ์. (2550). คุณภาพชีวิตการทำงานของอาจารย์ในมหาวิทยาลัยไทย. ดุษฎีนิพนธ์ ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
คำนาย อภิปรัชญาสกุล. (2557). การบริหารทรัพยากรบุคคล. กรุงเทพฯ: โฟกัสมีเดีย แอนด์ พับลิชชิ่ง.
จำเนียร จวงตระกูล. (2552). คุณภาพชีวิตในการทำงาน: Quality of Work Life. BLCI Quarterly, 16(1), 5-8.
ชัชวาลย์ ทัตศิวัช. (2553). คุณภาพชีวิตการทำงาน: องค์ประกอบหลักของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์เพื่อความยั่งยืน ขององค์กร. วารสารรัฐสภาสาร, 58(3), 71-121.
ณัฏฐ์ชุดา วิจิตรจามรี. (2553). การสื่อสารในองค์การ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ณัฏฐพันธ์ เขจรนันทน์. (2549). การจัดการองค์การและทรัพยากรมนุษย์ในประมวลสาระชุดวิชาหน่วยที่ 14 (พิมพ์ครั้งที่ 6). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
______________(2551). พฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ติน ปรัชญพฤทธิ์. (2550). สภาพแวดล้อมการบริหารกับการพัฒนาองค์การ ในเอกสารการสอนชุดหน่วยที่ 1-7. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ทองฟู ศิริวงศ์. (2553). การจัดการทรัพยากรมนุษย์ Human Resource Management (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักส่งเสริมและฝึกอบรม มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ธัญญา ผลอนันต์. (2552). การมุ่งเน้นทรัพยากรบุคคล: แนวทางสร้างความพึงพอใจแก่พนักงาน (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: อินโนกราฟฟิกส์.
เนตร์พัณณา ยาวิราช. (2550). การจัดการสำนักงาน (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: เซ็นทรัลเอ็กซ์เพรส.
บรรยงค์ โตจินดา. (2546). การบริหารงานบุคคล. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์รวมสาส์น.
ประสิทธิ์ ทองอุ่น. (2542). พฤติกรรมมนุษย์กับการพัฒนาตน (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: เธิร์ดเวฟเอ็ดดูเคชั่น. พิชิต เทพวรรณ์. (2555). A–Z เครื่องมือการจัดการทรัพยากรมนุษย์สมัยใหม่. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
พิรญาณ์ รัตน์น่วม. (2556). รายงานการวิจัยเรื่องระดับความสัมพันธ์ระหว่างความผูกพันต่อองค์กรและคุณภาพชีวิต ในการทำงานของบุคลากรสำนักส่งเสริมและการศึกษาต่อเนื่องมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. สงขลา: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือนในสถาบันอุดมศึกษา (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2551 ราชกิจจานุเบกษา. (2551). เล่ม 125 ตอนที่ 28 ก. 36-43. 5 กุมภาพันธ์ 2551. ราชกิจจานุเบกษา.
มาลินี ธนารุณ. (2550). วิกฤตเสถียรภาพของพนักงานมหาวิทยาลัยในระบบราชการ (ของ มน.). สืบค้นเมื่อ 20 สิงหาคม 2559, จาก https://www.gotoknow.org/posts/80054
รักษพล พันธ์ชาติ. (2545). การวางแผนอาชีพงานและการพัฒนาความก้าวหน้าในสายอาชีพ. กรุงเทพฯ: ทีพีพริ้น.
รังสรรค์ ประเสริฐศรี. (2548). พฤติกรรมองค์การ. กรุงเทพฯ: ธรรมสาร. วนิดา
วาดีเจริญ และคณะ. (2556). การจัดการทรัพยากรมนุษย์: จากแนวคิด ทฤษฎี สู่ภาคปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
วันทนา เนาว์วัน. (2548). การพัฒนาบุคคลและการฝึกอบรม. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
วิชัย โถสุวรรณจินดา. (2547). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: โพร์เพซ.
วิลาวรรณ รพีพิศาล. (2550). การบริหารทรัพยากรมนุษย์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์วิจิตรหัตถกร.
สมคิด บางโม. (2542). องค์การและการจัดการ (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: วิทยพัฒน์.
สมใจ ลักษณะ. (2549). การพัฒนาประสิทธิภาพในการทำงาน (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: สถาบันราชภัฏสวนสุนันทา. สร้อยตระกูล (ติวยานนท์)
อรรถมานะ. (2550). พฤติกรรมองค์การ: ทฤษฎีและการประยุกต์ (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อุบลวรรณ สงกรานตานนท์. (2555). คุณภาพชีวิตการทำงานของพนักงานวิทยาลัยนานาชาติ มหาวิทยาลัยมหิดล. วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. นครปฐม: มหาวิทยาลัยมหิดล.
Cappelli, P. (2007). Hiring and Keeping the Best People (ประคัลภ์ ปัณฑพลังกูร, แปล). กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.
Cascio, W. F. (2003). Managing Human Resources: Productivity Quality of Work Life Profits. 6th ed. New York: McGraw-Hill.
Cummings, T.G., and Worley, C.G. (2005). Organizational development and change. 8th ed. Ohio: Thomson South-Western.
Dessler, G. (2000). Human resource management. 8th ed. New Jersey: Prentice-Hall.
Drafke, M. W., and Kossen, S. (2002). The Human Side of Organizations. 8th ed. New Jersey: Pearson Education.
Greenberg, J., and Baron, R. A. (2008). Behavior in Organizations. 9th ed. New Jersey: Prentice-Hall.
Huse, E. F., and Cummings, T. G. (1985). Organization Development and Change. St. Paul, MN: West Publishing.
Newstrom, J. W., and Davis, K. (1997). Organizational Behavior: Human Behavior at Work. 10th ed. New York: McGraw-Hill.
Sirgy, M. J. and others. (2001). A new measure of quality of work life (QWL) based on need satisfaction and spillover theories. Social indicators research, 55(3), 241-302.
Umstot, D. D. (1984). Understanding Organization Behavior. Minnesota: West Publishing.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมหาวิทยาลัยราชภัฎร้อยเอ็ด
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยราชภัฎร้อยเอ็ด และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
