ความสัมพันธ์ระหว่างกฎหมายเอกชนกับกฎหมายมหาชนในกลไกการคุ้มครองผู้บริโภค ด้านสัญญาของไทย

ผู้แต่ง

  • สุทธิชัย หล่อตระกูล มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี
  • กฤษฎา นารินทร์รักษ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี
  • นัธทวัฒน์ พรหมภักดี มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี
  • กรณ์ณเศรษฐ์ ชินมหาวงศ์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี
  • รุณฑิกา เคยสนิท คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี

คำสำคัญ:

การคุ้มครองผู้บริโภค, กฎหมายสัญญา, กฎหมายเอกชน

บทคัดย่อ

ความสัมพันธ์ระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจในกิจกรรมทางบริโภคอยู่บนพื้นฐานของกฎหมายเอกชนภายใต้ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ในเรื่องของหลักกฎหมายทรัพย์สิน หลักกฎหมายสัญญาและหลักกฎหมายละเมิด ซึ่งในระบบการค้าเสรี (Laissez Faire) ที่มีระบบกฎหมายเอกชนเป็นเครื่องมือจัดการนิติสัมพันธ์ระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจกลับไม่สามารถคุ้มครองสิทธิและรักษาความเป็นธรรมให้แก่ผู้บริโภคได้อย่างเพียงพอ ผู้ประกอบธุรกิจได้อาศัยหลักกฎหมายเอกชนเป็นช่องทางในการจัดทำสัญญาฝ่ายเดียว เพื่อเอารัดเอาเปรียบและแสวงหาประโยชน์จากผู้บริโภค ซึ่งขาดอำนาจต่อรอง ทางเศรษฐกิจ ขาดความรู้ข้อมูลข่าวสารที่ถูกต้องชัดเจนและครบถ้วน เกี่ยวกับสินค้าหรือบริการ และขาดประสิทธิภาพ ในการรวมกลุ่ม ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของรัฐที่จะเข้ามามีบทบาทในกิจกรรมการบริโภค โดยการปรับเปลี่ยนจากแนวคิด เศรษฐกิจเสรีนิยม มาสู่แนวคิดเศรษฐกิจรูปแบบรัฐสวัสดิการ (Welfare State) โดยในบทความนี้ขอนำเสนอทฤษฎี กฎหมายสัญญาและวิวัฒนาการบทบาทของรัฐในการแทรกแซงนิติสัมพันธ์ ด้านสัญญาระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจ รวมไปถึงสภาพข้อเท็จจริงนิติสัมพันธ์ด้านสัญญาระหว่างผู้บริโภคกับผู้ประกอบธุรกิจในปัจจุบัน และขอบเขตรูปแบบของรัฐ ในการแทรกแซงนิติสัมพันธ์ด้านสัญญาในกิจกรรมการบริโภค ตลอดจนวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างกฎหมายเอกชน กับกฎหมายมหาชนในกลไกการคุ้มครองผู้บริโภคด้านสัญญาของไทย

เอกสารอ้างอิง

ดาราพร ถิระวัฒน์. (2542). กฎหมายสัญญาสถานะใหม่ของสัญญาปัจจุบันและปัญหาข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

บุญศรี มีวงศ์อุโฆษ. (2555). กฎหมายมหาชนเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: เดือนตุลา.

วิชิตวงศ์ ณ ป้อมเพชร. (2552). เบื้องแรกของเศรษฐศาสตร์. กรุงเทพฯ: วศิระ.

ศนันกรณ์ โสตถิพันธุ์. (2552). คำอธิบายนิติกรรม-สัญญา (พิมพ์ครั้งที่14). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

เสรี วงศ์มณฑา. (2523). การโฆษณามีคุณค่าแก่ผู้บริโภคอย่างไร. วารสารบริหารธุรกิจ, 16(4), 93-97.

สุกัญญา นิธังกร. (2521). ผู้บริโภคกับตลาดสินค้าที่มีการผูกขาด. วารสารนิติศาสตร์, 2(10), 229-244.

สุรศักดิ์ วาจาสิทธิ์. (2529). ข้อจำกัดความรับผิดในสัญญา. วารสารนิติศาสตร์, 3(16), 117-130.

Robert, B. and Martin, C. (1999). Understanding Regulation, Theory, Strategy and Practice. UK: Oxford University Press.

Robert, E. G., Bruce, H., Ruud, M. and Henk-Jan, D. (1999). The Real Worlds of Welfare Capitalism. UK: Cambridge.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-08-21

รูปแบบการอ้างอิง

หล่อตระกูล ส. ., นารินทร์รักษ์ ก. ., พรหมภักดี น. ., ชินมหาวงศ์ ก. ., & เคยสนิท ร. (2020). ความสัมพันธ์ระหว่างกฎหมายเอกชนกับกฎหมายมหาชนในกลไกการคุ้มครองผู้บริโภค ด้านสัญญาของไทย. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด, 14(2), 227–235. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/reru/article/view/196298

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ