กลยุทธ์การป้องกันการคุกคามทางเพศของนักเรียนในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

ผู้แต่ง

  • วิเชียนศักดิ์ ทิพสิงห์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร
  • วัลนิกา ฉลากบาง คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร

คำสำคัญ:

กลยุทธ์, การคุกคามทางเพศ, การป้องกันการคุกคามทางเพศของนักเรียน

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนากลยุทธ์การป้องกันการคุกคามทางเพศของนักเรียนในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ แบ่งการวิจัยออกเป็น 2 ระยะ ดังนี้ ระยะที่ 1 การกำหนดกรอบแนวคิดในการวิจัย และระยะที่ 2 การพัฒนากลยุทธ์ กลุ่มเป้าหมายประกอบด้วย ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 5 คน และกลุ่มผู้ให้ข้อมูลในการศึกษาพหุกรณีโรงเรียนต้นแบบการป้องกันการคุกคามทางเพศในสถานศึกษา จำนวน 18 คน ใน 3 โรงเรียน ๆ ละ 6 คน ทั้งสองกลุ่มเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสัมภาษณ์ชนิดกึ่งมีโครงสร้าง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า กลยุทธ์การป้องกันการคุกคามทางเพศในสถานศึกษาฯ มี 4 ด้าน ดังนี้ 1) ด้านการกำหนดและใช้บทลงโทษ อย่างแข็งขัน 2) ด้านการจัดการความรู้แก่นักเรียน 3) ด้านการป้องกันแบบมีส่วนร่วม และ 4) ด้านการสร้างจิตสำนึก และความรับผิดชอบแก่ครู องค์ประกอบของกลยุทธ์มี 5 องค์ประกอบ ดังนี้ วิสัยทัศน์ พันธกิจ เป้าหมาย วิธีดำเนินการ และตัวชี้วัด

เอกสารอ้างอิง

กิ่งดาว ศรีวรนันท์ และคณะ. (2546). การสำรวจทางระบาดวิทยาสุขภาพจิตของประชาชนในเขตกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: สถาบันจิตเวชศาสตร์สมเด็จเจ้าพระยา กรมสุขภาพจิต กระทรวงสาธารณสุข.

กุลญาณินทร์ ศรีดาชาติ. (2554). การเลือกเปิดรับข่าวสารเรื่องเพศศึกษาผ่านสื่อมวลชน สื่อบุคคลของนักเรียนมัธยมต้น ในกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์ วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาเพศศาสตร์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เจนวิทย์ นวลแสง, ภัทราภรณ์ เกษตรสาระ และอชิรญา ภู่พงศกร. (2559). ความรับผิดทางอาญาและการเยียวยาผู้เสียหายจากการคุกคามทางเพศ ศึกษากรณีประเทศไทย สหพันธ์รัฐเยอรมนี และเครือรัฐออสเตรเลีย. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 8(2), 325-368.

ดวงพร เพชรคง. (ม.ป.ป.). การล่วงละเมิดทางเพศ : บทความใช้เพื่อการนําออกอากาศทางสถานีวิทยุกระจายเสียงรัฐสภา รายการเจตนารมณ์กฎหมาย. กรุงเทพฯ: สํานักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.

เดชอนันต์ คุนุ. (2555). มาตรการลงโทษทางวินัยเกี่ยวกับการคุกคามทางเพศของข้าราชการครู และบุคลากรทางการศึกษา. วิทยานิพนธ์ นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย.

เบญจพร ปัญญายง และดวงแข รักไทย. (2550). การทารุณทางเพศในเด็ก: รายงานผู้ป่วย 16 ราย. วารสารสุขภาพจิตแห่งประเทศไทย, 7(3), 138-163.

ประชุม รอดประเสริฐ. (2547). การบริหารโครงการ. กรุงเทพฯ: เนติกุลการพิมพ์.

พรวิภา วิภานราภัย. (2554). การคุกคามทางเพศต่อสตรีในที่ทํางาน. วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐศาสตร์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

เรืองวิทย์ เกษสุวรรณ. (2551). การนำนโยบายไปปฏิบัติ. กรุงเทพฯ: บพิธการพิมพ์.

ไทยโพสต์. (2561). ล่วงละเมิดทางเพศสถานศึกษาเป็นข่าวแค่ 5%. กรุงเทพฯ: หนังสือพิมพ์ไทยโพสต์ จำกัด.

วิโรจน์ สารรัตนะ. (2543). กระบวนการนโยบายทางการศึกษา จากระบบการเมืองสู่ระบบราชการ ปัญหาอุปสรรคและแนวทางพัฒนา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ทิพยวิสุทธิ์.

สารสนเทศสุขภาพไทย. (2555). 6 ภัยทางเพศในสถานศึกษาถึงเวลาต้องแก้ไขอย่างเป็นระบบ. สืบค้นเมื่อ 21 มีนาคม 2561, จาก https://www.hiso.or.th/hiso/picture/reportHealth/ThaiHealth2009/thai2009_17.pdf

สิริลักษณ์ บัญชาศักดิ์. (2552). การประยุกต์ใช้โปรแกรมการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมความตั้งใจที่จะมีพฤติกรรมทางเพศที่เหมาะสม ในนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ในเขตเทศบาลเมืองหนองคาย จังหวัดหนองคาย. วิทยานิพนธ์ สาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการระบบสุขภาพ. มหาสารคาม: มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

สุริยา ฆ้องเสนาะ. (2561). เด็กนักเรียนกับการถูกล่วงละเมิดทางเพศ. วารสาร Hot Issue, 8(1), 1-8.

สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2550). การล่วงละเมิดทางเพศนักเรียน. ที่ ศธ 04001/106/2550. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.

อนงค์ลักษณ์รัตนา โพธาชัย. (2552). ความคิดเห็นของครูที่มีต่อบทบาทในการป้องกันและแก้ไขปัญหาการล่วงละเมิดทางเพศต่อเด็กนักเรียนระดับประถมศึกษาในเขตอำเภอพาน จังหวัดเชียงราย. วิทยานิพนธ์ ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชายุทธศาสตร์การพัฒนา. เชียงราย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.

อัมพร ธำรงลักษณ์. (2552). รายงานวิจัย เรื่อง การคุกคามทางเพศในโรงเรียนมัธยมศึกษา. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

Anita, R. and Dorothy, L. (2003). Childhood Sexual Abuse, Disorder Eating, Alexithymia, and General Distress: A Mediation Model. University of Illinois at Urbana-Champaign.

Balick, D. (2010). Harassment Free Hallways: How to Stop Sexual Harassment in School. Washington D.C.: American Association of University Women Educational Foundation.

Boland, M. L. (2002). Sexual Harassment: Your Guide to Legal Action. Naperville, Illinois: Sphinx Publishing.

Dziech, B. et al. (2008). Sexual Harassment on Campus. Chicago Illinois: University of Illinois Press.

Hill, C. (2011). Crossing the Line: Sexual Harassment at School. Washington, DC: AAUW.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-04-27

รูปแบบการอ้างอิง

ทิพสิงห์ ว., & ฉลากบาง ว. . (2020). กลยุทธ์การป้องกันการคุกคามทางเพศของนักเรียนในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด, 14(1), 233–245. สืบค้น จาก https://so03.tci-thaijo.org/index.php/reru/article/view/178248

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย