ปัญหาขอบเขตการกำหนดความผิดตามมาตรา 14 (1) (2) (3) แห่งพระราชบัญญัติว่าด้ายการกระทำความผิดทางคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550

บทคัดย่อ

ภูมิหลังและวัตถุประสงค์: พระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 โดยเฉพาะมาตรา 14 วรรคหนึ่ง (1) (2) (3) ที่มีบทบัญญัติเกี่ยวกับการนำข้อมูลเข้าสู่ระบบคอมพิวเตอร์ซึ่งข้อมูลอันเป็นเท็จ ข้อมูลปลอม หรือที่มีความเกี่ยวข้องกับความมั่นคงของรัฐและการก่อการร้าย แม้กฎหมายดังกล่าวมีเจตนารมณ์เพื่อป้องกันอันตรายจากการใช้เทคโนโลยีในทางที่ผิด แต่อย่างไรก็ตาม บทบัญญัติมาตรา 14 กลับมีถ้อยคำที่คลุมเครือและขาดความชัดเจนในทางกฎหมาย เช่น “ข้อมูลปลอม” หรือ “ข้อมูลอันเป็นเท็จ” ซึ่งไม่มีการนิยามไว้ในตัวบทกฎหมายอย่างชัดเจน การใช้ถ้อยคำที่เปิดกว้าง เช่น “ก่อให้เกิดความตื่นตระหนกแก่ประชาชน” หรือ “กระทบต่อความมั่นคงของประเทศ” ยังอาจนำไปสู่การตีความโดยพลการและขยายขอบเขตของความผิดเกินความจำเป็น ส่งผลกระทบต่อหลักนิติรัฐ หลักความมั่นคงแน่นอนทางกฎหมาย (Legal Certainty) และสิทธิขั้นพื้นฐานของประชาชน

วัตถุประสงค์: บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์ขอบเขตการกำหนดความผิดตามมาตรา 14 (1) (2) (3) แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550 และเสนอแนะแนวทางการปรับปรุงกฎหมายไทยให้สอดคล้องกับหลักกฎหมายสมัยใหม่ และเสนอแนะแนวทางแก้ไขปัญหาการตีความและการบังคับใช้กฎหมายเพื่อให้เกิดความชัดเจนและเป็นธรรม

ระเบียบวิธีการศึกษา: การศึกษาครั้งนี้ใช้วิธีการวิจัยเอกสาร ศึกษาจากพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ.2550 และที่แก้ไขเพิ่มเติม คำอธิบายกฎหมาย คำพิพากษาศาลรัฐธรรมนูญ เอกสารงานวิจัย บทความวิชาการ ตลอดจนหลักการทางกฎหมายอาญาและเปรียบเทียบกับมาตรฐานสากล เพื่อจัดทำข้อเสนอแนะแนวทางแก้ไขปัญหา

ผลการศึกษา: ผลการศึกษาพบว่า กฎหมายไทยยังมีลักษณะรวมศูนย์อำนาจในการตีความและบังคับใช้โทษแบบเดียวกันกับความผิดทุกลักษณะ โดยไม่แยกแยะตามระดับความเสียหายหรือเจตนา ทำให้ไม่สามารถบรรลุเป้าหมายของความยุติธรรมในกระบวนการทางอาญาได้อย่างเต็มที่ อีกทั้งยังเปิดช่องให้เจ้าหน้าที่รัฐใช้บทบัญญัติเหล่านี้ในการดำเนินคดีต่อผู้ที่มีความเห็นต่างทางการเมือง

สรุปผล: ผลการวิจัยชี้ให้เห็นถึงความจำเป็นในการแก้ไขปรับปรุงมาตรา 14 โดยเฉพาะอนุมาตรา (1) (2) (3) ซึ่งควรเพิ่มนิยามศัพท์ให้ชัดเจนในมาตรา 3 ของพระราชบัญญัติว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 ควรแยกโทษตามลำดับความร้ายแรงของผลกระทบที่เกิดขึ้น และกำหนดโครงสร้างขององค์ประกอบความผิดให้ครอบคลุมถึงเจตนาและผลลัพธ์ของการแสดงเจตนาโดยชัดเจน เพื่อยกระดับคุณภาพในการบังคับใช้กฎหมายมีประสิทธิภาพในอนาคต